Kudüs

Cami cemaati sözü hepimizde güzel duygular uyandırır. Onlarla ilgili zihnimizde hoş ve sevimli bir anı ve resim vardır mutlaka. Bugün hafızamızdaki bu kaydı saklı tutarak başka bir tarafa bakmak istiyorum. Belki birçoğunuz kızacak; komplolara alet olduğumuzu ya da imanımızın zayıfladığını söyleyerek Müslümanlık sorgulamasına gideceksiniz.

Binbir taarruz altında yaşarken, her zaman savunma durumunda kalmanın, birçok kör noktanın ört bas edilmesine sebep olduğunun ise farkındayım.

Bu yazdıklarım da böyle bir kör noktaya işaret ediyor.

Nereden çıktı bu demeyin, mübarek üç aylardayız, bunun bilincindeyim elbette. Bir tek olaydan genelleme yapmaya falan da kalkmıyorum, ancak olay vahim kişiler özelinde değil toplum genelinde ve cami cemaati genelinde bunun mutlaka konuşulması gerekiyor.

Peygamberimiz "Fitne katilden beterdir" diyor. Yani, adam öldürmekten beter. Bu yazıyı yazmama sebep olan olay ise bir babanın kızını öldürmesine sebep olan bir fitnedir.

Cami cemaatinin bir yüzünde nur yüzlü dindarlarımız, öbür yüzünde ise erkeklik törelerini dinin üzerine çıkaranlar var. Bu nedenle de bu hadiseye itibar etmeyenler içindir sözlerimiz; itibar edenlerin ise alınmasına hiç gerek yok...

Konumuz; cemaatin kadınlar söz konusu olduğundaki yargılayan tavrıdır. Böyle durumlarda ayıpları örtmek yerine ifşa eden, kınayan ("kınadıklarınız başınıza gelmeden ölümü tadacağınızı mı zannediyorsunuz" ayet), kızına sahip olamıyorsan ne biçim Müslümansın sözlerinin sıkça telaffuz edildiği cemaat sohbetlerinin sebep olduğu bir trajedidir.

Ve de imalar!

Çoğu zaman açıkça konuşmaktan çok daha fazla tahribat yapan, yüzleşildiğinde muhatabına "ben ne dedim ki canım" dedirten delilsiz bir durum. Kısaca fitne!

Bir vesile ile tanıdığım bir genç kızın babası tarafından bıçaklanarak öldürülüşünün hikayesini dinlerken ilk aklıma gelenler bunlar oldu.

Geçen haftalarda Almanya'da da yaşanan bu cinnet vakasında olay Türk gazetelerinde yer aldığı şekliyle bir başını örtme, örtmeme meselesi bile değil.

Kişi ve yer ismi vermek istemiyorum, ne cinayeti işleyen baba cahil, sorunlu, uyumsuz ne de aile eğitimsiz ve vasıfsız. İyi bir mesleği olan, başarılı, eğitimli gayet de uyum sağlamış bir aile ve ekonomik durumu ve sosyal uyumu yerinde, çocuklarına karşı şefkatli bir baba var karşımızda. Eşi çalışırken, sabah erkenden kalkıp çocuklarının kahvaltısını hazırlayan, yorulmasınlar diye okula arabayla götüren, şimdiye kadar bir fiske vurmamış bir baba. Ve tam da hepimizin sahip olduğu gibi ergenlik döneminde biraz asi, isyankar, sorgulayan, akıllı ve tatlı bir kız. Alman kültürü ile Müslüman aile yapısı arasında biraz kafası karışık, erkeklerle arkadaşlık mesafesinde katı taassup sahibi cami cemaatinin sınırlarını belki biraz zorlamış bir genç kız. Aile,Türklerin getto gibi yaşadığı küçük bir Alman kasabasında yaşıyor. Baba son zamanlarda hareketli, güzel, neşeli kızının davranışları ile ilgili kulağına gelenleri kabullenmekte zorlanıyor. Anne ise her genç kızın böyle şeyler yaşayabileceğini, kızının ailesini utandıracak kötü bir şey yapmayacağına inandığını söyleyerek eşini teselli ediyor. Ancak ne yazık ki birbirinin kızını oğlunu eleştirmeyi dindarlık gibi gören cemaat bu meselede tetikçiliğe devam ediyor.

Erkekler güruhu güya arkadaşlarını uyarmak, dini telkinde bulunmak amaçlı kovuculuğa ve dedikoduya devam ediyor. Belki ima, belki fısıltı ile.

Her şeyi hemencecik namus meselesine devşiren, bunu var olma, onur koruma meselesi sayan erkek bakışına karşı durmak ise (sağduyulu olma konusunda pek de mahir olmayan) erkeklerin başarabildiği bir şey olmuyor ne yazık ki.

Hele de gurbette!

Almanlara benzememe, dinini kaybetme, yoldan çıkma gibi endişeler içinde iftiradan kaçınmak gibi bir ilahi emre itaat etmemek, ya da ayıbı örtmek gibi bir sahabi tavsiyesine uymamak, ne yazık ki Müslümanlar arasında hiç sorgulanmıyor. Hz. Ebubekir'in hassasiyetinden nasiplenmemiş, kendisine sonsuz hoşgörülü- başkasına acımasız bu bakış, çocuklarına düşkünlüğü ile tanınan bir babayı katil ve aynı zamanda üzerine titrediği ailesi ile birlikte kurban yapıyor.

Her namaz çıkışı sonrasında imalı, alaycı, iğneleyici sözler, bakışlar bir genç kızı canından ediyor.

Bu dedikoduları üreten, babaya "önlemini al kızının durumu iyiye gitmiyor" diyen cami cemaati acaba bu meselede hiç suçluluk hissetmiş midir? "Keşke konuşmasaydık" demişler midir? "Ne biçim erkeksin kızını terbiye etmiyorsun demeseydik" demişler midir? Hiç vicdan azabı duymuşlar mıdır acaba?

Ya bu cemaatlere dini telkinlerde bulunan din görevlileri nasıl bir din anlatıyorlar?

Neden namus gibi bir sebeple karısını, kızını öldürenler için söz konusu olacak cehennem ateşinden bahsetmiyorlar?

Şiddet uygulamanın, can almanın ne sebeple olursa olsun affedilmez günahlardan olduğundan söz etmiyorlar.

Yoksa böyle şeyler namaz ve abdest kadar önemli değil mi?

Oysa bu konular için yeni ve modern içtihatlara gerek yok.

Ayetlere, hadislere bakmak yeter...

Ayşe Böhürler - Yeni Şafak
abohurler@yenisafak.com.tr

• Sayfa :
• 1