En son nukteyle ‘dünyanın en akıllı insanı’ olarak kendini takdim eden birini izledim tevafuken. 2030 yılında ben savaşları bitireceğim diyor, hatta saat bile vererek. Böyle bir dileğin gerçekleşmesini hatta verilen tarihten de önce , bir an önce olmasını hangimiz istemez ki.

Ama insan düşünmeden de edemiyor. Bu insanoğlu değil mi Kamboçya’da 1975 yılında toplam nüfusunun 3 de birini, yaklaşık 2 milyon kişiyi aklınıza hayalinize gelmeyen değişik işkence teknikleriyle ölüm tarlalarına gömen. Ya da Bosna’da dünyanın gözü önünde yaşananlar, Hocalı’da yaşananlar..

Şiddet kana bir kez bulaştı mı bırakması kolay olmuyor anlaşılan. Savaşların bitmesi için silahların üretiminin ve kullanımının da durması gerekmez mi? Halbuki ülkelerin savunma harcamaları azalmıyor, aksine artıyor.

Silahsızlanma, şiddeti önlemenin yolu tek aslında. Çocuklarımıza şiddet uygulamamaktan, göstermemekten geçiyor. Yani alınacak yol çok uzun.

Sabah yanımda çalışan Koreli genç arkadaşım Lee Sok Kyun yanıma geldi. Korku ve endişe ile soruyor ‘sizce savaş çıkar mı?’. Yaşı 23 ama çoğumuzun yapmadığı 2 sene zor bir askerlik yapmış. Tekrar çağırırlar belki diye korkuyor. Endişesini bugün daha net hissettim.

Türkiye’den de arayanlar ve soranlar acaba Kuzey ve Güney Kore arasında savaş mı olacak diye merakla soruyorlar.

Günlerdir dünyanın gündemini meşgul eden Chonan gemisinin uluslararası raporla Kuzey Kore tarafından atıldığı belirtilen torpido ile ikiye bölünmesi ve 46 Güney Kore askerinin hayatını kaybetmesinden bahsediyorum. Hemen her gazetede çarşaf çarşaf Kore haritalari ve üzerlerinde askeri birliklerin olduğu üsler, savas gemileri vs. var. Her bir köşede aynı sertlikte cevap verilmeli nidalari.

Hayır anlatacağım Güney Kore buna hemen şu şekilde cevap vermeli ya da karşılığında Kuzey Kore’den şöyle bir hamle gelebilir değildir.

İç siyasetlerinde bile sert ideolojik ayrımların görülmediği, iç savaşlardan çok dış saldırılardan muzdarip olmuş bir ülke Kore toprakları .

Aynı toprağın insanlarını kuzeye ve güneye bölmüşler yarım yüzyıl önce. Filler tepişmiş ezilen ise Kore halkı olmuş. Savaş sonrası bir barış anlaşması bile imzalanmadan sona ermiş, sınır çekilmiş bir kere.

Ben de içimden geleni söylemek istiyorum. Hayır, Kore’de tekrar savaş çıkmayacak.

Güney Kore hükümeti uzun süredir bu toraklarda barış olması için azami gayret gösteriyor. Dünya üzerinde hali hazırda ayrı yaşayan tek millet olan Kore’nin tekrar birleşebilmesi için kurulan ‘Birleşme Bakanlığı’ bile var.

Barış için öncelikle nükleer silahlardan arınma ve askeri tansiyonun düşürülmesi  ekonomik refahın kuzey korede artırılması ve ticari ilişkilerin geliştirilmesi ve bu iki Kore arasında insancıl hususların tekrar çözüme kavuşturulması gerekiyor.

İşin bu kısmı aslında çok güzel işlerin yapıldığını ve gayret gösterildiğinin anlaşılması bakımından çok önemli.

1989-99 yılları arası güneyden kuzeye, kuzeyden güneye geçen Koreli sayısı toplam 12 bin iken sadece 2008 de 186 bin olmuş. Bildiğiniz üzere herkes -buna yabancılar da dahil – sınırdan elini kolunu sallayarak geçemiyor. Bu rakam ilişkilerin geliştiğinin çok açık bir göstergesi.

Ayrıca 1995’te Kuzey Kore ile olan ticaret 287 milyon dolarken 2008’de 1 milyar 820 milyon dolara çıkmış. Şu anda Kuzey Kore’de bulunan ve Güney Korelilere “Çıkın” talimatı verilen Kaeseong Sanayi Bölgesi, Kuzey ve Güneyin en büyük ekonomi projesidir. Hedef önce kuzeyin kalkındırılması akabinde birleşmedir.

Ayrıca Güney Kore’de artan işgücü ücretlerinden dolayı başka ülkelerde yatırım yapmak yerine kuzeyde yapmayı tercih eden Güney Koreli KOBI’ler için kurulmuştur. 2009 Haziran itibariyle 109 Güney Kore fabrikası 40 bin Kuzey Koreliyi istihdam etmiştir. Nisan 2005’den Mayıs 2009’a kadar bu sanayi bölgesinden yapılan direk ihracatlar 105 milyon dolara ulaşmıştır.

Güney Kore, Kore içi ilişkilerin gelişmesi için sosyo-kültürel alanda da elinden gelen desteği vermektedir. İki ülke insanları sosyo-kültürel olarak birbirlerinden kopmaması için tarih bilim sanatın spor ve müzikte diyalog faaliyetleri yapmaktadırlar.

Rakamlar çok net bakıldığında görünen şu ki Güney Kore’den bilim adamları akademisyenler sporcular müzisyenler ve daha birçok kesimden kuzeye gidip gelenlerin sayısı bir hayli artmış. Kuzeyden güneye ise sadece spor alanında sayı fazla, diğer alanlarda yok yada yok denecek kadar az. Tabii bu işin ekonomik boyutuyla da çok ilgili bir durum.

Chonan hadisesini önemsiz bulduğumdan değil ama barışın daha çok konuşulması ve bu yoldan ayrılmamak gerekliliğinden işin pozitif yanını da göstermeye çalıştım. Ölen askerlerden bazılarının anne babası yoktu, 3-4 çocuk sahibi olanlar da vardı. 46’sı birden - ki bu terör olaylarının yaşanmadığı Güney Kore için çok büyük bir rakam- toplumda bir infiale yol açtı.

İnsanlar olayın şokunu henüz üzerlerinden atamadılar. Hali hazırda haberlerin birinci sırasında. Ama hangi Koreliyle konuşsam söylediği şuydu ‘savaştan şiddetten kime ne fayda var’.

İşin özeti aslında budur. Şiddetten kimseye fayda yok. Yarının büyükleri olan çocuklarımıza şiddetin bir yol olduğunu öğretmediğimiz aydınlık yarınlar ve bir gün göreceğime inandığım tek bir Kore temennim ile …

Hamdi DELIPOYRAZ / Güney Kore / Haber 7
hamdi78@gmail.com
www.turkohotfix.com