Tarihin ibret verici sayfaları arasından, günlük siyasete dinin (yada siyasetin dine) bulaşmasının ortaya çıkardığı vahim sonuçlara ilişkin çok üzücü iki olay aktaracağım bugün sizlere. Ardından da, akıp giden tarih içinde, günümüzde bu tür hadiselerin nasıl sürüp gittiğine dair küçük bir örnek vereceğim.

Cumayı cumartesiye bağlayan gecenin sahurunda imsak vaktini beklerken, elim televizyon kumandasına gitti ve kanalları zaplamaya başladım.

Star’da Doç. Dr. Nihat Hatipoğlu Hoca Hz. Osman’ı, Kanal 7’de Ömer Döngeloğlu Hoca Veysel Karani Hazretleri’ni anlatıyordu. Her iki konu görünüşte birbirinden farklı gibi idiyse de, çıkarmamız gereken ders açısından ortak bir noktaya temas ediyordu. Önce her iki olaydan kısaca söz etmek, ardından bu olayları not almak üzere bilgisayarımı açtığımda, karşıma çıkan bir son dakika haberinin, iki olayla nasıl bir tevafuk oluşturduğuna temas etmek istiyorum.

Nihat Hatipoğlu Hoca, üçüncü halife Hz. Osman’ı anlattı uzun uzun. Konu Hz. Osman’ın şehit edilmesine geldiğinde, kendisini öldürmek üzere sakalından tutup, tam da ilk hançeri sallamak üzere iken, bir anda bundan vazgeçip suikast mahallinden kaçıp giden kişinin babasının kim olduğunu söylemedi. “Eğer ben bu kişinin kimin oğlu olduğunu söylersem, oldukça şaşırırsınız “ dedi ve izleyicinin “bu ne iş yahu” diye zihninin bulanmasına fırsat vermeden reklam arası verdi.

Star’ın geleneksel izleyici hedef kitlesi açısından doğru bir yaklaşımdı. Olayların bütününe vakıf olmayanlar, küçük parçalardan yola çıkarak yorum yapmaya kalktıklarında yanlış sonuçlara varabilirlerdi.

Nihat Hatipoğlu Hoca’nın haklı bir gerekçe ile izleyici ile paylaşmanın uygun olmayacağını düşündüğü ismi ben söyleyeyim: Hz. Osman’ın sakalından tutup, tam da ilk hançeri sallamak üzere iken bundan vazgeçen kişi, ilk halife Hz. Ebubekir’in oğlu Muhammet idi (Muhammet bin Ebubekir). O vazgeçti ama, içeri giren diğer suikatçiler Hz. Osman’ı şehit ettiler.

Medine dışından gelen ve amaçlarının Hz. Osman'ı Halife'likten düşürmek olduğunu söyleyen isyancı grubun gerçek niyetinin bundan daha fazlası olduğunu hisseden Hz. Ali Efendimiz, oğulları Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin'i Hz. Osman'ı korumakla görevlendirdi. Hz. Talha, Hz. Zübeyr ve öteki seçkin kişiler de oğullarını Hz. Osman'ın yanına gönderdiler. Hz. Osman, kendisi yüzünden Müslüman kanı akıtılmasına razı olmadığından, isyancılara karşılık verilmemesini istedi. (Hareket Ordusu İstanbul’a girdiğinde de Sultan II. Abdülhamit aynı gerekçe ile müdahale ettirmemişti. Yoksa her ikisinin de elinin altında bunları darmadağın edecek güç vardı.)

İsyancılar saldırıya geçip Hz. Osman'ın evini ok yağmuruna tuttular. Atılan oklardan Hz. Ali'nin oğlu Hasan Efendimizde, Hz. Talha'nın oğlu Muhammet yaralandı. İsyancılar, ok atarak bir sonuç alamayacaklarını anlayınca, bitişik evin duvarını delerek Hz. Osman'ın evine girdiler. Oruçlu olan Hz. Osman, Kur'an okuyordu. Muhammet bin Ebubekir, Hz. Osman'ın sakalından tutarak: "Şimdi seni elimden hiç kimse alamaz!.." diye bağırdı.

Hz. Osman, Muhammet bin Ebubekir'in yüzüne bakarak yavaş bir sesle: "Baban bu halini görse, ne kadar utanır, ne kadar üzülürdü..." deyince, Hz. Ebubekir’in oğlu utancından kaçtı. Diğer üç suikastçıdan biri kılıcını Hz. Osman'a salladı. Eşinin yanında bulunan Naile Hatun, kollarını siper etmek isteyince parmakları doğrandı. Bu sefer öbür iki suikastçı Halife'ye saldırdı. Hz. Osman kanlar içinde yere serildi. Hz. Osman'ın kanı, okumakta olduğu Kur'an'ın üzerine sıçradı.

Bu ayrıntıyı bilmiyordum...

Nihat Hatipoğlu konuşmasına ara verdiğinde, Kanal 7’de Ömer Döngeloğlu Hoca’yı dinledim. “Evinde ise Hz. Peygamber’i gör gel, değilse hemen geri dön” diyen annesine verdiği söz tutmak için, ta Yemen’den Medine’ye gelen, Hz. Peygamber’i evinde bulamayınca da, kendisine ihtiyacı olan annesini mağdur etmemek için hemen geri dönen Veysel Karani’yi anlatıyordu.

Bu ibret verici olayı herkes bilir. Bu nedenle konunun tafsilatına girmeyeceğim. Peygamber Efendimiz Veysel Karani’ye hırkasını hediye etmiştir. Hz. Peygamber’in vasiyeti üzerine hırkayı teslim etmek üzere ta Yemen’e kadar gidip Veysel Karani’yi arayıp bulan ise, Hz. Ömer Efendimiz ile Hz. Ali Efendimiz olmuştur. İstanbul’da Hırka-i Şerif Camii’nde ziyaret edilen hırka budur.

Fakat bu olayı buraya taşıma nedenimiz hadisenin bu boyutu değil. O akşam Ömer Döngeloğlu Hoca’yı dinlerken öğrendiğimiz ayrıntı, Veysel Karani Hazretleri’nin, Hz. Ali ile Hz. Muaviye arasında 657 yılında yapılan Sıffin Savaşı’nda, Hz. Ali’nin tarafinda savaşırken şehit olması oldu. Bu kadar kutlu bir zatın, siyasi görüş ayrılığı yüzünden kılıçları birbirine karşı kınından çıkaran Müslümanların kendi arasında yaptığı savaşta şehit olduğunu öğrenmek hakikaten bizim için süpriz oldu. Rabbim ne murat etti bilemem. Ama Veysel Karani’nin böyle bir savaşta şehadeti beni çok etkiledi.

Ekrandan dinlediğim her iki konuyu buraya derli toplu aktarmak için kaynaklara göz atarken, bir yerde yapılan şu yorum dikkatimi çekti: “Hz. Osman'ın okuduğu Kur'an-ı Kerim’in üzerine sıçrayan kan hiç bir zaman kurumadı. Müslümanlar arasında asırlardır süren görüş ayrılıkları ve gerilimin başlangıcı oldu.” Takdiri size bırakıyorum.

Nihat Hatipoğlu ile Ömer Döngeloğlu’nun (3 Eylül’ü 4 Eylül’e bağlayan sahur gecesi) aktardığı ve ibret alma açısından birbirini tamamlayan her iki hadiseyi, yeri geldiğinde okuyucularımızla paylaşmak amacıyla not almak için o sırada bilgisayarımı açtığımda, Haber7.com’a o dakikalarda (4 Eylül saat 04.14’te) son dakika bilgisi olarak girilen haberin, 21 Ağustos akşamı Saadet Partisi’nce İstanbul’da verilen iftarı cehenneme çeviren protestocu grupla ortak noktası olan kişilerin, birkaç saat önce, Saadet Partisi İstanbul İl Başkanı Erol Erdoğan'ın aracının önüne yatarak otomobili durdurduğu, kendisini tartaklayıp linçe yeltendiğine dair haber oldu. Din adına siyasi refleks bir kez daha sahne almış görünüyordu.

Yukarıda tarihten aktardığım olayların bendeki etkisi henüz geçmemişken karşılaştığım bu haber karşısında, ancak bu kadar tevafuk olur diye düşündüm. Kim kime neden düşman, kavganın gerçek nedeni ne, anlaşılır gibi değil.

Yazımızı şu şekilde sonlandıralım:

“Türban sorununu çözerse CHP’ye oy verebilirim” diyen Ali Bulaç, bu açıklamasının ardından aldığı tepkiler üzerine Cumartesi günü köşesinde şunları yazdı:

“Gözü günün siyasetinden başka hiçbir şey göremeyen; bu arada din, hak, hukuk, ahlak ve edeb gibi sınır ve değer tanımayan bir kısım muhafazakar okurlar bana etmedikleri küfür, hakaret ve sövgü bırakmadı; ihanetimden münafıklığıma kadar hükmettiler. Bir kere daha anladım ki, iktidar hırsı ve sarhoşluğu insanların aklını, iz'anını, vicdanını elinden alıyor. Rahmetli Üstad Said Nursi'nin "Şeytandan ve siyasetten Allah'a sığınırım" sözünü hatırladım ve beni siyasetten uzak tutup koruduğu için şanı yüce Allah'a şükrettim.”

Sözün kısası, 3-5 muhteris aldatan veya yanlış yapanla, binlerce, milyonlarca aldananın kayıp gittiği dünyada, yazık oluyor insanlara...

Prof. Dr. Osman ÖZSOY – Haber 7
www.osmanozsoy.com.tr

• Sayfa :
• 1