Öncelikle şu gerçeği ortaya koyalım. Bu evren insanın tasarımı değildir.  Aklı gözlerine inmiş ahmaklar kabul etmese de âlem, tamamen bir akıl ve hikmetin eseri olduğunu her akıl sahibine göstermektedir.  Siz deyin bir aklı-ı küllün eseridir kâinat, biz diyelim Âlemlerin Rabbi Allah’ın.

Ve insan denen yaratık tesadüflerle izah edilemeyecek kadar muhteşem bir tasarımdır.  Atasının maymun olduğuna inananlar bile bu varlığın ‘hayvan’ diye tesmiye edilmesini akıllarına sığdıramamışlardır.

Çünkü en ahmak dahi bilir ki hiçbir tesadüf bu kadar mükemmel bir neticeyi var edemez. Bugün insan ve beyni üzerinde yapılan çalışmalar göstermeye başlamıştır ki insan, başlangıçtan önce tasarlanmış bir sonuçtur ve tüm yaratıklardan farklıdır.

Diğer tüm yaratıklardan farklı olarak insan dört unsurlu bir varlıktır. Son derece basit düzenekler bütünü (genetik sarmalı ikidir, bu da çok kayıtlarla bağlı olduğunu gösterir) olmakla birlikte öğrenmek, öğrendiğini göstermek, gördüğünün benzerlerini yapmak, Yaratıcısının eserlerinden ve işaretlerinden yararlanarak yeni icatlar yapmak; mevcudu bozmak veya tamir etmek, var olanı değiştirip yeniden ve farklı bir şekilde yapılandırmak bir tek insana mahsus kabiliyetlerdir…  

O, aslı görmeden, eserinden ustasını bilmek, görmediği halde görmüş gibi bilip inanmak ve yüzde yüz haklı olduğu ve hasmını tamamen ele geçirdiği halde bağışlayan, empati kurmasını bilen tek yaratıktır.  

Ne şeytan, ne cin, ne de aynı genetik sarmala sahip olan hayvan ve bitki… (melekleri saymıyorum çünkü onlar  ‘nefs’ taşımıyorlar) bildiğimiz hiçbir varlık yoktur ki hasmını ele geçirince onu affetsin.

İnsanın ‘suret-i rahman’da yaratılmış olmasının izahlarından biri de bu olsa gerektir.  İşte topraktan bu kadar yüksek kabiliyetli bir varlığın yaratılıp üstelik de ta başlangıçtan itibaren büyük bir hikmet ve himmet ile tasarlanan dünya küresinin ona emanet edileceğinin anlaşılması üzerine hem evrenin korunmasına memur kanunlar (melekler) hem de tahrip ile mesul (Bast ve Kabz) güçler itiraz ettiler. Özellikle İblis!

Adem’in mahiyetini kavrayamadığı ve sadece var edildiği unsurların gürünün yapısına bakarak onun sadece tahrip edici bir varlık olacağını sanarak, itiraz etti. Varlığı bir illüzyondan ibaret olduğu için, insanı var eden dört unsurun bir araya gelmesinden sadece balçık oluşacağını sandı. O balçığın kaynamasından nasıl bir hayat kimyasının açığa çıkacağını göremedi. Esasında sadece tabiatının gereğini yaptı. Çünkü Arapça b-l-s kökünden gelen İblis, aldanmak ve aldatmaktan ibarettir. Var olanı örtmek ve yokmuş gibi saymak (vücudumuzu örten, farklı gösteren elbise de aynı kökten gelir) demektir.

Dolayısıyla da insanın yaratılmasına en çok itiraz eden o oldu. İnsanın yaratılmasında onun fikrinin sorulmasının hikmeti de büyüktür ama bahsimiz dışındadır. İblis, toprak, su ve hararet üçlüsünün, bileşkesinden nasıl bir balçık çıkacağını bildiği için insanı ‘fesad’cılıkla suçladı.  ‘Toprakla su bir araya gelince balçık olur’ dedi. Hava ile temas ettiğinde ondan nasıl bir bilincin açığa çıkacağını düşünemedi. İtiraz etti ve büyük bir itina ile hazırlanmış güzel dünya küresinin böyle bir canavara teslim edilmesini -bilgisine dayanarak- uygun görmedi. Çünkü onun tabiatı  –b-l-s- işin batınını görmekten uzaktı. Zahire bakıyordu.  O yüzden de itiraz etti.

Melekler de onunla birlikte itiraz ettiler. Fakat Cenab-ı Hak, dedi ki “Onun hakkında Ben sizin bilmediklerinizi de biliyorum.”

Melekler hemen itirazlarını çektiler ve ‘Biz senin bize öğrettiğinden başka bir şey bilemiyoruz’ dediler. İblis ise yaradılışı gereği zahire bakıp, itirazını sürdürdü.

Sonunda bildiğiniz cennet ve oradan sürülme seremonisi yaşandı, İblis de zahire bakan bilgisinin kurbanı oldu ve insanla birlikte yeryüzüne sürüldü.

Bu ona çok ağır geldi. İnsandaki kabiliyetlerin açığa çıkarılmasını ön gören şu ilahi senaryoda ona  ‘kötü oğlan’ rolünün düştüğünü fark edince hırçınlaştı. Cenab-ı Hakkın huzuruna dikildi ve dedi ki:

“Ben onun ne melanet bir şey olduğunu göstereceğim!”. Cenab-ı Hak da onu lanetleyip rahmetinden kovdu. O da bunun üzerine:

“Şerefin üzerine yemin ederim (Ey Rabbim) halis (gerçek) kulların hariç onların hepsini yoldan çıkaracağım. Onları sandığın gibi bulamayacaksın!” dedi.

Cenab-ı Hak da “Evet doğru söylüyorsun, ‘gerçek kullarım’ hariç hepsini yoldan çıkaracaksın! Bu sözün haktır ama benim de şu sözüm haktır; Cehennemi seninle ve sana uyanlarla dolduracağım!” (Sad, 82-85). Bu şeytanı daha da cesaretlendirdi ve şöyle dedi:

«Ant olsun ki, senin kullarından bir pay edineceğim; onları muhakkak saptıracağım, onları kuruntularla oyalayacağım (onları sandığın gibi bulamayacaksın);  onlara emredeceğim de (genetik yapılarını bozmak için) hayvanların kulaklarını yaracaklar (çünkü klonlama için gerekli kıl kökü içermeyen hücreler sadece kulağın arkasında bulunuyor) ve yine onlara emredeceğim, Allah'ın yarattığını değiştirecekler»  (Nisa, 118-119)

 *   *  *

ŞEYTAN SINAVIN BİR PARÇASIDIR

Kuran’ın biz e aktardığı bu gaybi diyalogun mahiyetini tam olarak bilemiyoruz ama biliyoruz ki Şeytan bizim sınavımızın bir parçasıdır. O bize yeteneklerimizin açığa çıkması için musallat edildi. Fakat neticede bu diyalogun sonunda Cenab-ı Allah,  insanlara şöyle seslenir:

• Sayfa:
• 1
• 2