Kahretme kültürü, küfrün öz kültürü olmakla birlikte, bugün Müslümanların diline pelesenk olan kimi sözlerle Müslümanların da kültürünün bir parçası olagelmiştir.

Zihin kirinin ilk aktığı yer insanın dilidir. Şimdilerde içimizden kimileri her an her yerde her şeyi kahretme eğilimindeler. Bu ruh halinin dalga dalga bütün toplumu kuşattığını görünce insan ürpermeden edemiyor. Kimileri hastalıklı bir uzvu tedavi etme zorluğunu göğüsleme yerine kesip kurtulalım kolaycılığıdır.

Kahretme tavrı içinden merhameti sökülmüş bir tavırdır. Yaralı bir bacağı tedavi etmek yerine keserek meseleyi kökünden halletme kolaycılığıdır. Kahretme kültürü, kıskançlığına gem vurma becerisi gösteremeyen ve meseleyi kardeşi Habil’i katlederek halleden Kabil’in kültürüdür.  Yaşatma kültürü ise kendisini kan revan içinde bırakan Taiflilere kahrolmaları için beddua etmeyen merhamet Peygamberi Muhammed Aleyhisselamın kültürüdür. Dolayısıyla kahretme kültürü İslami ve insani bir kültür değil, aksine insani olmayan bir kültürsüzlüktür.

Bu tavrın, Batı zihniyetini benimsemiş olanlarda olması normal karşılanabilir. Çünkü çıkarcılık, kolaycılık Batı medeniyetinin normal tavrıdır. Yüzyıllar boyunca birbirlerini ve diğer insanları kahretmeye çalışan Batı, şu an medeni gözükse de en son hünerini 2. Dünya Savaşı’nda yakın bir zamanda da Bosna ‘da göstermişti. Bundandır ki Batı’da kahretme kültürünün olması ve bu tavrın dillerine yansıması normaldir.   Ancak her bir mümini diğeriyle kardeş kılan bir dinin müntesibi olan Müslümanın bu tavrı benimsemesi, kabul edilebilir değildir.

Batı’nın izim’leriyle ve hedonist kültürüyle kirlenen diğer zihinler, onların bu kahretme kültürünü kendi üzerlerine bir deli gömleği gibi giyindiler.  Kaldı ki bu hal, Batı insanına dahi sonradan giydirilmiş bir deli gömleğidir.

Bu kahretme kültürü, son dünden bugüne attığımız sloganların içinde yoğunluğuyla mevcuttur. Kahrolsun faşizm, kahrolsun kominizim, kahrolsun ABD, kahrolsun İsrail, kahrolsun falancılar, kahrolsun filancılar….

Oysa bizim medeniyetimiz kahretme üzerine değil, ıslah etmek üzerine bina edilmiştir. Hazreti Peygamber Efendimizin  müşrikleri kahretmek için değil, ıslah etmek için gayret gösterdiği ortadadır.  Bu kahretme kültürünün Müslümanların içinde kök salması, hayra alamet değildir. Kahrolması gerekenler, hep birbirlerini ve diğerini kahretmeye çalıştığı için bizler de bunu hakikat olarak algılayabiliyoruz. Yani birbirini kahretmeye çalışanları kendimize rehber ediniyoruz.

Bir toplum, yeri gelir başka bir toplumla savaşa tutuşur ve yok olmamak için gerekirse bu kahretme yöntemini  cephede kullanır. Bu savaş halinin bir tavrıdır. Kaldı ki insanların, topyekün savaş halinde olduğu bir topluluğun her ferdini kahretmek gibi bir hakkı da yoktur.

Bu kahretme kültürsüzlüğünün en tehlikeli hali de bir toplumun kendi içinde yaşadığı halidir. Zira kendi insanının ıslah etme yerine, kahretme metodunu seçen bir toplumun ayakta kalması düşünülemez. Bu tavır, bir toplumun akıl tutulması halidir.

‘’İnsanı yaşat ki devlet yaşasın!’’ der Şeyh Edebalı. Zira insanı olmayan bir devletten söz edilemez.

Peki bir toplum, neden kendi içinde kahretme yolunu seçer?

Bunun birinci sebebi, baskın toplumların zayıf toplumlara biçtiği roldür. Baskın toplumlar zayıf noktaları olan toplumları kendi içinde vurmaya çalışırlar ve fitne tohumları ekerler.  Bunun farkına varan toplum dinamikleri de (cemaatler, tarikatler, sosyal dernekler vs) belli metotlarla bertaraf etmeye çalışırlar.

İkincisi ise; toplum fertlerinin kolaycılığa alışmış olmaları ve bencilleşmeleridir. Zira kolaycılığa alışan ve bencilleşen insanlar, fedakârlıktan ve zordan kaçarlar. İnsanları ıslah etmek ise zor bir gayrettir.

Kahretmen tavrını uygulayanların kavrayamadığı, göremediği bir durum vardır. Kendi içinde kolaycı davranan, problemleri halletmekten çok kahretme yöntemini seçen toplum fertleri de kahrolmaktan kurtulamazlar.

Arifhan Akpınar - Haber 7
arifhanakpinar@hotmail.com
arifakpinar1/twitter.com