Son yıllarda basın dünyasına ‘polis camiasından’ katılan köşe yazarları oldu.

Emre Uslu bunların en meşhur olanları.

Her ne kadar bu katılımları zaten bir düşünce panayırını andıran yazılı basınımız için bir zenginlik olarak kabul etsek bile, sırf bu isimler polis oldukları için o köşelerde her yazılanı ‘okuyucu sağlığı’ kaldırmayabilir.

Anlatayım;

- Bir defa bu tip ‘polis gazeteciler’, her şeye ‘ben polis doğmuşum’ gözüyle bakıyorlar. Eğitimlerini polis disipliniyle aldıkları için, gazeteciliğin olmazsa olmaz özgür düşünce dünyasından nasipsiz kalıyorlar ve doğal olarak dünyayı sadece güvenlik perspektifinden görmeyi becerebiliyorlar. Yazdıkları konuların güvenlik boyutu dışında bin tane başka boyutu olabileceği fikrine çok yabancılar. Düne kadar asker, nasıl bütün ülke meselelerine asker gözüyle bakmış idiyse, bugünde bu polis gazeteciler her şeye polis gözüyle bakıyorlar ve bu yönüyle aslında askerlerle benzer bir dünyada yaşıyorlar.

-Haber kaynaklarına tam teslimiyet içerisindeler. Gazeteciliğin ‘kaynak sorgulama’ ‘haber kaynağına teslim olmama’ gibi ilkelerinden, okulda ya da uygulamada böyle bir ders almadıkları için bihaber durumdalar.

-Hepsinden kötüsü akıllarını ve vicdanlarını başkalarına kiraya vermiş gibiler. Sahnenin gerisinde seyircinin göremeyeceği yerden bir suflör bunların kulaklarına bir şeyler fısıldıyor ve polis gazeteciler her fısıldananı hiçbir tereddüt ifadesi takınmadan mutlak gerçekmiş gibi algılayıp öyle sunuyorlar.

Hafazanallah diyeceğim, bütün meselelere polis gözü bakılan bir ülke faşizme kadar gidebilir.

Sözü bu polis gazetecilerden Emre Uslu’ya ve O’nun son yazısına getireceğim.

Uslu, “Beşir Atalay’ın Ergenekon Açılımı” başlıklı yazısında, tam da yukarıda sıraladığım özelliklere uygun davranmış.

Atalay’ın birkaç yerde sözünü ettiği ‘Demokratikleşme Paketi’nin (ki bu paket Başbakan’ın bilgisi ve onayıyla hazırlanıyor.) Ergenekoncuları salıverme niyetiyle hazırlanmakta olduğunu öne sürüyor.

Ama yazının bütününü okuduğunuz zaman, Atalay’ın bunu nasıl yapacağına dair inandırıcı hiçbir unsur bulunmadığını görüyorsunuz.

Emre Uslu’nun yaptığı nedir? Diye kendi kendinize sorunca, okuyucu öfkesini kabartacak en cazip alan olduğu için Atalay’a karşı husumetini Ergenekon gibi dosyalar üzerinden dışa vurmak dışında makul bir düşünce akla gelmiyor.

Aslında Atalay’ın; Ergenekon, Balyoz gibi önemli davalar ve Türkiye’nin demokratikleşmesi, sivilleşmesi gibi konularda nerede durduğu, bugüne kadar serdettiği fikirlerinden ve davranışlarından hükümetin etkili bir üyesi olarak takip ettiği siyasetten kolayca anlaşılabilir.

Bu yüzden zorlama başlıklarla bir mesafe alınamayacağını, bu şekilde Atalay’ın itibarsızlaştırılamayacağını Emre Uslu’nun kendisi de çok iyi biliyor olmalı.

Gerekçeleri anlatmaya şuradan başlayabiliriz:

Bir defa Türkiye’nin yakın döneminin en önemli arınma davaları olarak bilinen bu davalar, Beşir Atalay’ın İçişleri Bakanlığı döneminde başladı ve tekemmül etti.

Atalay, Ergenekon dosyasına karşı çıksaydı, bu herkesin görebileceği şekilde ortaya çıkardı.

Aksine, bakanlığı döneminde Ergenekon davalarıyla ilgili polisin imkanlarını ve birikimlerini en üst düzeyde kullandırdığını, gerektiğinde en donanımlı emniyet görevlilerini bu davaya katkı vermeye yönlendirdiğini bilenler biliyor.

Atalay’ın Türkiye’nin askeri vesayetten kurtulup sivilleşmesi ve daha fazla demokratikleşmesi gibi konularda nerede durduğu da, Ankara’da olup bitenleri yakından takip eden herkesin malumu.

Emre Uslu, 27 Nisan gecesi Atalay’ın kimlerle ne konuştuğunu, 28 Nisan günü o meşhur hükümet bildirisi hazırlanırken kim hangi görüşleri sergilerken O’nun ne dediğini, devamında İçişleri Bakanı iken MGK toplantılarında askerlerin yüzüne karşı ne tür cesur çıkışlar yaptığını, askerlerden kaynaklanan hataları onlarla aynı ortamda ve yüzlerine karşı en açık bir biçimde nasıl vurduğunu, gerektiğinde suç işlediği iddia edilen generalleri nasıl görevden aldığını biraz araştırsa, belki bu ucuz suflörlük misyonunun dışına çıkıp nitelikli bir gazeteci olmanın erdemine ulaşabilir. 

Yok bunu yapamıyorsa, biraz dürüst davranıp Beşir Atalay’la ilgili bu takıntısının nerelerden kaynaklandığını okuyucusuyla paylaşmasını bilmeli.

Polis okullarında gazetecilik dersleri verilmiyor belki ama polis adaylarına erdemli ve dürüst olmanın nitelikleri anlatılıyor olmalı.

Mehmet Acet / Haber 7