Şimdi İstanbul’da olmak vardı
Püfür püfür bir vapurun yan tarafında…

Özlemişimdir diye, bir okuyucumun gönderdiği İstanbul resimlerine bakakalırken gayri ihtiyari o çok bildik eski şarkı geldi dilime…

Yayılmışız dünyanın dört bir yanına, bedenimiz orda burada dolanır amma çok, hem çok uzak yerde kalbimiz…

Diye devam eder giderdi… Çocuktuk, bu içli şarkıyı ne çok dinlerdik… Her yerde çalardı… Allahın belası saçma sapan bir terör ve sınır dışı edilmeler vardı ülkemizde bir zamanlar… Sınır dışı edilenlerin, bir sitem ve kahırla yaktıkları bir özlem türküsü idi gönüllerde, dillerde gezerdi…

Ne ayrılıklara ne kavuşmalara sahne oldun İstanbul!..

Herkes için evinden yurdundan ayrılıp gurbete çıkmak zordur ama İstanbul’dan ayrılmak sanırım biraz daha zor…

İstanbul’dan ayrılırken, yanımda olmazsa olmaz iki koli bir valiz dolusu kitapla ayrılmıştım… Ama şimdi içime iflah olmaz bir İstanbul hasreti çöreklenince, İstanbul’la ilgili kitaplarım, İstanbul’a yazılmış şiirlerim yanımda olsun istedim… Sanki hasreti biraz teselli edermiş gibi… Hoş teselli mi ederdi, daha çok mu sızlatırdı o da biraz şüpheli…

İlkbaharda nasıl erguvanlara bezenirse o canım şehri şahane, sonbaharda da sarıdan kızıla dönerek dökülen yapraklarla kınalı bir sürme çeker adeta… O yaprakların yarattığı renk cümbüşünden mahrum kalmamak için Yıldız Park ta korunun içlerine doğru, toprak yolda yürümek bir başka güzel olurdu şimdi…

İstanbul’da herkesin İstanbul soluduğu bir köşesi vardır… Şimdilerde benim İstanbul köşem, Süleymaniye Cami’nin külliyesi içinde yer alan Şeyhülislam Ebussud Efendi’nin çalışma ofisi gibi hizmet vermiş bir tarihi köşk… Köşk dediysem işte irtifa kaydetmesi ve boğaza hakim olması için bir kat basamakla çıkılan aslında tek oda, bir yer… Yeni restore edilmiş…

Bizim hac arkadaşımız, caminin baş imamı ilmiyeden Mehmet Sevinç Hoca’nın ikram ettiği çay ve sohbetleri özlemekte hiç de haksız değilim… Köşke girdiğiniz zaman özel bir mekânda olduğunuzu hemen fark ediyorsunuz. 

Rivayete göre Ebussuud Efendi, kendinden evvel ismine bayıldığım tefsirini bu köşkte yazmış. Tefsirin ismi: İrşad-ı aklı selim ilâ mezayây-ı Kitab-il Kerim… Yani, Kuran-ı Kerim’in meziyetlerinin aklıselime açıklanması… Fazla söze hacet yok sanırım…

İstanbul’a pek çok şiirler gazeller yazıldı da, ben bu şehri şahaneyi ille de N.F.Kısakürek in mısralarıyla sevdim… Ne zaman al gözüm seyreyle İstanbul’u diyeceğim bir manzarasıyla karşılaşsam, Üstadın o mısrası dökülür dudaklarımdan:

“Ruhumu eritip de kalıp da dondurmuşlar; Onu İstanbul diye toprağa kondurmuşlar..”

Bizden bir önceki kuşak da muhtemelen Yahya Kemal in: “Sana dün bir tepeden baktım Aziz İstanbul” mısrasıyla sevmişti bu şehri…

Eski İstanbullu evliyayı kibardan bir dostuma, hayra veya şerre dair her ne ki var ise bir numunesi var bu şehirde, ne iş, diyecek oldum, dünya işte cancağızım, demişti…

Böyle uzaktan bakınca tarihiyle, coğrafyasıyla, toprağının altında ki ve üstündeki güzelleriyle İstanbul’un bir başka olduğunu daha iyi fark ediyor insan… İstanbul da yaşamak gerçekten bir ayrıcalık…

İstanbul un farkına ve tadına varmak, sadece İstanbul da yaşamakla kalmayıp, İstanbul u yaşamak içinde koşuştururken nedense çok da mümkün olmuyor.   Havasından suyundan mı, yoksa içinde bulunan insan-ı kâmillerinden mi, bir başka güzellik, bir başka buğu tüttüğünü insan ille de uzaklaşınca görüyor…

 Her mevsim de ayrı güzel olan, bu şehri şahaneyi yaşarken gerçekten ıskalamadan yaşamasını bilmeli. İstanbul’u İstanbul yapan o eşsiz selatin camilerin yanından, günlük boş telaşlarla bakmadan, görmeden geçip giderken durup bir seyir etmeli… Bir secde, bir bus etmeli…

Haremeyn olan, aziz ve muazzez Hicaz bölgesinden sonra Kudüs, daha sonra da İstanbul, yeryüzünde seçilmiş ve övülmüş beldedir. Öyle ki, “Bu şehri İstanbul ki bi misli bahadır, her taşına Acem mülkü fedadır.” diyen şairin sözüne kulak verip, İstanbul un maddi manevi güzellikleriyle, güzelleşmeli, İstanbul’la benzeşmeli...
Zira kıymetini bilen için bu şehir: “Güleni şöyle dursun, ağlayanı bahtiyar…”

Handan ÖZDUYGU / Abu Dhabi / Haber 7
handanozduygu@gmail.com