(Tarih yüzünden, tam üç yıl sonra tekerrür yazı! 23 Temmuz 2007!)

BİRİ şöyle yazmıştı: "Bodrum boşaldı. Herkes esas iline, sandığa koştu. İktidar süpürülecek."

Bodrum'dan bakınca öyle görünüyor de­mek ki... Daha yüksek kimi yerlerden bakın­ca da öyle görünüyor olmalı... Ki, ülkeyi bir türlü anlayamadılar. Ne Ankara tepelerinde, ne İstanbul kulelerinde, ne İzmir Alsancak'ta.

★

Beğenirsiniz, beğenmezsiniz, ama ülkeniz bu. Halkınız işte böyle.

Ülkenizi sevme iddiasındaysanız böyle de seveceksiniz. Milletinizi seviyorsanız öyle yarısını filan ayırmayacaksınız. Bölücülüğe karşıysanız önce siz bölmeyeceksiniz. Vatansever olduğunuzu söylüyorsanız, vatandaşınızdan nefret etmeyeceksiniz.

Ya da cumhuriyet, demokrasi, halk, millet gibi kavramları bırakacak, koskoca ülkede kimi adacıklar dışında her köşeyi aşağılaya­cak, altüst edici bir savaş, tepeden inecek bir darbe, iç savaş patlatacak derecede azgın te­rör ile çılgın bir militer-faşist hareketin kitlele­ri kışkırtmasını bekleyeceksiniz.

Fakat şunu anlamak zorundasınız... Diyarbakır'da ancak yüzde 2 oy alabilen bir "anamuhalefet", bir "cumhuriyet ve halk" partisi, bir "Türkiye partisi" olabilir mi! "Bütün Türkiye"de bir tek AKP mevcut... Bir de diğer partilerin kendi Türkiye'leri, mahalleri, mahalleleri, kıyıları, sahil yolları, "kurtarılmış bölgeleri" var.

AKP sevinebilir ama bu tablo çok kötü. AKP'ye kendini aşmasını gerektiren, "ülkede çimento olabilme"gibi bir sorumluluk, kimi­lerine ise herhalde ciddi utanç yüklemekte. Utanan, partisinin başına yapışıp kalmaz za­ten! Okuyamayan, gider! İktidarda yıpranması gereken, darbeli matkaplarla kırılmak istenen bir parti altında ezildiler.

Bir de başka bir şey: İyi muhakeme yapabilen, aklını sağlıklı kullanabilen bir sivil yahut askeri kurmay şunu düşünür... Yani düşünmeli:

"Olaylara müdahale" o an için belki seyri değiştiriyor ama biraz uzun vadede, engellediği sandığı şeye gaz veriyor.

27 Mayıs'tan AP'nin doğuşu, 12 Mart'tan "solcu Ecevit" CHP'sinin ve Erbakan'ın pat­layışı, 12 Eylül'den "Sunalp'e rağmen Özal"a kaçış, 28 Şubat'tan AKP'nin ve Erdoğan'ın fırlayışı. Ders bir değil. 27 Nisan'a inat bir tane daha işte.

"En güvenilir kurum", "en güvenilmez" bulduğu partinin arkasındaki Türkiye'yi anlayamıyor olmalı.

Bu insanları birleştiren bir "harç" şu veya bu oranda "dindarlık, dincilik" olsa dahi, yüzde 45 ila 50'nin esas çimentosu, "dışlanmak, itilmek, hor görülmek istenenler"in tavrıdır. Bir şeyi tasvip etmek başka, anlamaya çalışmak bambaşka!

Bunları anlamak, askerlik için yine de şart olmayabilir ama özellikle "solculuk" için şart. Çünkü o yüzde 50'lik oyun içinde, hakiki sol, sosyal demokrat, özgürlükçü bir partinin oy tabanı da fazlasıyla mevcut.

Ama siz anti-demokratik, seçkinci, tepeden inmeci, muhtıracı, çetelere dahi yakın düşmüş bir "solda birlik" filan iddia ederseniz, bir tür "birlik" olursunuz belki, ama "sol"da değil!

★

Oy tablosuna çok bozulup köpürenler şunu da düşünmeli:

AKP'ye oy verenler artı bağımsızlar, çoluk çocuk, Türkiye'nin yarısından fazla.

Ya kocaman ülkenizi böyle de sevip (bel­ki) durumu değiştirmek için siyasi, toplumsal mücadele ve sabır göstereceksiniz...

Ya da yarısından fazlasından nefret ettiğiniz bu büyük ülkeyi küçültüp en fazla yüzde 50 seveceksiniz. Ki olmaz öyle şey!

Bir ülkeyi çeşitli harçlardan oluşan çimentolar ayakta tutar; matkaplar deler, sarsar, parçalar.

Umur Talu - Haberturk
utalu@htgazete.com.tr