Bana yöneltilen soruların yüzde 90’ına bilmiyorum cevabı veririm. Ne yapsam da, lafı dolaştırarak sorunun cevabını bilmediğimi geçiştirsem asla demem...

Hatta geçen zaman içinde, bir sorunun cevabını bilmemenin kişiyi bilmekten daha özgür kıldığını fark ettim... Bilmiyorum demek daha rahatlatıcı... Biliyorum demek ise sorumluluk artırıcı... Biliyorum deyince kusursuz cevap vermek, soranı tatmin etmek gerekiyor. Hele verdiğiniz cevaplar soranlar açısından bağlayıcı bir anlam içeriyorsa...

Nitekim geçtiğimiz günlerde öğrencilerin bana yönettiği Uğur Dündar ile ilgili bir soruya, “kusura bakmayın ama lütfen kendisine sorun” cevabı vermek zorunda kaldım. Çünkü cevabını bilmiyordum. Şimdi önce bir anekdotu paylaşayım, ardından yazıya başlık olan konuya gelelim.

Malum, hocaları taklit etmek ya da lakap takmak okullarda adettendir... Geçtiğimiz yıl ders arasında 2 öğrenci yanıma geldi, “Hocam hakkınızı helal edin, ara sıra sizi taklit ediyoruz” dediler. Ben de kendilerine, “şu kadar yıllık hocayım, taklit edilebilecek bir figür verdiğimi bilmiyordum” dedim.

“Yok hocam düşündüğünüz gibi değil” dediler. Sonra anlattılar. “Hani birgün derste, Amerikalı ünlü Antropolog Profesör Paul Bohannan ve eşi Laura’nın, Nijerya'da bir cenazenin toprağa verilmesi sırasında parayla tutulan ağıtçı kadınlara denk geldiklerini, hatta ölen kişinin öz kızı üzüntüden kendini tutamayıp ağlamaya başlayınca, para ile tutulan ağıtçıların işlerine mani oluyor diye onu azarladıklarından söz etmiştiniz.”

“Evet” dedim... “Siz bunu anlatınca, o sırada konuya katkı açısından arkadaşımız Melis bir başka Afrika ülkesindeki bir cenaze geleneğinden söz etmiş ve ayrıntısını sizden öğrenmek istemişti. Siz ona, – Bilemiyorum ki, keşke bilebilsem- demiştiniz.”

“İyi ama bunun benim taklit edilmemle ne ilgisi var”  deyince, “İşte biz de birbirimize bir şey sorduğumuzda ve cevabını da bilemediğimizde – Bilemiyorum ki, keşke bilebilsem- diyor ve gülüşüyoruz dedi. Meğer sözümü taklit ediyorlarmış.

Anlattıklarına göre, o gün derste “bilemiyorum ki, keşke bilebilsem...” derken ki rahatlığım dikkatlerini çekmiş ve bunun bir özgüvenden kaynaklandığını düşünmüşler. ‘Biz, sorularımıza cevap vermek isterken komik duruma düşen ne hocalar görüyoruz’ diye de eklediler. Halbuki mümkün mü herşeyi bilmek...

Kime ne sorulmalı?

Bu vesile ile önemli addettiğim şu noktanın da altını çizmek isterim. Sorunun kime sorulduğu, o konuda birikimin ne olduğu da önemli. Mesela soruyu sorduğunuz kişi Diyanet İşleri Başkanı bile olsa, örneğin factoring nedir, leasing nedir, borsada finansal işlemler nasıl yapılmaktadır konularında hiçbir iktisadi bilgisi yoksa, bu işlemlerin caiz olup olmadığı ona sorulamaz. Tıpkı, biyolojinin b’sinden anlamayan bir din adamına, ‘organ nakli, tüp bebek, ya da bitkisel hayata girmiş hastanın fişinin çekilmesinin caiz olup olmadığının sorulması gibi...

Sayın Ali Bulaç’ın bir televizyon programında dile getirdiği bazı düşüncelerinden sonra eşcinsellik konusu tartışmaya açılınca, Prof. Dr. Hayrettin Karaman Hocamız konu hakkında üst üste 6 yazı kaleme aldı ve İslam’ın meseleye bakışını ayrıntılı bir şekilde anlattı. Bunu yaparken meseleyi iki cümle ile ‘zinhar haramdır’ diye kestirip atmadı. Bu konuda bilimin ne dediğinden ayrıntılı bir şekilde söz etti. Konu hakkında dünyadaki tartışmalarla ilgili ayrıntılı bilgi verdi. Sonra konu hakkında İslam’ın bakış açısını dile getirdi. Oldukça doyurucu ve ikna edici bir yazı silsilesi ile karşılaştık.

İktisat profesörü ağabeyim var. Faizsiz ekonomi konusunda uzman. Sayın Fethullah Gülen’in son çıkan, “Enginliğiyle Bizim Dünyamız - İktisadî Mülahazalar" kitabının takdim yazısı da ona ait. Son haftalarda ne zaman üniversitedeki odasına uğrasam, finans sektörünün değişik alanlarından üst düzey misafirler görüyorum. Hayrola dediğimde, küresel krizin çıkış nedenlerine dair kılcal noktaları çözmeye çalıştığını, bilahare buna ilişkin İslami bakış açısını ve çözüm önerileri üzerinde yoğunlaşacağını ifade etti. Öyle ya, anlamadan anlatmak, bilgi sahibi olmadan paylaşmak nasıl olur ki?

Okuyucularımızdan, son mayın tartışmaları ve Başbakan’ın, ‘faşizan baskı yüzünden ülkemizi terk etmek zorunda kalanlar oldu’ sözlerine dair neden yazmadığımı soranlar oldu. Son günlerde yoğunlaşan akademik çalışmalar ve seyahatler nedeni ile bahsi geçen konuları ayrıntılı bir şekilde takip etme, üzerinde düşünme, araştırma imkanı bulamadığımdan mevzulara da giremedik. Adet yerine gelsin diye de yazı yazılmaz ki... Bir konuda kendi ifade edeceği görüşü olmalı insanın... Düşünmeli, taşınmalı..

Çıkmış mı, çıkmamış mı?

Gelelim tüm bu anlatılardan sonra konunun meslektaşımız Uğur Dündar ile ilişkisine ve öğrencilerin bana sorup da cevap veremediğim ve bizzat Uğur Dündar cevap vermeli dediğim konuya..

Sözü uzatmayacağım.

Star Haber Grup Başkanı Uğur Dündar, Ergenekon soruşturmasının ikinci iddianamesinde ailesiyle ilgili iddiaların yer almasına sert tepki göstermiş ve, “Benim eşim, evlendikten sonra hiçbir zaman tek başına yurtdışına çıkmadığı gibi, hayatında Brezilya’ya gitmedi. Birisi çıksın, evliliğimiz döneminde eşimin Brezilya’ya gittiğini ispat etsin ben şu dakikada görevimi bırakacağım. Hatta intihar bile ederim” dedi.

Ülkemizdeki kadın örgütleri, eşi yanında olmadan bir kadının yurtdışına çıkmasının intihar etmeyi gerektirecek kadar neden namus meselesi olduğu iddiası karşısında ayağa kalkmalı ve bu ağır ‘namussuzluk’ yakıştırması karşısında olayı şiddetle protesto etmeliydiler. Bir yerlerden aldıkları talimatlara göre ancak harekete geçen tüm sivil toplum örgütlerini bu vesile ile kınadığımı belirtmeliyim. Sivil toplum demek, herşeyden önce cesaret demek, yürek demektir. Kadının tek başına seyahat etmesini namus meselesi haline getiren ve seyahat özgürlüğünü tahdit eden bu tür bir anlayış ve iddiaya tepki göstermeyeceksiniz de, kadınların hangi hak ve hukukunu kollayacaksınız?

Vakit gazetesi geçtiğimiz günlerde "Kendini asma, cevap ver" başlıklı bir haberle, Uğur Dündar’ın eşinin yanında kocası olmadan çeşitli defalar yurtdışına çıktığını iddia etti.

Uğur Dündar, Vakit Gazetesi'nde yayımlanan haberler üzerine suç duyurusunda bulundu. Dava dilekçesinde, kişisel verilerin hukuka aykırı biçimde ele geçirildiği belirtildi. Bu yazıyı yazmak için dava dilekçesinden medyaya yansıyan haberlere göz atarken eğer dikkatimden kaçmadı ise, Vakit’in haberi yalanlanmıyor, bu bilgiyi ele geçirme şekli davaya konu ediliyor.

Konunun etik boyutu bu yazının konusu değil. Bu nedenle, başkaları yapınca araştırmacı gazetecilik oluyor da, bir başka gazeteci yapınca neden özel hayat oluyor meselesine girmeyeceğim. O konudaki çifte standart çok su götürür. O konuyu öğrencilerimle karşılaştırmalı olarak derste tartışacağım. Vakit gazetesinin yaptığı haber bir başka yayın organında çıksa yılın habercilik ödülünü bile alabilirdi. Neticede bir iddia ve ona karşılık bir hodri meydan söz konusuydu.

Akademik çalışmalardaki yoğunluğum nedeni ile son haftalarda gündemi o kadar ayrıntılı izleyemediğimi söylemiştim.

Şimdi gelelim, konu hakkında fazla bilgim olmadığı için benim cevaplandıramadığım, ama ‘bu soruyu Uğur Dündar’a sormalı’ dediğim öğrencilerimin sorusuna...

Şunu sordular: Vakit gazetesinin haberi doğru mu, yani yanında kocası olmadan Uğur Dündar’ın eşi gerçekten de evlilik sonrası yurtdışına çıkmış mı?

Eğer çıktı ise gerçekten de intihar etmeyi düşünüyor mu, bu yoksa bir blöf mü söz konusuydu?

Görüyorsunuz ne soruların ne de verilmesi gereken cevapların benimle hiçbir ilgisi yok. Öğrencilerin sorusuna cevap verebilseydim bu konuyu buraya taşımazdım. Malum, kamuoyu önünde olanlar için neyin özel hayat sayıldığı ayrı bir tartışma mevzuudur.

Uğur Bey için gerçekten zor durum. Eğer iddialar doğru olsa bile bence kendisine kıymasına yine de gerek yok. Biz ortaya koyduğu ‘eğer ispatlanırsa kendimi öldürürüm’ şeklindeki iddiayı sanki hiç duymamışız gibi de davranabiliriz.

Yeter ki o aynı duyarlılığı başkaları için de göstersin.

Ne dersiniz?