Ayrımcılıkların ve haksızlıkların bizim ülkemize göre, belki yüzde birini yapan ABD’deki bazı Çay Partisi (Tea Party) yetkililerinin -üyelerinin- söylemleri ne kadar demokratik olursa olsun- ABD’yi bile vurdu, vuruyor…

PURE REPUBLICANS (KOYU CUMHURİYETÇİLER)

Arizona eyaletindeki Gabrielle Giffords isimli bir bayan milletvekili, 22 yaşındaki bir dengesiz tafandan vuruldu. Jared Lee Loughner adlı zanlı, saldırıyı, Gabrielle'in, Arizona'da geçen yılın ilkbaharında kabul edilen ve çok tartışılan göçmen yasasına muhalefeti nedeniyle yaptığı -Youtube’a koyduğu videolarından ve eski eylemlerinden dolayı- tahmin ediliyor. Maalesef bu elim saldırıda altı kişi hayatını kaybetti ve Gabrielle Giffords dahil on dört kişiyi de yaraladı. Yoğun bakımından çıkmasına karşın bayan milletvekilinin sağlık durumu hala ciddiyetini  koruyor. Saldırgan gencin son zamanlarda özellikle milliyetçi-cumhuriyetçi diyebileceğimiz, göçmenlerden çok haz etmeyen (sanki Amerika’da göçmen olmayan var da?!?) gençler tarafından desteklenen ve koyu cumhuriyetçi (muhafazakar) diyebileceğimiz Tea Party (Çay Partisi) hareketinin sempatizanı (üyesi) olduğu kesinleştiği için oklar; bu hareketin yılmaz savunucularından olan Alaska eski Valisi ve Cumhuriyetçilerin yeni gözdesi Sarah Palin’i ve diğer radikal Cumhuriyetçileri gösteriyor.

ABD’ye büyük üzüntü ve şok yaşatan bu olay, Amerika'daki kavgaları ve kutuplaşmayı daha da artırabilir. İşte bu yüzden başkan Obama da, Amerikalıları yaşanan kutuplaşmadan kurtarmak için 4-5 gün önce Arizona eyaletine gitti ve çok temkinli, kimseyi hedef göstermeyen, akıllı ama çok duygulu bir konuşma yaptı, birlik mesajları verdi. Konuşmanın tamamını canlı yayında nefeslerimizi tutarak izledik. Enfes bir konuşma idi. Zaten müthiş bir hatip olan başkan Barack Obama, bu konuşması ile bir kez daha tarihe geçmiş oldu. Zira tam yerinde, tam ayarında ve tam da her şeyin alevlendiği bir noktada tüm vatandaşlarını kucaklayan ve kimseyi zan altında bırakmayan bu yüreklere ve akıllara hitap eden konuşması ile herkesin gönlünü bir kez daha fethetmesini bildi. Darısı bizim memleketimizin her kurumunun başındakilerin başına…

SAĞDUYULU BİR ÇOK CUMHURİYETÇİ VAR: JEAN SCHMIDT…

(Tabi ki her oluşumun içinde dengesiz, radikal insanlar olabildiği gibi; adaletli, mert insanlar da bulunabiliyor.

Mesela çok kıymetli dostumuz, Ohio Eyaleti’ni ABD senatosunda temsil eden Cumhuriyetçi milletvekillerinden Jean Schmidt… Her zaman her olaya karşı dik duruşu ile tanınan mert bir hanımefendi. Ermenilerin sözde soykırım iddialarına karşı da, -partisine (Republican Party) rağmen- hep Türk tarafının yanında durdu ve duruyor. “Her kim haklı ise onun yanında olurum, partizancılık yapmam!” demişti kendisini Washington DC’de ziyaret ettiğimizde.)

ABD’DEKİ BU ACI OLAY İLE “HÜR ADAM”IN MESAJLARININ KESİŞMESİ

Demem o ki, nerede bir tutuculuk, bağnazlık, adaletsizlik varsa; orada maalesef kargaşa, zulüm, huzursuzluk vardır… Kan vardır, gözyaşı vardır; nefret, öfke, kavga vardır.

İşte tüm bu kavgaları ve karanlıkları, Kuran’dan ve Efendiler Efendisi’nden aldığı ışıkla gündüze çeviren Hür Adam’ın mesajlarını bilelim ve bu türden eserlere sahip çıkalım ki, karanlığa karşı olduğumuz, ışığın yanında durduğumuz bilinsin, anlaşılsın!

Böylece tüm dünyadaki kan emici yarasalar ışık saçan her şeyden çekinsin ve mağaralarına çekilsin! Her kesimden ışığa hasret olanlar, ‘meğer ne kadar çok ışığa ve barışa aşık insan varmış’ deyip kaybettikleri ümitlerine kavuşsun.

Ve kim bilir bu ümit ve dua seli “insanlığın kaybettiği cenneti” bulmasına vesile olacaktır. Kim bilir…

ABD’DE TANRISEVER İLE YAPTIĞIMIZ RÖPORTAJ SONRASI YORUMLAR

Siz sevgili okurlarımızdan, bu filimle ilgili çok sayıda elektronik mektup aldım. Hassasiyetinize ve ilginize teşekkür ediyorum.

Gelen mektuplarda; böyle özel bir bilgiyi paylaştığımız için, insanların filme gitmelerine vesile olduğumuz için, ve orijinal bir röportaj gerçekleştirdiğimiz için bize ve filmin yönetmenine tebrikler ve çokça teşekkürler var. Eksik olmayasınız...

Öte yandan eleştiriler de var… Özetle; filmin çok reklamını yaptığımızdan, halbuki bu kadar iyi bir filim olmadığından, filmin sahnelerinin birbirinden kopuk olmasından, bazı yardımcı oyuncuların performanslarının çok amatör olmasından, filim için yeterince para harcanmadığından dolayı kaliteli bir yapıt ortaya çıkmamış olmasından ve filmin yönetmeni Mehmet Bey’in garip sayılabilecek söyleşiler ve röportajlar vermesinden - televizyon programlarındaki tutumlarından… dert yanmalar, sitemlerini ifade etmeler var. Bunlar için de teşekkür ediyorum.

Tüm yorumlara saygı duyuyorum… Bu eleştirilere, “Hür Adam” ekibinin de saygı duyacaklarını ve büyük bir olgunlukla bu eleştirileri ve övgüleri değerlendireceklerini düşünüyorum.

Zaten sanatçı kişiliği de bunu gerektirir. Bu filimde görev alan herkesin, özellikle de öndeki isimlerin; daha temkinli, daha anlayışlı, daha hassas olmaları gerekiyor. Aksi takdirde bu sır adışı filmin vereceği o güzelim mesajlar da havada kalabilir ve o özel mesajlara zıt olabilecek davranışlarla –hafezanallah-,  değil maddi, manevi bir kazanç bile elde etmek mümkün olmayabilir.

Bu konu ile ilgili daha önceki yazılarda da hep “yeni bir açılımdır” demiştik. Kalitesi, senaryosu, oyuncuları, -her filimde olduğu gibi- tartışılabilir diye eklemiştik ve her zaman olduğu gibi takdiri, siz sevgili okuyuculara-izleyicilere bırakmıştık.

HÜR ADAM, NEDEN ÖNEMLİDİR?

“Hür Adam” filmi ile ilgili, özellikle ifade etmeye çalıştığımız bazı noktalar var ki, onların altını daha kalınca çizmek istiyorum:

1-    Van Kalesi’nden düşerken bile “davam” diye haykıran ve hayatını bu yola adayan ‘Hür Adam’ hakkında ne kadar eser oluşturulsa, ne kadar filim çekilse, ne kadar iyi araştırılsa, ne kadar çok takdir edilse, azdır. Bu sebeple en azından bu filmi sinemaya  gidip seyretmeliyiz. Böylelikle bu büyük dava insanın neler çektiğini farklı bir açıdan, bir kere daha görme ve hissetme imkanı yakalayabiliriz. Ayrıca, rahat sinema koltuklarından filmi seyrederken, nefis muhasebemizi tekrar yapabilme şansı bulabiliriz.

2-    Malumunuz yakın tarihimizde; sağdan – soldan, aşağıdan - yukarıdan onlarca kişi zulümler, baskılar, işkenceler, hapisler görmüştür. Mesela, yakın zamanda vefat eden rahmetli Muhsin Yazıcıoğlu… Senelerce kendisinin, yüzlerce arkadaşının ve karşı cephe diye adlandırdığı gençlerin, günlerce-aylarca hapishanelerde işkencelere tabi tutulduğunu, bana bizzat kendisi anlatmıştı. (Yaklaşık 2 sene önce rahmetli Muhsin Yazıcıoğlu’nun vefatı sonrası yazılan yazıyı, ilgili okurlarımız aşağıdaki linki takip ederek okuyabilirler: http://www.haber7.com/haber/20090421/Muhsin-Baskan-ile-Bosna-Savasinda.php )

Dediğim gibi sadece sağ kesimden değil, sol kesimden -veya hiç bir kesimden- insanımız da, bu bazılarının şahsi çıkarları için yapılan “garip ve tehlikeli oyun” oynanırken mazlum ve mağdur olmuşlardır…

Nazım Hikmetler, Deniz Gezmişler ve niceleri hapisler, zulümler, sürgünler görmüşlerdir. Bir yönü itibari ile, bu “herkesimi dışlayan” anlayıştan Ahmet Kaya da nasibini almış ve maalesef vatanında değil de, Fransa’da ölmüştür. Ne kadar üzülsek, ne kadar sitem etsek, ne kadar ah-u vah etsek bu mazlum insanlarımız için, yeridir.

Lakin hiç bir suçu bulunmayan ve bu durumu mahkemelerce de tespit edilen ve her defasında isnat edilen garabetlerden, iftiralardan, suçlamalardan beraat eden ve yukarıda bahsettiğim acıların-çilelerin bin katını yaşayan Bediüzzaman Üstad Said Nursi’ye, meşhur diğer vatandaşlarımıza  yapılan iade-i itibarın veya yapılan jestlerin ; bunca sene geçmesine rağmen, devlet ve sanat camiasi tarafından yüzde birinin bile yapılmaması çok üzücüdür.

Bu anlamda, yakın tarihle yüzleşen bu tür filimler ve eserler desteklenmelidir ki, bu haksızlıklar hiç bir vatandaşımız için tekrar etmesin-edemesin! Dolayısı ile bu filme gitmek demek, belki, bu çileleri tüm insanlık için çeken aziz Üstad’ın hatıratına, küçücük bir vefa buketi sunmak anlamına bile gelebilir.

3-    Devletimizin tüm vatandaşlarını kucaklamasının vakti çoktan gelmiştir: Türk-Kürt, Sünni-Alevi, dindar-laik, genç-yaşlı, memur-sivil… herkesi kucaklamak ve hiç bir ayrım yapmamak zamanıdır.

Devleti koruma(!) adı altında, kendi vatandaşını ezme devri dünyanın hiç bir gelişmiş ülkesinde kalmamıştır. Şahısların koltuğunu korumak ve ayrıcalığını idame ettirmek için, halktan toplanan paralarla aldığı silahları ve gücü; devleti, bayrağı, diğer kutsalları, devletin kurucularını kullanarak kendi vatandaşına karşı bu gücü kullanması, buna cüret etmesi akla ziyan bir deli saçmalığıdır! Bu bencil insanlara(!), başkasının sırtından geçinen ve üstelik sırtından geçindiği o insanlara silah doğrultan bu pişkin kepazelere karşı hiç eğilmeyen, hep dik duran, hiç zikzak çizmeyen Üstad Said Nursi gibi insanlarla ilgili eserlere sahip çıkmalıyız ki, bu onurlu duruş heryerde olsun ve oluşsun vedahi alem-i insanlığa numune-i imtisal olsun…

TABİKİ BİR FİLİMLE HERŞEY DÜZELMEZ

İşte bu filim -ve tabi ki arkasından gelecek olan binlerce benzerleri- sayesinde, haksızlığa uğramış ve sesi kısılmaya çalışılmış insanımızın çığlıkları bir şekilde halkın gönlünde duyulacaktır, makes bulacaktır. Tabi ki bir filimle her şey düzelmez ama böylece bu yapılan yanlışlıklar halk tarafından daha iyi anlaşılır ve bu zulümleri yapmaya bir daha kolay kolay kimse cesaret edemez. Etse de kimseyi yalanlarına inandıramaz, kimseden destek bulamazlar. Maalesef ülkemiz de bir asrı aşkındır devam edegelen bu garip devlet anlayışı, milyonlarca vatandaşımızı, binlerce aydınımızı ve muasır medeniyetler seviyesine hatta ötesine geçecek gelişimlerimizi olumsuz etkilemiştir.

NİCE YENİ “SÜRGÜNLER” VEREBİLSİN VE NİCE ÖLÜMSÜZ “ÇAĞRILARDA” BULUNABİLSİN...
Binanaleyh, yazının başında bahsettiğim Amerika’da meydana gelen son derece üzücü olay gibi, dünyanın heryerinde; can yakıcı, yürek burkucu, insanları yeis bataklığına  sürükleyici binlerce hadise yaşanmakta… İşte bu bağlamda, mütevazi bir hayatın insanlığa yaydığı muazzam ışıkları, beyaz perdeye -ellerinden geldiği kadarı ile- yansıtmaya çalışan Hür Adam filminin ekibini, herkes takdir etmeli ve onlara destek olmalı, ki bu ‘yeni açılım ve arayış’, cesaret alarak ve moral bularak yenileri ve daha iyileri için yoluna devam etsin, etsin ki; nice yeni “sürgünler” verebilsin ve nice ölümsüz “çağrılarda” bulunabilsin…

M. Cebrail Altındağ / ABD
yazarimizamektup@gmail.com