Geçenlerde CHP lideri Sayın Deniz Baykal’ın İstanbul’da, partisine yeni katılanlar için düzenlenen bir törende yaptığı konuşmayı dinliyordum.

Baykal'ın rozet taktığı yeni partililer arasında türbanlı, başörtülü ve çarşaflı hanımlar da var. Baykal kürsüde ve son derece de heyecanlı. Partisinin türbana karşı tavrını anlatıyor. Ve şöyle diyor Sayın Baykal: ” Her insan kılığı kıyafeti kültürü yaşam biçimi ne olursa olsun başımızla beraber elbette CHP’de yeri vardır. Biz insanların doğup büyüdüğü kültür ortamlarıyla damgalamıyoruz. Kimsenin de bunu yapmaya hakkı yok.”

Bu konuşmayı dinleyince ilk başta “ya işte her zaman ki gibi nasılsa seçim yaklaştı” şeklinde bir yorum aklımdan geçerken, sonrasında “Acaba?” diye de bir soru takıldı aklıma. Masumca bir ifade midir yoksa bir adet seçim yatırımı mıdır anlamaya çalıştım.

Bir T.C. vatandaşı olarak belki de yıllardır özlemini çektiğimiz bir tabloyu yapay olma ihtimali olsa bile o anda görmek beni heyecanlandırdı. Çünkü gerçekten tüm yüreğimle inanasım geliyordu anlatılanlara…

İkilemde kaldım, son günlerde bu gelişmeleri takip eden herkes gibi…

Bir tarafta “Baykal bunu her zaman yapıyor, seçim yaklaştı ya Baykal yine değişti” diyenler, diğer tarafta ise her zaman her yerde En büyük Baykal diyenler…

Malum, CHP ve türbanı yan yana koyunca yıllardır gündemimizde olan ve böyle giderse torunlarımızın da gündeminde olacağını düşündüğüm bir meseledir bu konu.

O yüzdendir zaten insanların bu kadar çelişki yaşaması. İnanayım mı, inanmayayım mı demelerinin altında da bu çelişki yatıyor. Birde şöyle bir durum var kimileri var ki Baykal melek olsa inanmaz, kimileri de hemen çok yaşa padişahım muhabbeti yapar. Konunun içeriği, ne olduğu, nasıl olduğu son meseledir onlar için.

Birinci grupta yer alan hani  “Baykal melek olsa bile inanmam” diyenlerin durumu şu fıkradaki gibidir.

Siyasetçinin birinin medyayla arası bozuktur.

Danışmanlarına:

Ne yapalım da aramızı düzeltelim” dediğinde

Danışmanları ona:

Öyle bir şey yapmalısınız ki size karşı olanlar dahi pes artık deyip sizi tebrik etsinler.

Neyse bu sayın siyasi düşünür, taşınır ve denizin üzerinde yürümeye karar verir.

Bir gün gelir düşündüğünü de yapar. İstanbul boğazını deniz üzerinden yürüyerek geçer.

Ertesi gün adı geçen medyada manşet şudur:

…İSİMLİ SİYASİ YÜZME BİLMİYOR.

Sayın Baykala karşı gelenlerin tavrını özetleme açısından manidar bir fıkradır aslında.

İkinci grupta yer alan her şeyi kabul edip, hiçbir şeye karşı çıkmayan fanatik CHP’lilerin tavrı da ortada, koşulsuz, şartsız destek. Ali Şen başkan Fenerbahçe şampiyon modunda.

Bir yandan Baykalın fikri değişimlerinin gerçek olup olmadığını düşünürken, bir yandan da geçtiğimiz Şubat ayında CHP’nin üniversitelerde başörtüsüne serbestlik getiren 5735 sayılı ''Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın Bazı Maddelerinde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un birinci ve ikinci maddelerinin iptali veya yok hükmünde olduklarına karar verilmesi ve dava sonuçlanıncaya kadar yürürlüklerinin durdurulması'' istemiyle Anayasa Mahkemesine açtığı davayı ve sonrasında gelen özgürlük kısıtlamaları düşünüyorum, ve kafam iyice karışıyor. Düşünmek zorundaydım çünkü bunu yapan da aynı CHP ve aynı Baykaldı.

Ve soruyorum. Bunlardan hangisi doğru?

A şıkkı birinci tavır
B şıkkı ikinci tavır…

Gelinen bu noktada Sayın Baykal tarafını belli etmelidir. Bu bir masumiyet sınavıdır, ya da değildir. Dolayısıyla “A” veya “B” şıkkını işaretlemelidir. Çünkü doğru bir tanedir. Aksi takdirde sınava girmemiş sayılır ve sıfır alır. Ki, bir bile alsa sıfırdan iyidir.

Bizim cevabımıza gelince…

Cevabımız, çözümdür. Çözüm ise, ötekinin varlığını kabul etmek, ona saygı duymak, sözde değil özde özgürlüktür.

Sayın Baykala gelince…

Bu, kendisi ve partisi için çözüm adına anahtar olabilecek bir meseledir.

Vakit, duruş sergileme vaktidir. Kutuplaşmanın önüne geçme vaktidir.

Bu güzel ülke ve içinde yaşayan yetmiş milyon için…

Yeni bir başlangıç yapma vaktidir.

Yeter ki, önyargılarımızdan sıyrılalım. Yaftalamak bize kazandırmaz, kaybettirir. Bunu anlayalım ve tabuları, kalıpları, şablonları yıkarak birbirimizi anlamaya çalışalım. Ki, siyaseti, siyasî duruşları bitmiş, tükenmiş ideolojik körlüklerden, mahalle baskılarından, "bizimkiler-ötekiler" ayırımlarından kurtaralım.

Haydi, hemen şimdi…
Haydi, sahne zamanı…

İsmail KARA / Haber 7
ikara-01@hotmail.com

• Sayfa :
• 1