Adem’den olma Havva’dan doğma…

Afrika’da siyah, Asya’da sarı, Avrupa’da beyazsam dünyanın ahvalindendir rengim. Ne beyaz olduğum için üstün, ne siyah olduğum için aşağıdayım.

Ben insan! Adem’den olma Havva’dan doğma, Peygamber torunu yani. Allah’ın yeryüzündeki halifesi, şerefli varlık…

Ne ki genetiğimde Kabil’den kalıntılar var benim. Bundandır ki bir yanım iyiliğe sarmış olsa da bir yanım hep öfkedir benim. Bana benden başka zulmeden yoktur yeryüzünde bundan dolayı. Hakkımı benden başka gaspeden yoktur.

Ben insan! Adem’den olma Havva’dan doğma…

Nuh Aleyhisselamın tufanında arınmış, İbrahim Aleyhisselamın tağutları yıkmasıyla ve sabrıyla yücelmiş, Muhammed Aleyhisselam’la insanlık tahtına oturmuşum. Arap’ın Arap olmayana, Acem’in Acem olmayana üstünlüğünün olmadığı en yetkin ağızdan dile getirilmişken, rengimden dolayı otobüslerde arka tarafta oturmak istemiyorum ben. Sonradan gelişen ırkımdan dolayı öteki olmak istemiyorum. Yeryüzü En Müstesna İnsanın Nuru ile tanışmış olmasına ve O’nun yeryüzüne indirdiği Kitab-ı Kebir’in ulvi mesajıyla tanışmasına rağmen inancımdan dolayı hoyrat nazarlarla ezilmek, horlanmak  kabulüm değildir. Muktedir olanlar tarafından ezilmek, gücü olanlar tarafından dövülmek istemiyorum. Güçlü olanın haklı olduğu bir dünyayı kabullenmek yaratılışıma zıttır benim. Bir Yaratıcı’dan gayrısına kul olmak ruhumun kabulü değildir.

Ben insan!

Dilim, ırkım, konumum farklıysa ne önemi var ki Evrenin sebebine yaratıldığı En müstesna insan Muhammed Aleyhisselamın ümmetiyim ben. Şerefli varlık olarak yaratılmışken ben;  insanın insana, insanın sisteme  kulluğunu kabul etmem ne mümkün?

Ben insan Adem’(as)den olma Havva’dan doğma. Yeryüzünün halifesi yani. Şeytanı huzurdan kovdurtan Adem Aleyhisselamın  torunu. İnsanın, şeytanlaşan  insana kulluğunu kabul etmem ne mümkün? Ne ki Şeytanın oğulları yeryüzünde cirit atıyor. Haklarımı gaspedip beni esfel-i safiline atıyor. Bu da benim suçum bilirim. Beni üstün kılan, şerefli kılan, yeryüzünün halifesi kılana vefa göstermezsem zülüm görüp zalimlerden olmam şaşılası değildir, bilirim. İnsan hakları diye bir kavramın konuşulduğu yerde, insan insanın hakkını yiyor demektir.

Ben insan! Yani ki Hakkın yeryüzündeki gölgesi!

Ne ki yeryüzünde hakkını gaspetmediğim varlık, mahlukat kalmadı dense sezadır. Kutuplardaki ayının çöldeki çiyanın bile kabusu oldum. Soyunu kuruttum binlerce varlığın.

Adem(as) den gelsem de bu üstünlüğüm değildir benim.

 Değil mi ki kardeş katili Kabil’den türedim.

Genlerimde yok etmek var benim.

Şeytana karşı tavrını biz insandan yana yapan Allah’a vefa göstermeyen insanın üstün olması ne mümkün! Şeytan karşısında Allah’ı haksız çıkarmak değil midir, Şeytana uymak. Yani ki zulüm yapmak, hak gaspetmek; nefsinin, kadının, paranın, makamın kölesi olmak…

Bundandır ki ‘’Ben insan!’’ demek  yürek ister.

Arifhan akpinar - Haber 7
arifhanakpinar@hotmail.com
arifakpinar1/twitter.com