Dönemin Refah Partisi milletvekili Abdullah Gül'ün konuşmasından aktarılan en “vurucu” bölümü şöyle:

“Siz bana bir ülke gösterin ki, kardeşleriniz savaş halinde olacak, kardeşleriniz katledilecek ve onlar katledilirken, 'Bunun müsebbibi Türkiye'dir' diye demeçler verecek, (...) Kars'ın Ermenistan toprağı olduğunu iddia edecek, bütün bunlardan sonra o adam Türkiye'ye gelecek ve siz de elini sıkacaksınız...”

Gensoruya neden olan gelişme, Ermenistan Cumhurbaşkanı'nın Özal'ın cenaze törenine katılması.

Milliyet yazarı bu hatırlatmadan sonra soruyor: ”Evet... Sayın Gül 15 yıl önce Ermenistan'dan Cumhurbaşkanı'nın değil maç, cenaze için bile Türkiye'ye gelmesini eleştirmiş.... Arada değişen bir şey olmadı... Şimdi onun elini sıkmaya Ermenistan'a gidiyor.”

Milliyet yazarının bu karşılaştırmayı yaparken içine düştüğü en büyük yanlış, “Arada değişen bir şey olmadı” hükmüne varmasıdır.

Yanlış anlaşılmasın, ben demiyorum ki “Ermenistan baştan sona değişmiştir”. Ermenistan da o günden bugüne tabii ki değişmiştir. Ama benim burada dikkat çekmek istediğim “değişenler” bambaşkadır.

O günden bugüne (ya da Milliyet yazarının ifadesiyle söyleyecek olursak: “Arada değişen”) Abdullah Gül'dür, eskinin Refah Partisi milletvekillerinin büyük bölümüdür, eskinin Refah Partisi seçmenlerinin neredeyse tamamıdır, “sokaktaki adam”dır, yani sonuç olarak Türkiye toplumunun büyük bölümüdür.

Ve gecikmeden söyleyelim ki, bu “değişim” Türkiye toplumunun geleceğine umutla bakabilmesi için en önde gelen etkendir. Ne mutlu ona...

Geçen gün açıklanan bir anketin sonuçlarını hatırlıyorsunuzdur: Toplumun yüzde 67'si, Cumhurbaşkanı'nın Erivan ziyaretini olumlu bulmaktadır.

Oysa benzer bir anketi 1993'te yapsaydık sonuç ne çıkardı dersiniz? Olumlu bakanların oranı yüzde 20'yi ulaşır mıydı acaba?

Abdullah Gül'ün 1993'te hatırlatılan sözleri sarf ettiği bir sır değil. Aynı Gül, o dönemde Avrupa Birliği'ne dair de bugün yüzümüzü buruşturacak sözler ediyordu. Benzer açıklamaları da arayıp bulmak zor değil. Sonuç olarak “siyasi İslam”la henüz doğru dürüst hesaplaşılmamış bir dönemden söz ediyoruz.

Peki, bu “değişim”i bir sevinç vesilesi olarak değerlendirmek mi akılcı bir yoldur, yoksa işi gücü bırakıp “Bakalım önceden aynı konuda neler dediler” merakıyla meclis zabıtlarına dalmak mı?

Bu soruyu dillendirmek bile abes... Tabii ki “değişim”i alkışlayacağız; tabii ki yerinde sayanları kınayacağız.

Bir tarafta yeni şeyler öğrenip eski bildiklerini unutanlar, öte yanda ise bildikleri hiçbir şeyi unutmadıkları gibi yeni hiçbir şey de öğrenmeyenler. Seçim sizin...

Milliyet yazarını anlayabiliriz. O hep böyle idi, bugün de böyle, yarın da böyle kalacaktır...

Peki ya kendisini sosyalist sanan ana muhalefet partisi başkanı? Onun dilinin de mi kemiği yok?

Başkan, Milliyet yazarının “buluşu”nu hatırlattıktan sonra sosyalistlerin yüzünü kızartacak cinsten şu sözleri etmeden de duramıyor: “Bari Ermenistan'a gitmişken soykırım anıtına da bir çelenk koysun.”

MHP'nin akıl edemeyip ya da fazla kaçacağına hükmedip kullanmaktan kaçındığı bu sözleri “Sosyalist Enternasyonal”e üye bir partinin genel başkanı göğsünü gere gere söyleyebiliyor.

Söylediğim gibi toplum olarak umudumuz yaşamakta-geçirmekte olduğumuz “değişim”dedir. Ziyareti olumlu bulan yüzde 67'lik çoğunluk aslında hemen her şeyi anlamıştır artık. Niçin hür olmadığını, niçin yoksul olduğunu, niçin bugüne kadar içine bin çeşit düşmanlıklar tıkıştırıldığını...

Cengiz Çandar dünkü güzel yazısında ısrarla hatırlatmayı unutmamış. Bu gezi gerçekten de “Hrant'ın rüyası” içinde yer alabilecek bir girişimdir. Çandar'ın Hrant'ın yayımlanan tek kitabında (İki Yakın Halk İki Yakın Komşu) yaptığı şu alıntı da yerine oturmuş: “Her iki halimle de Türkiye-Ermenistan ilişkilerinin düzelmesi ve Türk-Ermeni ilişkilerinin normalleşmesi için gayret göstermek, önümdeki en vazgeçilmez görev olarak durur.”

Cumhurbaşkanlığı sitesinde Ermenistan Gezisi'ne ilişkin yer alan metni de sözünü ettiğimiz “değişim”in bir işareti olarak okuyabiliriz. Açıkçası, alışmadığımız ölçüde temiz ve içerikli bir metinle karşı karşıyayız. “Söz konusu maçın ortak tarihi olan iki halkın yakınlaşmasının önünü tıkayan unsurların ortadan kaldırılmasına ve yeni bir zemin hazırlanmasına vesile teşkil edeceğine inanılmaktadır. Bu ziyaretin iki ülke halklarının birbirlerini daha iyi anlamaları için bir fırsat oluşturacağı ümit edilmektedir.”

Bakın burada da “ümit”ten söz ediliyor. En başta toplumun içine girdiği “değişim” sürecinin taşıdığı bir ümit bu.

Cumhurbaşkanı'nın Ermenistan gezisini, devletin Hrant'a borçlu olduğu yüzlerce özürden birisi olarak yorumlayalım isterseniz...

KÜRŞAT BUMİN - YENİŞAFAK

kbumin@yenisafak.com.tr

• Sayfa :
• 1