Kavalalı Mehmet Ali Paşa mı, İngilizler mi?

Nil'e, 'Taşmayacaksın' diye emir yazıp, her yıl bir Mısırlı'yı kurban edilmekten kurtaran Hazreti Ömer mi yoksa?

Ya da Nasır'ın idam ettiği merhum Seyyid Kutub mu?

Ya da şehid Hasan el-Benna?

Mısırlı'ya kimse sormaz hangisi?

Arap dünyası, bugünlerde, kendi ahvali kendisinden sorulmayan bir ulus olmaktan çıkmanın sancılarını çekiyor.

Kendi ahvali meliklerden, sultanlardan, diktatörlerden sorulan bir ulus olmaktan çıkmanın sancılarını.

Çıkacak mı? Kimse evet ya da hayır diyemez.

Mısırlılar, böyle bir soru kendilerine sorulduğunda kimi tercih eder, bunu da şimdiden kimse kestiremez.

Sorulmalı mı böyle bir soru, Mısır'a, Suriye'ye, Cezayir'e, Tunus'a, Yemen'e, Arabistan'a?

Cevabı iyi olacaksa da sorulmalı, kötü olacaksa da.

'Bir kavim kendinde olanı değiştirmedikçe Allah o kavmi değiştirmez' ayetini güzel bir levha halinde koymuşlar Arap Birliği toplantısının yapıldığı salonda yüksekçe bir yere.

Sağ tarafta, 'Siz insanlar için çıkarılmış hayırlı bir ümmetsiniz' ayeti var.

Sol tarafta da 'Allah'ın ipine sımsıkı sarılın, tefrika'ya düşmeyin' ayeti.

'Bu Arap Birliği, bu üç ayeti biliyorsa, bunlara başka bir şey söylemeye ne lüzum var' diye düşünmek tabii ki mümkün.

Demek ki var. Demek ki, kimse o ayetleri doğru dürüst okuyamıyor.

Demek ki biz, Arap olanlar ve olmayanlar, hep birlikte o ayetleri 'adam gibi' okuyamıyoruz.

Arap Birliği binasının dışında, Kahire Havaalanı'ndakine yakın coşkulu bir kalabalık var.

Biz, bazı formalitelerden sonra, binaya girmeyi başarıyoruz.

Biz mi farklı hissediyoruz, bizim hüsnü kuruntumuz mu, yoksa buralarda Türk olmaya farklı bir değer mi atfediliyor?

Akşam, Nil'in iki yakasını birbirine bağlayan köprüden geçerken, gelinle damat beni aralarına alıp fotoğraf çektirmek istediklerinde, 'demek ki kuruntu değil' diye düşünmüştüm.

Burada da öyle düşünüyorum. 'Arap Ligi'ne misafir olarak gelen Türkler'in itibarı yüksek.

Çaycısı, diplomatı, gazetecisi, 'Türkiye'den misin' diye soruyor bazen. Cevabın evet olduğunu bilse de bir temas kurmak için soruyor.

'Sizi seviyoruz' diyor bazıları.

Bazıları, abartılmış bir 'ğayın'la 'Erdoğan'ın adını söyleyip, 'mümtaz' işareti yapıyor.

'Erdoğan, ehlen bik, şa'b-i Mısr Nuheyyik' diye bağırıyor dışarıdaki Mısırlılar. (Türkçesi: Erdoğan, hoş geldin, Mısır halkı seni selamlıyor.)

Neden bütün bunlar?

Çünkü, Arap dünyasındaki liderler arasında, sadece Türkiye Başbakanı Erdoğan'ın imzaladığı çeklerin karşılığı var.

Sadece Erdoğan, uluslararası toplumda karşılaşacağı riskleri göze alarak, İsrail'in Filistin'de -ve tabii ki Akdeniz'de- işlediği cinayetlere karşı açık, anlaşılır, net bir karşılık verebiliyor.

İşte, Nebil Arabi konuşuyor.

Hiçbir yeri, bir başka yerinden daha önemli olmayan, rutin bir dilek ve temenniler konuşması.

Demokrasi istese, zülf-i yare dokunur. Adalet istese, özgürlük istese, bunların olmadığını ima etmiş olur, yine zülf-i yare dokunur.

YAZININ DEVAMI VE ORJİNAL HALİ İÇİN TIKLAYINIZ