Ergenekon davası ihbar mektupları ve vicdanına yenik düşen bazı insanların dudak uçuklatan itirafları eşliğinde derinleşerek sürüyor. Karanlık bir dönem giderek aydınlatılıyor. Dava giderek daha önemli bir hal alıyor.

Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ Nisan ayında düzenlediği basın toplantısında her ne kadar bir lav silahını tebessümle gazetecilere göstererek “korkmayın boş lav” diyerek “Ergenekon davası” için boş işler bunlar demeye getirerek gazetecileri güldürmüşse de, Başsavcılığın Üçüncü İddianamede hakkında basına yaptığı açıklamada, 12 Haziran 2007 tarihinde başlayan Ergenekon soruşturması kapsamında bugüne kadar ele geçirilen çok sayıda mühimmatın içinde dolu 43 lav silahı olduğu bilgisi de yer aldı. (Tam mühimmat listesi)

Kaldı ki iddianamede, Başbakan Erdoğan’a lav silahı ile saldırı hazırlığı yapıldığı suçlaması da yer aldı. İlker Paşa’ya, “demek dolu lav silahlarını da ciddiye almak gerekiyor Paşam” diye hatırlatmak geçiyor insanın içinden...

Geçtiğimiz hafta “Evet, oydu” başlıklı yazısı ile HSYK üyesi Ali Suat Ertosun hakkında önemli iddialar gündeme getiren ve gündem belirleyen gazeteci Can Dündar dünkü yazısında, “Bugün Ertosun’u manşete çekenler, daha önce bu konuyu birkaç kez yazdığım halde hiç ilgilenmediler” siteminde bulundu.

Bu ülkede hemen her alanda karşılaşılan kirlenmenin oluşturduğu risk tam da bu noktada başlıyor zaten. Bu tür iddialar karşısında o dönemde gerçekten dirayetle ilgilenmek ne derece mümkündü? Kral çıplak diye bağırdığınızda arkanızda kim duracaktı? Öyle koşullardan geçti ki ülke, bir şarapçı şeyh diye yutturulup hükümet bile devirildi.

Örneğin, 2005 Şemdinli Olayları ile ilgili soruşturmayı da yürüten Cumhuriyet Savcısı Ferhat Sarıkaya hazırladığı iddianamede; “Bazı generallerin suç işlemek için çete kurdukları, hatta bu çetenin Diyarbakır Emniyet Müdürü Gaffar Okkan'ı öldürdüğü vb." iddiaları gündeme getirmişti. Ferhat Sarıkaya, mesleki yeterlilikten uzak olduğu gerekçesi ile Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu’nun (HSYK) 20 Nisan 2006 günü almış olduğu kararla meslekten tardedilmişti.

Bazı HSYK üyelerinin Ergenekon davasını yürüten savcıların görev yerlerini değiştirmek istediği yönündeki iddiaları basından okuyunca, şimdi daha iyi anlıyoruz Ferhat Sarıkaya’nın görevden neden ihraç edildiğini... HSYK’nın son dönemdeki girişimlerine ve açıklamalarına Adalet Bakanlığının cevabı sert oldu. HSYK bildirisine verilen cevabın, 27 Nisan muhtırasına rest kadar önemli olduğunu dile getiren gazeteciler oldu.

Kimler örtbas etmek istiyor? 

Gelelim ana mevzuya...

Can Dündar yazılarında, Sabancı suikastı sanığı Duyar’ın cezaevinde öldürülmesi olayının arka planına temas etti. Duyar’ın tam da konuşmak üzere iken susturulduğunu ve Sabancı cinayetinin aydınlatılmasının engellendiği iddia etti. Duyar’la yapmak istediği röportajın nasıl engellendiğini anlattı.

Duyar’ı öldüren Karagümrük çetesinin reislerinin cezaevinde öldürülmek istendiğini, Nuri Ergin’in kameralara, “Bu devlet bana Duyar’ı öldürttü” dediğini, duruşmada ise bu sözlerini: “Ergenekon Savcısı Zekeriya Öz, Sabancı suikastıyla ilgili bir şeyler ortaya çıkarmak istiyorsa Ali Suat Ertosun’un neden Duyar’a yakınlık gösterdiğini sorgulasın” sözlerini sütununa taşıdı.

İşte tam bu noktada hatıralarımız bizi 13 yıl öncesine götürüyor.

Önce şu noktanın altını çizelim. 

Kiliselerde kıyılan nikah törenlerinde çok hoşuma giden bir cümle vardır. Papaz konuşmasının bir yerinde; ‘Bir şey söylemek isteyen varsa şimdi konuşsun, yoksa ebediyyen sussun’ der. Örneğin çiftlerin evliliklerine mani önemli bir gerçek vardır. Eğer o sırada söylenmezse daha sonra bu sırrın ortaya çıkması çok daha büyük yıkımlara neden olabilir.

Bizim de meslek hayatımda ebediyen susmak üzere kapatılmış defterler ve dostlarımın bana emanet ettiği sırlar vardır. Özenle emanet edilmiş bu sırlardan hiçbirinin fiyongunu çözmedim. İzinleri olmadığı sürece çözmeyeceğim. Fakat yeri geldiğinde bazen tarihe not düşmek gerekiyor. Bu, susulması gereken yerde susmaktan çok, konuşulması gereken yerde konuşmak anlamına geliyor. İşte şimdi konuşma ve yazma vakti... Kim ne biliyorsa söylesin, yazsın...

STV’de haftada bir “Bizim Kürsü” programı yaptığımız ve iddialı konuklarla yayınımızı sürdürdüğümüz günlerde bir gün cep telefonum çaldı. Arayan merhum işadamı Sakıp Sabancı'nın Özel Kalem Müdürü ve 25 yıllık arkadaşı Ali Haydar Taşlı idi. Telefonda bana, “Sayın Sabancı yayınınıza konuk olmak istiyor” dedi. “Neden olmasın ki, önümüzdeki haftalar için belirleyeceğimiz karşılıklı uygun bir tarihte bir programda beraber oluruz” dedim. “Ama kendisi bu akşamki yayınıza katılmak istiyorlar” dedi. O akşam için imkansız gibi birşeydi.

O günlerde de Adli Tıp Kurumu skandallarıyla ve yanlış uygulamalarıyla gündemdeydi. O akşam yayına Adli Tıp Kurumu Başkanını alacak ve iddiaları soracaktım. Söyleyeceklerini kamuoyu merak ediyordu. Üstelik tüm gazetelerin televizyon sayfalarında programın geniş tanıtımı vardı. Televizyonda günlerdir  fragman dönüyordu. Ali Haydar Bey’e bunları hatırlattım ve o akşam için uygun olmayacağı söyledim. “Ama bugün olması çok önemli” dedi. Televizyon yetkilileri ile görüşerek kendilerine döneceğimi söyledim.

Asıl mesele olası iptalin Adli Tıp Kurumu Başkanına nasıl aktarılacağıydı. Televizyon yetkililerinin Sakıp Bey’in yayına alınmasının uygun olacağını belirtmelerinden sonra, hayatta en mahcubiyet duyduğum telefon konuşmalarından biri ile Adli Tıp Kurumu Başkanını aradım ve ilerleyen haftalarda başka bir programda beraber olacağımızı ilettim. 400’ü aşkın canlı yayın program yapan ve 1200’den fazla ismi yayına çıkaran biri olarak böylesi zor durum yaşadığım 3 olay oldu.

Hemen altını çizelim. Sakıp Bey o akşam, ‘Sabancı Suikastı’ olarak tarihe geçen kardeşinin öldürülmesi olayından sonra ilk kez ekranlara çıkacaktı. Adı üzerinde, Sakıp Bey bu... Bu ülkede kendisini konuk etmek istemeyecek programcı olmazdı. Fakat ne olmuştu da, diğer ekranlardan seslenmemişti. İstemişti de, Can Dündar’ın Mustafa Duyar ile röportaj yapmak istendiğinde engellenmesi gibi, Sabancı’ya da o günlerde ekranlar kapalı mı tutulmuştu? Bir el Sabancı’ya perdeleme mi yapmıştı. Bu soruların cevabı yok bende.

Kendisi o akşam için programımızın davetlisi değildi. O kadar program arasında davetli de olmamasına rağmen bizim programı seçmesini o günlerde ben, belli ki acil söyleyecekleri vardı ve güvenebileceği bir zemin arıyordu” şeklinde yorumlamıştım.

Sakıp Bey o akşam yayında, olayın aydınlatılması konusunda devletin yeterince çaba göstermediği yönündeki sitemlerini iletti. Kuşkuları vardı. Çabaları samimi bulmadığı anlaşılıyordu. Program sonrası söylediği off te record sözler de önemliydi. Kendisine, o günlerde program vesilesi ile görüştüğüm TBMM Faili Meçhul Cinayetler Araştırma Komisyonu Başkanı’nın Sabancı Suikastı ile ilgili duyumlarını da aktardım. Zihnindekilerle örtüşüyordu. Dinlerken sürekli onaylama mahiyetinde sert hareketlerle başını sallıyordu.

Kendisi ile o tarihten sonra çok yakın dost olduk. Vefatı sırasında hastanede son görenlerden biri de bendim.

Son notum şu... Cin şişeden çıktı. Kim ne biliyorsa söylesin. Sıradan sayılabilecek şeyler bile ipuçları bir araya geldiğinde yeni bir aydınlatmanın hüzmesini oluştuyor. Can Dündar’ı okurken, hep Sakıp Bey’in çatkapı yayına gelmek isteyişi geldi aklıma. Sakıp Bey’in o günlerdeki sıkıntıları daha iyi anladım.

Sakıp Bey gibi Türkiye’nin her dönemde en önemli marka isminin davetli olmadığı programa çat kapı gelmek istemesinin başka izahı var mı?

Sakıp Bey’in bile mikrofon tutan elini bükmek istemişlerse, vay bu ülkedeki çok  sesliliğin haline...

Tarihi günler geçiriyoruz... Ama ışık göründü...

Az sabır, çok destek...

Prof. Dr. Osman ÖZSOY – Haber7

yazaramesaj@gmail.com

• Sayfa :
• 1