Bir çok ilki onlardan, ilkokul öğretmenlerimizden öğrenmişizdir. Hele ki -özellikle kreşlerin, anaokullarının olmadığı dönemleri yaşayanlar, bizler. Yaşlandık mı acep sevgili okurlar, ne çok şey yabancı geliyor daha şimdiden bize…

Sözü fazla uzatmadan elleri öpülesi öğretmenlerimize tekrar dönersek, elimizi gözlerimize siper etmek zorunda kalabiliriz. Zira her daim bir ışık hüzmesi fışkırır onların emekçi gözlerinden…

Yukarıda da ifade ettiğim gibi ne çok şey öğretirler bizlere, ne çok ilk şeyi onlardan öğreniriz. Belki ondandır ilkokul öğretmenleri hiç unutulmaz.

Hemence hatırlarız, ilk kez yazı yazarken ki duyduğumuz o tarifsiz heyecanı… Okumanın nasıl bir mucize olduğunu hissettiğimiz o eşsiz anı… Unutulamaz işte bu tarifsiz güzellikler; topluluk karşısında gururla okunan ilk şiirler, koroda ağlamaklı bir eda ile seslendirilen ilk şarkılar…

MEHMET ÖĞRETMENİM

İşte Mehmet Türkmen öğretmen de bizim için böyle çok özel bir ilkti.: Sunuculuk yaptırmıştı bana, kitaplar hediye etmiş-özetlememi istemiş, sayamayacağım kadar şiirler, kompozisyonlar yazdırmıştı. O zamanlar Anadolu Liseleri imtihanları ilkokul beşten sonra yapılırdı. Bir çok zaman yaptığı gibi bu zorlu sınava da bizi gönüllü hazırlamıştı, hiç bir ücret almadan…

Hepimizi kucaklardı, öğrencilerinin hepsini çok severdi. Herkese bir vazife verirdi. Ama sanki en çok beni severdi, belki bana öyle gelirdi… Halk oyunlarını, fülüt çalmayı, günlük hava durumunu takip edip, ay  ay grafik yapmayı, güller-ağaçlar dikmeyi o öğretti bana.

GÜL AĞACI

Vatandan onbinlece km. ötede olan Amerika’daki evimin tam önünde bir gül ağacı var. Ben diktim, ve dikerken onu hatırladım, onun gibi diktim ağacı; incitmeden, bolca su vererek, bir canlı olduğunu bilerek, severek…

Diktiğimiz ağaçlar için havuz inşa etmişti kendi başına, ve matematik dersininin en çetrefilli konularından birisi olan havuz problemlerini de orada, havuzun başında bize o öğretmişti. Grup çalışmaları yaptırır, beraber çalışmayı, birlikte düşünmeyi teşfik ederdi… Piknikler – geziler organize ederdi… Klasik bir öğretmen değildi, ufku çok genişti. Hemen herşeyi hayatta karşılığı olacak şekilde öğretmeye çalışırdı. Bir problem olduğunda konuya olabildiğince müspet yaklaşır, ailelerle o konuyu paylaşır ve çözmek için çırpınırdı.

Evlerimizi ziyaret ederdi nadiren de olsa. Bisikletten düşüp te yaralandığımda, hasta yatağımın başucunda o ve rahmetli annem vardı…

Onu tanıdığımda ben 5-6 yaşlarındaydım, o da 30… 30 yaşında olduğunu bir vesile öğrendigimde, bana 300 gibi gelmişti. O kadar büyük ve bilge görürdüm onu…

2. MEHMET ÖĞRETMEN

Orta öğrenim yıllarında da kendini öğrencilerine adamış çok kıymetli hocalarım oldu… Ne tevafuktur o yıllarda bize rehberlik eden hocamın ismi de Mehmet idi. Çok sevmiştim onu da… 11 yaşında anadan babadan uzak bir şehirde bir yatılı okulu kazanmış, ve orada okumaya başlamıştım.

Bu yatılı okulda öğretmenlerimin hemen hepsi çok özel, çok kaliteli insanlardı. Rahmetli Tuğman Ciranoğlu ve Tarık Yadigaroğlu hocalarım başta olmak üzere, Mesut, Musa, Bekir, Fethullah, Ahmet, Mürşit, Hüseyin, Sefer, Zekeriyya, Musa, Durmuş, Mehmet…hocalarımı asla unutamam…

Tabi, Mehmet hoca bir başka idi; öğretmenden öte bir abi idi, bazen anne bazen  baba, en çok ta rehber idi bizlere. Edebiyata, şiire, yazıya, kitaba tutkumu ilkokulda ki Mehmet öğretmenimden sonra ateşleyen, sevdiren kişidir Türk Dili ve Edebiyatı dersini veren öğretmenim Mehmet Yalçın.

ÖĞRETMENLERİMİ NEDEN ANLATIYORUM SİZLERE?

Üniversite ve sonrası eğitim öğretimim boyunca da rahmetli Sabahattin Zaim hocam gibi çok kıymetli hocalarım oldu. Sergiledikleri güzelliklerini, paha biçilmez emeklerini anlatmaya sayfalar yetmez eminim…

Peki öğretmenlerimi neden anlattım sizlere?

Hem bu büyük insanlara vefamı sergilemek olsun diye muhakkak, hem de unutanınız varsa, bu haftacık ta olsa hatırlayın diye öğretmenlerinizi.

Bir yandan da, günümüz öğretmenlerine bildikleri bir gerçeği tekrar anımsatmak: Sizler yeni bir neslin ruhunun, tabiri caizse, heykelini dikiyorsunuz. Dünyanın en önemli işini yapıyorsunuz. Bir nesle yön veriyorsunuz.

İlerde nasıl görmek istiyorsanız onları ve nasıl hatırlanmak, işte bugün onu yapın… Zira talebeleriniz, ne kadar küçük olurlarsa olsunlar, hangi yaşta ve ortamda olurlarsa olsunlar, sizi ve yaptıklarınızı asla unutmayacaklardır, özellikle gönüllerine doğru bilgileri samimiyetle ekmiş ve o körpe fidanları sevgi damlacıkları ile sulamışsanız…

Tüm bunların yanısıra hem de kendime seslenmek… Zira ben de bir öğretmenim, o dev kametlerin arkasından gitmeye çalışan bir mum alevi…

GURBETTEKİ DERVİŞLER

Hayrettin Karaman Hoca’nın, Avustralya'da karşılaştığı Türk okullarının öğretmenlerinin şahsında, Amerika’dan - Asya’ya, Afrika’dan - Avrupa’ya dünyanın dört bir yanındaki gurbetteki bütün öğretmenlerimiz için Nisan 2002’de yazdığı bir şiiri vardı.

Bir kaç sene önce, bir çok hali ile bizlere numune-i imtisal çok değerli bir gazeteci yazar abimiz Abdullah Aymaz, bu şiiri köşesinde yayınlamıştı.

Öğretmenler Günü münasebetiyle, vatanımızın her köşesindeki fedakar öğretmenlerimiz başta olmak üzere, dupduru ilim davası için dünyanın dört bir yanına dağılmış tüm Türkiye sevdalısı derviş öğretmenlerimize manevi bir hediye olsun niyetiyle, -kabul buyururlarsa- bu içten şiiri, her kelimesine katıldığım bu enfes eseri, her birerlerine tek tek takdim ediyor, mubarek ellerinden öpüyor, pek kıymetli öğretmenlerimden helallik rica ediyorum… 

GURBETTEKİ ÖĞRETMENLER

Öğretmen dervişler çağdaş dervişler
Kılıçsız cihaddır yaptığı işler
Melekler tebrike koşup gelmişler
Allah yolu deyip koşan dervişler

***

Allah'ın nurunu taşımak için
Birer ampul gibi ışımak için
Muhtacın başını kaşımak için
Dumanlı dağları aşan dervişler

***

Allah rızasını önceye alan
Karaya, denize, havaya dalan
Her gittiği yerde bir rehber olan
Bir hizmet aşkıyla coşan dervişler

***

Şehiddir ölenler, gazi yaşayan
Yapıp ettikleri övgüye şayan
Küçükleri seven büyüğü sayan
Hak ediyor şeref ve şan dervişler

***

Ne vatan hasreti ne evlat ne eş
Bütün insanları bilmişler kardeş
Aydınlık kaynağı bir cömert güneş
İbadette daim, her an dervişler

***

Allah'ın nurunu söner mi sandın
Mümini yolundan döner mi sandın
Bâtıl gelip hakkı yener mi sandın
Allah'ın nuruyla bakan dervişler…
 

M. Cebrail Altındağ – ABD
yazarimizamektup@gmail.com