Okullarda, toplum merkezlerinde çeşitli etkinliklerle, Okullarda Zorbalık konusu işleniyor. Konuyla ilgili bir farkındalık oluşturma amacı taşıyan haftanın bu yılki teması, Birlikte Hareket Ederek….

Zorbalık, ancak hep birlikte hareket edildiğinde, üstesinden gelinebilecek toplumsal bir sorun.

Fikir babası Kanadalı bir eğitimci, Bill Blesey… Bill, www.bullying.org adlı NGO sitesinde, konuyla ilgili otantik yazılar ve materyaller paylaşıyor. Ülkeyi baştan başa dolaşıp, okullarda seminerler ve konferanslar düzenliyor, medyaya röportajlar veriyor, zorbalığın bireysel ve toplumsal hayat için ne denli tahripkar bir davranış biçimi olduğunu, acil önlem alınması gerektiğini anlatıyor. Çocuklar, öğretmenler, anne babalar , idareciler ve toplumun diğer bireyleri için ayrı ayrı broşürler hazırlıyor; sınıf, okul ve toplum çapında ne yapılması gerektiğini ve yapabilecekleri maddeler halinde sıralıyor.

Zorbalık haftası her yıl farklı ülkelerce de kabul görerek gittikçe küresel bir ivme kazanıyor. Hatta www.bullyingawarenessweek.org adında bir site, sırf bunu amaçlamış: Bu eğitim hareketini, her gecen gün daha farkli bir coğrafyaya taşiyabilmek. Zorbalığın olmadığı bir dünya. Ne güzel bir ideal!

Halbuki , zorbalık her yerde; okulda, işte, evde, kabilede, partide...Fiziksel, sözlü, siber, etnik, sosyal… Zorbalık, çeşitli formlarda, tonlarda hep vardı, ne yazık ki olacak da!

Çocuklarımız zorbalığı ilkin bizden, ebeveynlerinden öğreniyorlar. Hareketlerimizle, sözlerimizle onlara her gün tahammülsüzlüğü, şiddeti, hoşgörüsüzlüğü öğretiyoruz. “ Eve dayak yiyip de gelme” diyoruz. Ya da en olgunumuz, “ Ne olacak çocuktur, aralarında olur öyle şeyler” deyip sorunu çözdüğümüzü düşünüyoruz.

Burada konuyla ilgili korkunç istatistikler verip, şok edici öyküler anlatmayacağım, ama bilinmeli ki okullardaki zorbalık durumları her geçen gün, dünyanın her yerinde korkunç boyutlara ulaşıyor. Okullar, zalim, acımasız, merhametsiz, insafsız ve maalesef sevgisiz çocuklar yetiştirmeye devam ediyor.

Acaba, bugün dünyanın her yerinde yükselişe geçen aşırı milliyetçilik akımlarına buradan da bakmak daha gerçekçi olur mu!

Türkiye’de Zorbalıkla Mücadele çok yeni. Hatta literatürde, Bullying ( Kabadayılık) olarak geçen kelimenin Türkçe’sini bulmakta bile zorluk çekiyoruz. Aslında tam da oturmayan Zorbalık kelimesini seçmişiz şimdilik. Sınıflarda kuru kuru nasihatle, kızarak, suçlayarak ya da amatör arabuluculuk rolleriyle çözülecek bir sorun olarak görünmüyor. Bilakis, sorun gittikce büyüyor.

Belirtmek gerekir ki, zorbalık konusunda, Kanada, İngiltere, İskandinav ülkeleri ve Avustralya’da çok ciddi araştırmalar yapılıyor, dernekler, kurumlar ihdas ediliyor. Sanatsal, sportif pek çok etkinlikle, birlikte yaşamak, barış, hoşgörü eğitimleri veriliyor. Gerçekten de yetmiş iki milletin harman olduğu bu toplumların okullarında belli ölçülerde başarı da sağlanmış. Türkiye, bu ülkelerin birikim ve deneyiminden yararlanabilir.

Biri çıkıp da “ Türkiye’nin en büyük sorunu, okullardaki bu zorbalıktır” dese yanlış söylemiş olur mu? Ya da bugünkü toplumsal sorunlarımızın çoğunun temelinde, erken yaşlarda öğrenilen bu zorbalık davranışlarının, alışkanlıklarının olduğunu iddia etsek…

Keşke, Milli Eğitim Bakanlığımız da Zorbalıkla Mücadele haftasını takvimine alsa, Okullarda Zorbalıkla Mücadele’yi resmileştirilse; ne iyi olurdu! Konuyla ilgili yayınlar artsa, ulusal, uluslararası seminerler düzenlense. Üniversitelerimiz , eğitim fakültelerimiz bu soruna daha ciddi ve yoğun eğilse, sanatçılarımız, sporcularımız il il , okul okul gezse, işadamlarımız şirketlerimiz sponsor olsa…
“Zorbalık bir felakettir, tek çaremiz birlikte yaşamayı, birbirimize saygı duymayı, birbirimizi hoşgörebilmeyi öğrenmektir” diye haykirsalar…

Umariz, 2012’de Milli Egitim Bakanlıgimiz, Zorbalıkla Mücadele Haftası’nı takvimine alır; bu konuda da kollar sıvanır.

Engin SEZEN / Kanada / Haber 7
engin.sezen@ocdsb.ca