Abu Dhabi’den sonra da bir aylık hac seyahati sonrası eve dönüş, birbirinden ilginç duygular sarmalı içinde gerçekleşiyor. Bu seyahatler, aslında her yerde misafir ve eğrelti olduğunuzu, bir beldeye ya da mekâna kök salmanın sanal yanıltıcı bir duygu olduğunu öğretiyor…

Eve dönmenin hüzünlü sevincini daha tam yaşayamadan Abu Dhabi’den gelen ne zaman dönüyorsunuz, telefonları bu hüznün tuzu biberi oldu. Zira dönmek fiili ait olduğunuz yer için kullanılır. İşte, yabancı bir ülkede yaşayan tüm insanların ortak handikabıdır bu… Artık ne oralı ne buralısınızdır... “Kendim gurbet elde, gönlüm sılada” şarkısını terennüm etmenin tam da sırasıdır… Gitseniz olmaz, kalsanız olmaz… Hayat hep kavuşmaların ve ayrılıkların seremonisi gibi…
 
 Bir süre sonra nerede yerlisiniz, neresi vatanınız ister istemez bir kayma ile karşı karşıya kalırsınız… Bu korku ya da endişe ile geçmişte, yurt dışında yaşama kararından dönmesine katkım olan,  eski bir arkadaşımı hatırlıyorum… O yıllarda ona, yurt dışında yitip gidersin, oysa bu birikim ile memleketin sana ihtiyacı var nutukları çekmiştim. Bu satırları okur da, o yılları hatırlar mı, bilmem ama neticede ben haklı çıktım, o şimdi mecliste etkinliği olan bir vekil.

Ben Abu Dhabi’de ki evin bahçesinde ektirdiğim ağaçların büyümesini seyir ederken, buradaki evimde çiçeklerim solmuş. Balkonumla iç içe olan ağaç yapraklarını dökmüş. Hayat böyle bir şey işte, diyerek içimdeki burkulmayı teselli etmeye çalışsam da, olmuyor…

En kötüsü de ben gidince kitaplarım evde öksüz yetim kalıyor… Hoş giderken iki koli ve bir valiz dolusu götürsem de, evde kalanlar bensiz kalıyor. Her gün açıp okumasam da göz teması mutlaka olması lazım, içinde kitap olmayan bir ev ya da odada yaşanmaz gibi geliyor…

Bir arkadaşım, içinde mukim olduğun betonarme binayı mı evin biliyorsun, benim için eve dönüş kendimle yalnız kaldığım zamanlardır, asıl ev, can kuşunu içinde sakladığın bu vücut ülken, ten kafesindir cancağızım, demişti…

Ben orası mı ev, burası mı lar da gezerken, çocuklar imdadıma yetişip, bu gün senin doğum günün, üstelik İstanbul’da seni özlemiştir, fazla bekletmek olmaz, demeleri ile nihayet kendimizi İstanbul’un kollarına bıraktık.

Şehirde dolaşırken, Abu Dhabi mi, Medine-i Münevvere mi, yoksa İstanbul da mıyım zaman zaman görüntü ve hisler karışırken boğazda martıları görüp çığlıklarını işitince olay netleşti…

Aslında yazıya başlarken aklımda ‘Yurt dışında Türkler’ başlığı vardı.  Normalde farklı bir ülkede yaşarken firmaların ya da çalışanlarının birbirine destek olacağını varsayarken;  maalesef amansız bir rekabetin mücadeleye ve nasıl bir savaşa dönüşüverdiği hakkındaki izlenimlerimi sizlerle paylaşmak istemiştim ama eve dönüş hüznü daha baskın çıktı…

Dünya, sanki insanların enaniyetlerini ve hırslarını sergilemek için kullandıkları bir arena gibi. Önce ben, yalnızca ben, benim olduğum yerde sen barınamazsın klasikleri yaşanıyor gibi sadece…

Böyle uzaktan kuşbakışı yorumlar yaparken ben şimdi işi, “…birbirinize düşmanlar olarak inin yeryüzüne…” ayetine bağlarım, zaten daha ilk insanlar dakka bir, gol bir Kabil’in Habil’i katletmesini hatırlar işin içinden sıyrılırım da, olayları pratikte yaşarken pek o kadar kolay olmuyor…

Bir yandan insanlar yalan yanlış hırslarını sergilerken, en kötüsü de diğer yandan Türk imajını zedeliyor, maalesef kötü reklam oluyor…

Handan ÖZDUYGU / Abu Dhabi
handanozduygu@gmail.com