“Arapları çarpan Türk güzeli…” başlıklı son yazım beklemediğim ölçüde olumsuz tepki aldı. Okuyucunun konuya bu kadar farklı bakacağına ihtimal vermemiştim.

     Örneğin bir okuyucumuz “kınıyorum” başlığını verdiği yorumunda; “Yazılarınızı zaman zaman okuyordum ancak, hakikaten bu yazınız bende bir yıkım oluşturdu” diye yazmış. Yıkım kelimesini kullanması ne kadar ağır… Gerçekten de bu kadar mı etkiledi diye sorası geliyor insanın.

     Bir başka okuyucumuz, “Yazılarınızı okuyordum, fakat bu yazınızla hayal kırıklığına uğrattınız. Sanırım artık okumayacağım” demiş.

     Bir başkası ise, “Benim bildiğim pof’lar büyük düşünür ve büyük laf ederler. Sayın hocam, sizin gibi karizma bir şahsiyete bu yazı yakışmamış. Daha güzel yazılar yazabilirsin” diye eklemiş.

     Sözün kısası, yazının altında yer alan 55 yorumdan 52’si bu minval üzere sürüp gidiyor… 

     Usulünce yazıldıktan ve eleştiri sınırları korunduktan sonra kuşkusuz bu eleştiriler öğretici de oluyor. En azından, “ne yazmak istemiştik, nasıl anlaştı” gerçeğini görmemize yardım ediyor.

     Bahsi geçen yazının ana teması şuydu. Türk dizileri Arap ülkelerinde bu ülkelerin televizyon tarihleri açısından bir inanılmazı başarıyorlar ve reytingleri allak bullak ediyorlardı. Dizilerdeki Türk oyunculara inanılmaz bir hayranlık ve sevgi besleniyordu.

     Yazıda ana hatlarıyla, bu ilgi Türkiye ile Arap toplumlarının daha yakından kaynaşmasına zemin hazırlayacak stratejik bir değere dönüştürülemez mi sorusuna cevap aranıyor, senaryo yazımlarında bu konuya dikkat edilmesinin önemi üzerinde duruluyordu.

     Özellikle Ihlamurlar Altında dizisinin başrol oyuncuları olan ve dizideki isimleri Lemis ve Yahya olan Tuba Büyüküstün ile Bülent İnal’a Arap halklarının yoğun ilgisi örnekleriyle sıralandıktan sonra, bu konuda kendilerine daha büyük sorumluluk düştüğünün altı çiziliyordu. İşin üzücü olan yanı da, bu oyuncuların Arap halklarının kendilerine yüklediği anlamın çok da farkında olmadığı ifade ediliyor ve bazı öneriler sıralanıyordu.

     Sözü uzatmak istemiyorum. Hani Nasrettin Hoca bir gün damdan düşmüş, başına da çok sayıda insan toplandığını görünce, halden ancak o anlar anlamında “damdan düşen gelsin” demiş ya…

     İşte yazının ardından kendisini tanımadığım bir okuyucumuzdan yazıda vermek istediğim mesajla birebir örtüşen ve olaya tam da yerinden, yani Arap âleminden katkıda bulunan bir e-mail aldım. Kendisine gönderdiğin cevabi mesajda e-mailini okuyucularımızla paylaşıp paylaşamayacağımızın müsaadesini aldım. Yazıda vermek istediğim mesajı pekiştirme ve bu bakış açısını da okuyucularımızla paylaşma adına bu e-maile burada yer vermek istiyorum.

     Savaşı bile önlerler…

     Katar’dan bizlere yazan okuyucumuzun, “bu oyuncular isterlerse savaşı bile önlerler” tespitine yer verdiği e-maili şöyle.

     Sayın Osman Özsoy Bey,

      Katardan yazıyorum sizlere. Buraya Kuveyt’ten geçtim. Kuveyt’e gelme sebebimiz ise, Türk dizileri idi.

      Kuveytli firma Gulf Media bize bu sanatçılarla Türk Arap yapımı dizi çekmek istediğini ve bu sanatçıları Kuveyt’te 2 günlüğüne misafir etmek istediğini söyledi. Biz de sanatçıların Arap ülkeleri menajerine ulaştık. Bu menajer arkadaşla beraber Kuveyt’e geldik bir dizi anlaşması yapıldı. İlk defa Türk Arap yapımı bir dizi yapılacak.

     Bunları niçin yazıyorum. 

      Kuveyt’te ve Katar da pek çok üst düzey insanla görüştük. Kralın ailesinden prensler,  genel müdürler, ünlü sanatçılar, yapımcılar, işadamları vs. gördüğüm o ki, bu insanların tamamı lemis ve Yahya’nın ismini duyunca acayip bir şekilde yüz ifadeleri, oturuş şekilleri, bize olan aradaki mesafesi hemen değişiyor. Adamlar sanki çarpılmışa dönüyorlar. Çok ünlü bir bayan sanatçı lemis deyince kendinden geçiyor neredeyse. Yani bu sevgi ve hayranlık anlaşılamayacak kadar büyük ve derin.

     Yazınızda çok haklı konulara değinmişsiniz. Çünkü menajer arkadaşımızdan duyduğumuz değişik yorum ve yaşanan olaylar gösteriyor ki, ne Tuba Hanım, ne Bülent Bey bu zirvenin tam şuurunda değiller. Aslında bu sanatçılara Hollywood’dan danışman getirmek lazım herhalde diye düşünüyorum. BU şöhret geçicidir, Arap dünyasında diziler bitince bu balonda söner. Bunu böyle bilsinler.

     Hatta bu konuya devletin el atması ve başbakanın bu sanatçılarla özel toplantılar düzenleyip, brifing vermesi lazım. Bu Sanatçılar şu an Arap dünyasında bir savaşı dahi durdurabilecek güçteler. Bu güç siyasilerde dahi yok. Evet, Türkiye acilen bu konuyu her yönüyle ele alıp acil eylem planları ile pek çok danışman eşliğinde Arap ülkelerine sosyal, kültürel, aktiviteler organize edilmelidir.

     Saygılar sunuyorum.

     Rıdvan Ünal

     www.alturkiyya.com     

     Katar’dan yazan Rıdvan Ünal Bey’in e-maili böyle. Kendisinin de işaret ettiği gibi, dileriz bu konuya ülkece daha profesyonel bakma fırsatı buluruz.

     Altını bir kez daha çiziyorum. Sanatçılarımıza ve dizilerimize gösterilen ilgi muhakkak stratejik bir değere dönüştürülmeli. 

     Sanat, spor, siyaset, ekonomi vb…

     Dört koldan açılmamız gerekiyor dünyaya…

     Bu ülke için ne yapılsa değer.

     www.osmanozsoy.com 

     yazaramesaj@gmail.com

• Sayfa :
• 1