Dün, bir yazı konusu ararken,  Kanada gazetelerinin ne denli sıkıcı(!)  olduğunu bir kez daha fark ettim. Sansasyon yok, iftira, dedikodu, saçma polemikler yok… Bunlar olmayınca da “ gazete” keyif vermiyor! 

Ülkenin en prestijli gazetesi The Globe And Mail’in manşetine baktım sözgelimi; koskoca gazete, başkösesini yeni çıkan Blackberry’lerle ilgili teknolojik bir habere ayırmış. Sonra, adeta

“yeşillik olsun” kabilinden serpiştirilen bir kaç dünya haberi… Diğer havadisler ise, hava durumu, kültür- sanat ve spor’a dair…

28 Şubat’lık Cuma hutbeleri kıvamındaki “ ağaç çicek- börtü böcek” türü mevzular… 

Yine, çok yakında başkent Ottawa’da  belediye başkanlığı seçimleri var. Gazetelerdeki seçim haberleri, adeta ilkokullardaki sınıf başkanlığı yarısı havasında. Soy sop tartışmaları gibi ipsiz sapsız   “fruitless” tartışmalara prim yok gazetelerde. 

Türkiye’den gelirken, havaalanından aldığım 25 gazeteyi Kanada’ya kadar getirme gafletinde bulundum. Tuhaf bir nostaljiyle hala karıştırıyorum. 

Kağıt ve resim kalitesi bakımından birinci sınıf olan gazetelerimizin “içerik”ten sınıfta kaldığını söylemek haksızlık olmaz. Benim o gazetelerde gördüğüm bir felaket tellallığı, bir kabadayılık, bir  üslupsuzluk… 1920li yıllarda, Ahmet Rasim’in Muharrir Bu Ya adlı kitabında anlattıklarına bin rahmet okutacak bir halde günümüz medyasının ve medyakarlarının pürmelal hali. Hiç mi sadre şifa derde deva şey yok bu memlekette! 

Değerli bir Kanadalı diplomatın dediği gibi, “ Türkiye gazetelerini okuyan televizyonlarını seyreden biri,  bir ay sonra normallik’ten çıkar” Bence doğru. 

Asıl nokta şu : 

Habercilik, bir “ business”, kabul. Ama bu iş, Türkiye’de nedense çok tahrişkar bir biçimde görülüyor; böylesi tahripkar bir işgüzarlığın ceremesini de toplum çekiyor; böyle giderse çekecek de. 

Kimse bana, “ama sen de Türkiye gibi hassas bir bölgede yaşayan, hassas bir süreçten geçen ülkeyle, Kanada gibi yaprak kıpırdamayan bir ülkeyi karşılaştırıyorsun” demesin! 

Türkiye, zaten nedense Tanzimat’tan beri, hep “fevkalade muhim bir vetire”den geçer. Ve nedense hep “ gün günden beter” gelir. 

Sonrasında, halk bu korku parayonları ile uyutulup , nesiller de vatan millet sakarya teraneleriyle fikri kamplara ayrıştırılır; memleketin ufku karartırılır. 

Türk insanının da Kanadalılar gibi, daha asude, daha tantanasız bir toplumda yaşamaya hakkı yok mu! Varsa, medyanın görevi ne? 

Ez-cümle;

25 gazeteyi peşisira şöyle  bir karıştırınca, gayr-i  ihtiyari şunu demişim:

“Ey medya, lütfen düş artık şu milletin yakasından!”

Ve cidden… Gölge etme başka ihsan gerekmez!


Engin SEZEN / Kanada / Haber 7
engin.sezen@ocdsb.ca