200 bin civarında Türk'ün yaşadığı, Türkiye'ye göre dünyanın dibi denecek bir noktadır burası. Kocaman ülkede toplam yirmi milyon nüfus yaşıyor. Avustralya; Türkiye'nin on katı, yani sekiz milyon kilometrekare toprağıyla, aynı zamanda Büyük Britanya milletler topluluğunun (commonwealth) en zengin parçasıdır.

Toprak bakımından Rusya, Kanada, Çin, ABD ve Brezilya'dan sonra 6. en büyük ülkedir. Avustralya, dünyanın en büyük adası ve en küçük kıtasıdır.

Bu ülkenin hiçbir ülkeyle kara sınırı yok. Ülkenin tarihi çok kadim değil. Buranın tarihi ile ilgili en fazla 2-3 asır geriye gidebiliyorsunuz. 18 ve 19. yüzyıldaki seferler sonucu yapılan keşifler, kıtanın sömürülmesi için, Avrupa'dan hızla mahkumların ve tutukluların işçi olarak getirilip çalıştırıldığı kolonilerin kurulmasını temin etmiştir.

Burada bulunduğumuz süre içerisinde Ballarat diye Melbourne'e 80 km mesafede tarihi bir şehre gittik. Burası 1800'lerde Avrupalı, Çinli, Hindli altın arayıcılarının gelip altın aradıkları mekan imiş. O zamanlar bayağı da altın bulmuşlar. Bu şehir, şu an açık hava müzesi olarak ziyaretlere açık. Burayı gezerken, ilginç bir husus zihnimi kemirdi durdu:

Avustralya, sömürü kültürünün tarihini bile, iftihar tablosu imiş gibi açık hava müzelerine ve dolayısıyla turizm aracına dönüştürüyor. Kimse dönüp de, "Ya arkadaş, burası Aborjin'lerin memleketiydi. Biz  zamanında enva-i çeşit mahkûmlarımızı buraya saldık. Nice zulümlerle bir ırkı tükettik. Böyle bir tarihin neyiyle övünülür!" demiyor.

Şu an Avustralya'da hükûmet olan İşçi Partisi'ne mensup başbakan Kevin Rudd Aborjinlere zamanında yapılan haksız icraatlardan ötürü resmi olarak da özür diledi.

Bu tezatı karşısında, bizim her bir karışında müthiş insanlık sahneleri ve medeniyet izleri ile dopdolu memleket ve tarihimiz aklıma geldi. Çanakkale, Sakarya, Trabzon, Sinop, Sarıkamış, Kahramanmaraş, Mardin, Erzurum, İzmir, Amasya, Kayseri, Hatay, Edirne, Sivas.. Neresine bakarsan bak, Anadolu canlı tarihtir. Muazzam bir medeniyettir. Gel gör ki, hakkını veremedik gitti bunca yıldır.
 
Elbette ki, gelişmişlik ve refah seviyesi olarak Avustralya, bizden çok daha iyi bir konuma sahip. Ama size bir tezat örneği daha sunayım: Dünya’da ilk beşe girecek derecede gelişmişlik seviyesini oturtmuş olan Avustralyalı seçmenler, 1999'daki referandumda %55 çoğunlukla cumhuriyet yönetimine geçmeyi reddetmiş ve Birleşik Krallığa bağlı kalmayı tercih etmişlerdir.  

Ancak yine de Avustralyalılar'da huzur yok. Dünyada intihar vakalarının nüfusa oranla en çok yaşandığı ülkelerden biri Avustralya. Uyuşturucunun yaygınlığı bahsini ise isterseniz hiç açmayayım.
 
Sözü bir hatıramla bitireyim:
 
2000 senesinde ilk defa Avustralya'ya geldiğimde başımdan bir hadise geçmişti. Çoğu arkadaşımla paylaştığım bu vakıayı bugün sizlerle de paylaşmak istedim.
 
O gelişimde, burada bir internet cafe aramış ama bulamamıştım. Rehberlik eden arkadaşlardan beni bir internet cafeye götürmelerini istediğimde ise, bana: "Burada yani Avustralya'da internet cafe yok" demişlerdi.

Çok enteresan değil mi?.. 

"Ama neden?" diye sorduğumda bana "Avustralya'da herkesin dizüstü bilgisayarı olduğunu, herkesin evinde, işinde, metrolarda, umumi yerlerde kablosuz internet ağları olduğunu, bundan dolayı da kimsenin internet cafeye ihtiyaç duymadığını" söylemişlerdi.
 
Garipsemiş ve bu hatırayı Türkiye olarak teknolojide o günkü seviyemize bir ölçü olarak addetmiştim.
 
Şimdi aradan dokuz yıl sonra yeniden Melbourne'e gelmek nasip oldu. Bu gelişimde, şehir merkezini dolaşırken internet cafe tabelasını görür görmez o hatırayı tekrar hatırladım. Hemen sordum. Arkadaşlardan, "Son yıllarda Uzak Doğu ve Hindistan'dan gelen öğrenciler için yavaş yavaş bazı internet cafelerin açıldığı"nı öğrendim.

İçimi garip bir duygu kapladı. “Peki ya Avustralyalılar?” derseniz.. 

Onların ellerinde şimdi i-phone'lar var ve 4G teknolojisinin ön denemelerini yapıyorlar. 

Avustralya'dan yazmaya devam edeceğiz. 

--
Kerem Emre ULUCAN / Haber7 / Filipinler
kemreulucan@gmail.com
www.caredernegi.org