Köhnemiş Baas rejimini, kokuşmuş statükoyu yıllardır kendi halkına dayatan iç muhalefet diye bir şey bırakmayan Esad yönetimi daha ne zamana kadar direnecek?

İsrail saldırı ve tehditlerinin direkt hedefi olan Suriye önce kendi iç barışına, sonra Ortadoğu’nun gelişmesine, Filistin sorununa daha ciddi katkılarda bulanabilirdi.

Soğuk savaşın kabuğunu kırarak Ortadoğu’da ezber bozan Esad, kendi halkıyla kucaklaşarak, kendi iç barışının kapılarını aralayabilir. Hangi fikir ve düşüncede olursa olsun ülkedeki tüm tarafları kucaklayan bir hukuk devleti ve anayasa zemininde büyük bir değişim rüzgarını arkasına alabilirdi.

Karşısında İsrail gibi diş gıcırdatan can düşmanı bir tehlike tetikte bekliyorken, kendi içindeki farklı düşünceleri, ülkenin zenginliği ve paha biçilmez mozaik’i kabul edip onları ortak bir zemininde bir araya getirerek yeni bir başlangıca imza atabilir, Suriye tarihinde tertemiz bir sahife açabilirdi.

Son yıllarda cesur demokratik açılımları, Müslüman komşularıyla aralarındaki kırgınlıkları gidermesi başta İsrail olmak üzere düşmanlarını olağan üstü rahatsız, dostlarını da gerçekten memnun ettiği biliniyor.

Türkiye ile birlikte başlattıkları ekonomik, siyasi, kültürel, Turizm vs. projeleri ve işbirliği bölge kalkınması ve barışı için iyi bir başlangıç. Kukla Arap rejimlerinin içten içe kaynaması ve bu kaynamanın da Suriye’de de yankılanması kadar tabii bir şey olamaz. Osmanlının yıkılışından sonra, bölge en büyük bir kırılmayı ve değişimi yaşıyor. Diktatörlükler yılıyor. Artık, bu bölgede kimse Şah değil, Sultan değil.

Esad neyi, Suriye’yi ne bekliyor?

Suriye demokratik açılım ve özgürlükler alanında yol almakta neden geç kalıyor? Tunus, Mısır, Ürdün, Yemen, Bahreyn, Libya’da yaşananlar apaçık ortada iken, meseleyi ağırdan ağırdan almak,  Baas rejiminin son kullanma tarihinin çoktan geçtiğini, halkın değişimden yana olduğunu görmemezlikten gelmek niye? Kimin yararına?

İnsanlar ayaklandıktan sonra, kendi halkınızı kurşuna dizip, daha sokaklardan cenazeleri toplamaya vakit bulamadan, siz iç sorunlarla uğraşırken Haçlı gemilerinin limanlarınıza dayamasını, uçaklarının tehdit yağdırmasını mı bekliyorsunuz?

Suriye; Baascı statükosuyla hesaplaşıp bağnaz, tutucu, şovenizmin girdabından kurtarmanın zamanı geçiyor. Ülkenin  demokratik bir hukuk devletine kavuşması ne kadar geciktirilir ise o kadar kaos’a sürükleneceği ortada.

Ülkeyi muhalefetten arındırıp bir grup Baascının elinde,‘’Az olsun benim olsun’’mantığıyla yönetmekte inatla direnmek bir iç savaşa davetiye çıkarmıyor mu?

Oyun kuranlar

Ortadoğu liderleri eğer, uyanıp ülkelerinin geleceğini halkın iradesine bırakmazlarsa, bu bölgede oyun kuranlar şimdiye kadar olduğu gibi kendi oyunlarını oynamaya devam edecekler. Bizler ise, bizim adımıza yabancıların kendi sahamızda, kendi kalemize nasıl gol attıklarını saha dışında oturduğumuz yerlerden seyretmeye devam edeceğiz.

Esad; toplumsal barış için gerekli adımları atmazsa, ihvan; kardeşlik ve birlik yolunda fedakarlık göstermezse Suriye’yi , Haçlı orduları veya İsrail mi gelip huzur ve barışa kavuşturacak?

Esat; İhvanı bir şans, İhvan da; Esad’ı bir fırsat olarak değerlendirebildiği ölçüde Suriye bir iç savaştan kıl payı kurtulabilir. Yoksa Suriye ufuklarında kaos görünmektedir. Hele bu gerilim Nusayri-Alevi, Sünni çatışmasına dönüşürse tarih yeniden kanlı yüzüyle tekrar eder. İsrail ve yandaşları ise bu ateşi körüklemeyi en büyük bir zevk bilirler.

Dosta düşmana karşı tarafların eteklerindeki taşları dökme, baltalarını gömme zamanı daha gelmedi mi?

Ortadoğu’da Treni kaçıran diktatörleri birer birer dökülüyor, sıra bu sese kulak vermeyen sağır Sultanlara geliyor. iktidar koltuklarını babalarından miras olarak devralan ve halkın iradesiyle yönetimin başında olmayan yöneticiler bunu anlamak istemiyorlar.

Şimdi basiretleri tutulsa da, anlamak istemeseler de “Değişmeyen tek şeyin değişim.’’ (*) olduğunu iktidardan düşünce anlarlar. O zaman adama, Sabah en Nur’’ derler.

Arif Altunbaş - Haber 7
arifaltunbas@hotmail.com

*) Heraklit’in (Herakleitos) 

• Sayfa :
• 1