Biraz yalnızlık biraz uzaklık olsa da, temelde diğer bir vatanımdayım hissini doğuruyor bende bu şehir.

Bişkekteyim...

Bişkek Atayurt’un masum ve bir o kadar da mütevazi şehirlerinden bir tanesi. Kırgızistan’in başkenti. Buraya bu ikinci gelişim. Daha önce, sanıyorum 7-8 yıl önce Moskova’dan gelmiştim bu şehre. O gelişimde havaalanında karşılaştığım soğuk karşılamaya, dışarı çıktığımda havanın da -15 derece ile eşlik etmesi seyahatimin tatsız başlamasına neden olmuş ama Bişkek’te edindiğim güzel dostluklar bu tatsız başlangıcı kısmen de olsa tatlı şekle dönüştürüvermişti.

Şu gerçeği yazımın başında hemen belirtmek isterim. Önceki gelişimle karşılaştırdığımda, Bişkek bende bu şehir benim şehrim, bizim şehrimiz hissiyatını uyandırdı. Yani öze dönüş var bu şehirde. Özünü hatırlatıyor insana...

Otele ilk gelişimde Rusça konuşmama Rusça karşılık veren görevlinin pasaportumdan Türk olduğumu anlayınca çok büyük bir istekle Türkçe konuşmaya çalıştığını ve bir Türk’ü görmekten mutlu olduğunu hissettim. Bu vesile ile Türkçe’nin burada insanların nezdinde güzel ve sevilen bir dil olduğunun farkına vardım. Bu hissiyat bu seferki seyahatimin güzel başlamasına neden oldu ve öyle de neticeleneceğe benziyor.

Bişkek’te bağımsızlık sonrası yabancı yatırımcıların başında Türkiyeli işadamları geliyor.

Diğer Orta Asya ülkeleri ve başkentleri ile karşılaştırınca Bişkek daha az gelişmiş bir şehir. Ama bu az gelişmişliğin yanında, misafirperver ve sıcak insanlarını hatırlamamak şehre haksızlık olur kanısındayım.

Kırgızistan’ı ben çocukluğumda ilk kez Cengiz Aytmatov’un hikayelerinde duymuş ve daha o zaman bu masal ülkesine karşı derin bir sevgi beslemiştim. Şüphesiz ki, bana bu ülkeyi sevdiren Aytmatov’un eşsiz güzellikteki anlatımı, okuyucuları kendine çeken tatlı üslubuydu. Aytmatov şimdi yok. Ama O’nun memleketi için yaptıkları, yazdığı hikayeler ve Türk dünyasına katkısı her yerde konuşuluyor ve konuşulmaya da devam edeceğe benziyor.

Ölmek ile ölmemek arasındaki farkı Cengiz Aytatov’un yaşantısı ve vefatından sonraki süreç en güzel anlatan gerçeklerden birisi sanırım. Vefat etmiş olmasına rağmen, hem kendisi hem ülkesi için yaptıkları hala yaşıyor ve sonsuza kadar da yaşamaya devam edecek. Bu ülke, o değerli şahsiyetin vatanı. Burada bulunup O’nu rahmetle hatırlamamak hem O’na hem de eserlerine haksızlık olur sanırım.

Bişkek’teki iş ortaklarımızdan bir tanesi Rus. Bişkek’te doğmuş büyümüş. Kendisine Sovyetler birliğinin dağılması sonrası kendinizi Kırgızistan’da nasıl hissediyorsunuz diye sordum. Bana, “Biz Orta Asya Rusları, Rusya’daki Ruslardan farklıyız. Biz bu kültürle, bu insanlarla büyüdük. Rusya’ya gidip kültür şoku yaşamaktansa, burada kalıp Kırgızca öğrenip, hayatımıza burada devam etmeyi tercih ediyoruz” dedi. Türk olduğumu bildiği için bana Kırgızistan’daki Türk okullarından bahsetti. Herkesin bu okulları övdüğünü ve kendisinin de çocuklarını bu okullarda okutmak istediğini anlattı.

Bişkek’e gelmişken kadim dostum Cengiz’i görmemek büyük bir eksiklik olurdu şüphesiz. Cengiz üniversiteyi Türkiye’de okumuş, daha sonra farklı ülkelerde kariyer yapmış ve son olarakta İtalya’da bankacılık üzerine yapmış olduğu yüksek lisans sonrası memlekete hizmet etmek gerektiğini düşünmüş ve bir bankanın teklifini kabul edip memleketine dönmüş. Şimdi kendisi Ekobank denilen bankada üst düzey yöneticilik yapıyor. Türk yatırımcılara özel ilgi gösteriyor ve yardımcı oluyor. Ben kendisini konuştukları, yaptıkları ve Türkiye’ye dair düşüncelerinden dolayı Türkiye’nin kültür elçisi olarak görüyorum. O da Türkiye’yi ikinci vatanı hatta kendi vatanı gibi görüyor.

Ben bir Türk olarak farklı ülkelerde ülkemin adının geçmesinden, kendi dilimde konuşmaktan ve Türkiyeli olduğum için özel bir ilgi görmekten mutlu oluyorum. Sanıyorum Türkiyeli olan ve o kültürün sevdasını yüreğinde taşıyan herkes böyle ilgiden mutlu olur.

Dışarıdaki çise yağmur karışımı hava, birazdan kar yağışına dönüşecek gibi. Dubai’de bulamadığımız bir güzelliği var havanın buralarda. Güneşi de, yağmuru da, karı da, çiseyi de yaşatıyor insana bizim topraklarimiz. Kendimi bu topraklardan hissediyorum yine iliklerime kadar. İyi ki bu toprakların bir parçasıyım diye mırıldanıyorum otelin penceresinden bakarken...

Ahmet İNCE / Dubai / Haber 7
ahmetcec@hotmail.com

• Sayfa :
• 1