Bir başka cihetle; Mekke, Medine gibi muazzam değerler her an elimizin altında olduğundan, istediğimiz hemen her gün buralara gidip rahatça ibadetimizi edebileceğimizden, zamanla adiyat haline gelebiliyor  maalesef. İtiraf edeyim; benim de en büyük korkumdur bu durum 
ve her daim duamdır;

“Allahım,buraların kadrini, kıymetini bilemeyeceksem, gözüme gönlüme perde inecekse, kendimi burada baki sanacaksam, bir ömür buranın hasretiyle yak yüreğimi. Gözümün yaşı buralarda bir gün kuruyacaksa,bir ömür uzaklardan gözyaşı dökeyim, Medine’ye varamadım diyerek üzüleyim.”

İlk zamanlar Mekke’ye gelmek, Kabe’ye gidip umre yapmak, Mescid-i Nebevi’yi ziyaret edip Efendimize taa nerelerden getirdiğimiz selamları tek tek iletmek, yıllardır hayal ettiğimiz o yerlerde olmak heyecanını korurken, zamanla maalsef bu durum insanlarda ülfet peyda edebiliyor. Artık haftasonunu geçirmek için umreye gidebilmek bir çok kişinin heyecanını kaybetmesine sebep olabiliyor. İnsanoğlu elindeki nimetin kıymetini kaybetmeden bilemezmiş.

Sadece umre için veya hac yapmak için gelmek bile  Allah’ın bir lütfu  iken, hayatını burada idame ettirmek çok daha büyük bir lütuf. Bu, kimine göre Allah’ın sevgili kulu olmak,
kimine göre ise daha muhtaç...

Mekke’de uzun yıllar yaşayıp da henüz Kabe’de bir vakit namazına bile gitmeyenlerden bahsemiştim. Bunlar nasipsiz insanlar, elindeki cevheri göremeyen gözlerine perde inmiş kimseler.

Peki ya Kabe’nin kıymetini bilen, seçilmişlerden olduğunun farkına varan, ilk zamanlar koşa koşa Kabe’ye giderken şimdilerde bir saatlik yolu gözünde büyütüp bahane eden aklı başında insanlara ne demeli ne yapmalı acep?

Belki de hiç bir şey söylemeye hakkımız yok. İtham etmek niyetim ve haddim değil bir kere.  Herkesin kendi bileceği iş, vicdanı el veren gitmez. Gel  görelim,yazık ki hanımlarda beylerin tembellikleri yüzünden evlerinde mahrum kalıyorlar. Aslında onları da anlamaya çalışmak lazım tabi, derd-i maişet ve cemiyet hayatı yoruyor insanları belki ama bu az ilerimizdeki Mekke’ye yıllarca gitmemeye bir bahane olamaz kesinlikle.
Belki bir kaç cümleyle;

Bilmem kaç yıldır kendisi gitmemiş, Mekke muazzam yanıbaşında
Hanımını da götürmemiş otur demiş  yanıbaşımda
Yiğidi öldür hakkını yeme demiş dedem
Öteki salıvermiş hatunu git hadi git nedem
Ama duanda unutma yoksa sana gücenirem

Susayım susayım diyorum ama ne mümkün.

Durum çok üzücü bana göre. Onca insan;
“fazla değil bir kerecik gidelim dünya gözüyle görelim. Beytullah’a yüz sürelim yalvarıp yakaralım Efendimiz’i ziyaret edelim, şefaatine erenlerden olmak için niyaz edelim” derken, diye diye ölürken, kimisi de yarım saatlik yolda oturur ama...

Aması ne acaba?
Bahanesi yok aslında.
Zaten olmamalı da.

Duamız olmasa ne ehemmiyetimiz var ki bizler rahatımızı duaya tercih ediyoruz. Hizmet-i Kur’an ardı arkası kesilmeyen bunca saldırıya maruz kalmışken, nur-u imanımızı söndürmek namına alçaklar birbirinden alçakca oyunlar dolaplar düzenlerken, din düşmanları hainler silahlarını kuşanmış saldırırken alem-i islama, bizler izzet-i Kur’an’ı muhafaza namına, kor misali imanımızı avuçlarımızda tutabilmek için ne yapıyoruz, üstelik de buralarda? Duanın merkezinde, Allah’ın beytinde O’na yalvarmaya yakarmaya gitmeye mi zorsunuyoruz  yoksa? Bu nasıl bir  bencilliktir. Bu nasıl bir bananeciliktir, inanılır gibi değil.

Kur’an-ı Kerim’e  “Kur’an” bile demeye dili varmayan ağzı,gönlü ve dili mühürlenmişler davalarında ne kadar da gayretliler baksanıza. İnandıklarının peşinde nasıl da koşarlarmış meğer sinsi sinsi... Allah’ım sen ne kadar büyüksün. Ancak “zalimler için yaşasın cehennem” diyerek teselli buluyoruz bu dünyada.

Bizler hadim-i Kur’an olarak her neferin yapması gerekeni yapmalıyız ve davamızı sonuna kadar savunmalıyız. Ve de unutmamalıyız: En büyük silahımız DUA! Silahlarımızı kuşanmalıyız.

Bu genel bir gecikmiş hatırlatma fakat hususi olarak Mekke,Medine ve civar şehirlerde yaşayan din kardeşlerime seslenmeliyim:

Bizler hamd olsun ki duanın merkezinde yaşıyoruz. Rabbim bize bu ihsanda bulunmuşsa eğer lakayd kalamayız. Sırf şükür için bile her gün tavaf etsek azdır. Kaldı ki dinimize taarruzların olduğu bu hassas dönemde evimizden kalkıp da Kabe’ye gidip Allah’a yalvarıp yakarmayalım... bu bizlere yakışmaz. Atalet biz müslümanlara göre değil. İslam düşmanları tam tekmil kuşanmış her cenahtan saldırıyorlar madem, biz de silahımızı kuşanmalıyız. Allah için rahatımızdan biraz ödün verelim ve Beytullah’a gidip yalvarıp yakaralım Rabbimize. O’na, O’nun evinde yalvarabilmek ne muazzam bir yalvarış olur. Rabbim düşmanlarımızın  İslamiyete bir halel vermesine izin vermesin.

Dualarımızla dinimize  şemsiye olalım. Çok büyük bir şemsiyemiz olsun, çelik gibi olsun. Hangi tarafdan taş atarlarsa atsınlar, kendilerine daha hızlı dönsün ve hepsini tarumar etsin.

İnşaallah...


Ayşenur KAHVECİ / Suudi Arabistan / Haber 7
aysenurkahveci@live.com 

• Sayfa :
• 1