Biz gurbetçiler, ne zaman aramızdan birinin Türkiye’ye bir seyahati olsa, döndüğünde fikrini, memleketin hal-i pür melaline ilişkin düşüncelerini merak ederiz. Sorarız onlara nasıldır memleketin ahvali? Gülüyor mu insanlarımızın yüzü? Esnafımız gelecekten umutlu mu? Ne yalan söyleyeyim, 20 yıldır benim gördüğüm kimsenin yüzü bir türlü gülmedi bizim memlekette. Hep işlerimiz çok kötü. Hep krizlerle boğuşuyoruz.

Şimdi, şu Dubai’de yaşayan Asya’nın fakir milletlerine bakıyorum. Çinlilere, Hintlilere, Pakistanlılara, Filipinlilere… Sadece bakmıyor, biraz da yaşantılarını, gelirlerini araştırıyorum. Ülkelerinin ekonomik durumları ile ilgili bilgiler toplamaya çalışıyorum. Görüyorum ki, birçoğu bizden daha sefil. Çoğu bizden daha fazla krizle hemhal durumda ve çok daha az kazanıyor. Ama anlamadığım nokta, bizden çok daha mutlular. Benim anlayamadığım ve anlayamayacağım bir çelişki bu.

Evet, belki de onların kültürleri onlara pozitif olmayı, hayatta elde edemediklerine bakıp karamsar olmayı değil de, elde ettiklerine bakıp mutlu olmayı öğretiyordur. Ya da kendilerinden daha kötü durumda olanlara bakıp şükrediyorlardır. Ya da ne bileyim, geçmişte yaşamış oldukları sefil yaşamın bir adım ötesine geçtikleri için bunu bahtiyarlık sayıyorlardır.

Ama diğer taraftan baktığımda, bütün bunların bizde de var olduğunu görüyorum. Biz de geçmişte çok yoksulluklar, çok savaşlar görmüşüz. Bizim kültürümüz de elde ettiğine şükretmeyi tavsiye eder bize. Bizim kültürümüzde de bizi mutlu edecek çok şey var.

Ama, fakat, lakin mümkün değil mutlu olamayız. Bitmez bizim krizlerimiz, bitmez bizim eksiklerimiz, bitmez bizim sorunlarımız.

Asıl biten şu ömür sermayesidir. Farkında bile değiliz.

İnsanımız bir taraftan sürekli ağlarken, diğer taraftan da hayatına yeni lüksler katmaya devam eder. Önceden lüks olan ihtiyaçlar artık sıradanlaşmıştır. Her yeni teknolojiyi hemen alıp hayatımıza sokarız. Buna rağmen ağlamaya devam ederiz.

Bana öyle geliyor ki; biz mutlu olmak, şükretmek için bahane aramaz, tam tersine millet olarak hayatın hangi negatif tarafını bulup da halimizden şikâyetçi olsak diye bahane ararız.

Ben karar verdim ağlayarak geçirecek kadar fazla zamanım yok. Öncelikle elde ettiklerimle mutlu olacağım. Yarın mı? Bugünü veren elbette yarının da bana en uygununu verecektir.

Ya sizin planınız ne? Ağlamak mı, ya da elde ettiklerinizle mutlu olmayı denemek mi?

Ahmet İNCE / Dubai / Haber 7
Ahmetcec@hotmail.com