ANMA GUNU

Amerika’da, heryerin tatil oldugu bu önemli gün, iç savaşlarda ölen askerler için 30 Mayıs 1868’de milli gün olarak belirlenmiştir.

Çiceklerin iyiden iyiye açtığı bu mevsim tercih edilmiştir ki; mezarlar rahatça ve güzelce süslenebilsin. Bundan dolayı Decoration Day (Dekarasyon - Süsleme Günü)  olarak ta anılır. Birinci dünya savaşından sonra da, tüm savaşlarda hayatını kaybeden askerler ve gaziler için bir anma günü haline gelmiş. Şimdilerde ise herkesin kendi ailesinden ahirete irtihal edenleri de andığı büyük bir anma günü haline gelmiş Mayısın son pazartesine denk gelen bu milli gün.

Kendisine hayran olduğum şair-yazar, asrın çilekeslerinden büyük düşünür, üstad Necip Fazıl’ın da ölüm yıldönümü bugün… Nedense doğumlara cok sevinir insan, hal bu ki ölüm de güzeldir vuslat bilirse insan bu son gibi gürünen büyük başlangıcı…

Mesela rahmetli, çoklarımız tarafından bilinen şu büyülü mısrasıyla şöyle muştulamıyor muydu ölümü:

Ölüm güzel şey budur perde ardından haber,
Hiç güzel olmasaydı ölür müydü peygamber...

Hayat böyle işte; koyun koyuna  herşey.  Doğanlar-ölenler ve ikisinin ortasında bir yerlerde olanlar; bizler, yaşayanlar, yaşadığını zannedenler.

Bir yerlerden geliyor, bir yerlere doğru gidiyoruz. Yaptıklarımızla anılacağımız yahut unutulacağımız, ve yine onlarla hesaba cekileceğimiz bir hayat bizlerinkisi, hepimizinkisi…  doğru yaşamaya çalışmak, düzgün yasayabilmek,  ve yaşatmak başkalarını sonra… Değebilmek insanlara, tüm insanlığa. Sadece aşkıyla yandığım vatanımın müşfik insanlarıyla sınırlı olmamalı bu. Dokunabilmeli bütün yüreklere..

Madem dinimizin, dilimizin, kültürümüzün her ilmeği aşk. Madem ortaya asırlardır koydugumuz kilimimiz, sevgi nakışlarıyla işlenmiş. Madem yaşamının her saniyesi taçlandırılmış bir efendimiz var insanlığın iftihar tablosu... Madem sevgi ve hoşgörü ile sekiz asırdır dünyayı kucaklayan Mevlanamız hala gönüllerde.. Madem aşkı ile mesdeyleyen derviş Yunusumuz ve isimlerini sayamayacağımız milyonlarcası yüzyıllardır dillerde…

HAYDİ O ZAMAN

Haydi o zaman, vatan aşkıyla yanıp kavrulsak da, susuzluğumuz azıcık geçer geçmez, sıla-i rahimi yapar yapmaz, geri dönmeye  -aslında geri dönmemeye-, koşmaya kıtalar boyu…

Haydi her yeri vatan bellemeye-vatan bilmeye...  

O’nu azıcık ta olsa bilmenin şerefini, insan olarak yaratılmanın sevincini, şükrünü ve ayrıcalığını farketmenin,  bu her yönüyle zengin topraklarda doğmanın, hakkını vermeye…

İyi ki yaratmışsın beni ey yüce yaratıcı, iyi ki dogurmuşsun beni ey güzeller güzeli annem, ve esaslıca yetismem icin ugraşan onca insan, -sizlere layık olamasam da- başta babam, ailem, hocalarım, dostlarım, talebelerim, ve sizler…
İyi ki tanıştırılmışım hepinizle; kimisi uzaktan, kimisi yakından olsa da…

Evet ben bugün doğmuşum, son nefeste de iyi ki doğmuşum dedirtecek bir yaşam vermesi duasıyla, her birimize, yüceler yücesinden…

Yollara düşmüşüm; vatanıma, sizlere doğru… Elimde demet demet çiçekler…
                                                                                                                         

M. Cebrail Altındag / ABD / Haber 7
yazarimizamektup@gmail.com