İki tarafta da yaralı insanlar varken bir tarafın kalkıp zafer naraları atması, diğer tarafla nasıl birlikte yaşama kültürünü getirecektir ki? Bir tarafta binlerce yüreği yanık şehit anası varken, diğer tarafta öyle veya böyle terör örgütüne bulaşmış insanları sanki cepheden dönen muzaffer askerler gibi karşılamak nasıl birlikte yaşama kültürünü sağlar?  Huzur ortamının oluşmaya başladığı bir dönemde karşı tarafı tahrik etmek, huzuru istememek demektir. Öyle anlaşılıyor ki PKK açılım sürecini akamete uğratmaya çalışıyor.

Bu şov, yıllar sonra ailelerinden koparılıp dağa çıkan insanların yeniden ailelerine kavuşmalarının heyecanı gibi gözükmüyor. Eğer bu gösteriler, çocukları dağdan dönen insanların hasret ve sevgi çığlıkları olsaydı mazur görülebilirdi. Zira örgüt tarafından dağa çıkarılan gençlerin birçoğunun dramatik hikayeleri olduğu bir gerçek. Örneğin Şırnak’ta yaşanan bir olay, bu gerçeğin bir ifadesidir.

Kimse Yok Mu Derneği yetkilileri bir aileye yardım götürürken yolda yırtık lastik ayakkabıyla yürüyen on dört yaşlarında bir genç kız görürler. Bu genç kızın ailesinin yardıma ihtiyacı olduğunu anlayıp arabayla gittiği eve kadar takip ederler. Evin kapısı önce açılmaz. Kapıyı ısrarla çaldıklarında içerdeki kadın ağlayarak haykırır:

‘’Gidin kapımdan iki evladımı size verdim üçüncüsünü vermem!’’

Kadının meramını anlayan yardım ekipleri, Kimse Yok Mu Yardım Derneği’nden geldiklerini belirtirler. Kapı açılır. Kadın özür diler. ‘’Sizi örgüt sandım. Zira çocuklarımın babası öldükten sonra şu ana kadar örgütten başka kimse kapımızı çalmadı!’’ diye hayıflanır.

İşte bu kadının dağdan dönen çocuklarının arkasından sevinç naraları atmaya hakkı vardır. Ne ki anlaşıldığı kadarıyla örgüt, dağa kaldırdığı gençlerin ailelerin sevincine de ipotek koymuşa benziyor.

Bu şovun duygusal bir refleks olduğunu ve anlayışla karşılanması gerektiğini belirtenler, bu süreçte evlatlarını kaybeden insanların bu şov karşısındaki duygularını dikkate almalı ve onları anlamalı değiller miydi?

Teslim olan teröristleri Milli mücadele kazanmış kuvay-ı milliye güçleri gibi karşılamak olsa olsa bir taklitten ibarettir. Çünkü PKK kazanmamış kaybetmiştir. Destekçilerinin el çekmesiyle de tasfiye sürecine girmiştir.          

Şurası kesindir ki PKK ömrünü tamamlamıştır.  Bu şovun bazı sebepleri şunlardır:

Kimi insanların çocuklarını evlerinden alarak zorla dağa çıkardıkları için (Gönüllü gidenler zorla götürülenlerin olmadığı anlamına gelmez)  örgüt şimdi onların ailelerine ‘’Bakın çocuklarınız kahraman oldu’’ havasını vermeye, böylece acı çektirdiği insanlar karşısında hatasını gürültüyle kapatmaya çalışıyor.  

Örgüt, sona geldiğinin farkına vardığından, bunun bir yenilgi olduğunu kamufle etmeye çalışıyor ve perdeyi şovla kapamayı düşünüyor.

 Açılım sonrası tasfiye sürecinin yok oluşu getireceği endişesiyle, bu şovlarla açılım baltalanmaya çalışılıyor ve PKK ayakta tutulmaya çalışılıyor.

Fakat şu bir gerçek ki bu şov, yok oluş korkusunun şovudur. Romanya dikdatörü Çavuşesku, Batılılar tarafından tasfiyesi kararlaştırılınca, ülkesinde görülmedik bir gösteri yapmıştı. Ancak iki ay sonra gelecek acı akıbete engel olamamıştı. PKK’nın bu şovunu da bu minval üzerine değerlendirmek mümkündür.

Bazıları açılım sürecini baltalamak için sanki PKK ya taviz veriliyormuş gibi göstermektedirler. Yani PKK mücadele etmeseydi bu açılımlar olmazdı, demeye getirmektedirler. Oysa durum tam tersidir. Çünkü dünyanın ve ülkemizin geçirdiği bir süreç vardır ve bazı değişikliklerin olması bu süreçte kaçınılmazdır. PKK olmasaydı Özal dönemlerinde başlayan bu süreç, bu kadar da gecikmeyecekti.  PKK  silaha sarılarak bulanık ve karanlık bir ortam oluşturmuş, bundan Anadolu insanı değil, Ergenekon gibi karanlık güçler ve bazı dış güçler faydalanmış, nemalanmışlardır. Bu açıdan Hizbullahın ortaya çıkarılmasına da fail-i meçhullerin olmasına da PKK zemin hazırlamıştır. Bu nemalanma sürecinde de bizzat PKK’ nın kendisi de dev bir uyuşturucu baronuna dönüşmüştür. Başta temsil ettiğini iddia ettiği insanlar olmak üzere, bu toprakların insanına ise sadece acı ve gözyaşı düşmüştür. Kaldı ki bu örgüt, temsil ettiği insanların ne kültürüne ne de inancına uymayan ideolojisiyle o yörenin bazı insanlarına bir deli gömleği giydirmiş,  manüpile etmiş ve acılı bir macera peşinde sürüklemiştir. 

PKK, açılımların getireceği   bu kazanımları kendi hanesine yazarak silahlı eylemini meşrulaştırmaya çalışıyor. Oysa PKK en büyük ihaneti ve kötülüğü savunduğunu iddia ettiği insanlara yapmıştır. Kürt halkına da PKK nın kazandırdığı bir kazanım yoktur. Bu topraklarda kan davasını başlatarak iki toplum arasına nifak sokmuştur.

PKK’ya sempati duyan ortadaki insanlar, empati yapmalıdırlar. Beş bin Mehmetçiğin ailesi bu gövde gösterisini sindirebilir mi? Hem açılım hem barış derken karşıdaki insanların kışkırtılması samimiyetle ne kadar bağdaşır? barış denilen şey karşılıklı olu ve sükûnet içinde olur.

 Bu devlet, Kürt halkına birtakım haklar verilince dahi maalesef bir süre hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Çünkü kan akmıştır ve kan akmasını körükleyenler de bellidir. Buna rağmen halkımızın sağduyulu insanları açılım, barış diye çırpınırken sahte zafer naraları atmak şık değildir ve açılım sürecini baltalamaktır. Öyle anlaşılıyor ki PKK bu açılım sürecinden rahatsız. Ancak elinden de bir şey gelmiyor. Çünkü değişen dengeler bu süreci zorunlu kılmıştır. Kimilerine göre bu açılım süreci hükümetin bir projesi olsa da bu süreç, devletin gelişen şartlara göre başlattığı bir süreçtir.

Açılımlarla Suriye’deki, Kuzey Irak’taki damarları kurumaya yüz tutan örgüt, tasfiye sürecine girmiştir. Batı’nın kullanıp kanlı bir gömlek gibi tarihin çöp tenekesine atılan PKK bitmiş gözüküyor. İnşallah  bundan sonra memleketimiz kimsenin kimseye gözdağı vermediği, devletin halkını tehlike görmediği, daha huzurlu günler görür.

arifhanakpinar@hotmail.com

• Sayfa :
• 1