Bilindiği üzere “‘Show’ en iyi herkesin baktığı yerde yapılır.” kuralının çok iyi düşünülüp uygulandığı bir örnekle karşı karşıyayız yine. Bu tarz, en klasik yöntemlerden biridir; dikkat çekmek için. Bir an evvel tanınmak için fırsatları kollayanlar, kendileri için “en doğru zaman” olduğuna inandıklarında derhal harekete geçerler. Be defa şöhret için seçilen yol, bütün dünyanın gözlerinin çevrildiği bir noktada gerçekleşti. Kutlanacak ta bir cesaretle. Sonuçlar da hiç fena değil. BM’de görev almak falan gibi…   

“Bu sonuca nereden vardınız?” diyenlere, Rabia’nın kendi cümlesiyle cevap veriyorum; “Ben yıllardır aynanın karşısına geçerek bu günlerin hayalini kurdum.” diyor. Yani belli ki hiçbir şey tesadüfen gerçekleşmemmiş. Kendisi, kurguladığı günlere de ulaşmış. Görünen o ki yaşadıklarını, kendisi açısından mantıklı bir zemine de oturtabilmiş.

Rabia KAZAN: Tesettürlü bir yazar, daha sonra Ağca’nın nişanlısı, sonra bir İtalyan’la evlilik ve sonra tesettürden çıkış. Bir kadın için son derece zikzaklı bir yaşam… Bu özellikleri olmasaydı bir yazar olarak belki de kimsenin dikkatini çekemeyecekti. Ne diyelim şöhretin ve onun getirdiği dünya nimetlerinin dayanılmaz cazibesi herhalde bu olsa gerek…   

Bana göre herkes istediği hayat biçimini tercih etme hakkına sahiptir. İstediği kişiyle evlenme ya da istediğini sevme hakkına da tabi. Bu kısımlar kanaatimce ne beni ne de bir başkasını ilgilendirmez. Nitekim durumunu, kendi şahsında değerlendiren milyonlarca kişinin hayatının bizi ilgilendirmediği gibi.

“Peki, Rabia’nın durumu hangi yönüyle ve neden bizi ilgilendiriyor o zaman?” Bana göre bu sorunun cevabı da şudur. Aynanın karşısında kurduğu o hayallerine ulaşmak için, insanların duygularını emellerine alet etmesidir. Anlattıklarına bakılırsa inanmadığı, ya da inandığını zannettiği bütün değerlerini, hatta dini hükümleri bile, öylesine mantığına büründürmüş ve ruhunu rahatlatmış ki, huzura da ermiş.

Rabia ve onun gibi düşünenler için asıl mesele kendi ruhlarında yaşadığı çatışmalardır. Bu örnek bizler için ilk örnek olmadığı gibi son örnekte olmayacak. Ne yazık ki birileri onun yolundan giderek yine bizlere “gerçek” gibi bir senaryonun içinde tiyatro oynamaya devam edecekler.

Fakat şunu da ifade etmeliyim. Müslümanların hafızalarını bu türden hadiseler artık sarsamaz. Bir travmatik yanı olduğu kanaatinde değilim. Müslümanların yıllarca şaşırmasına ve sarsılmasına vesile olan duygu “Müslüman asla hata yapmaz, oyuna gelmez/gelemez” inançlarının beslediği aşırı güven duygusudur. Acı gerçek, herkes tarafından ödenen bedellerle artık iyi ezber edilmiştir. Sayın Kardeşim, bizler “inanmış gibi” yapanların varlığını artık iyi biliyoruz. Sen kazandığını düşünüyorsan mesele de yok zaten. Fakat bilmelisin ki kaybeden de asla başından çıkardığın “başörtün” değildir.

Bize gelince, üzülsekte şaşkın değiliz. Fakat “Kaybettiğimiz nedir?” diye merak ediyorsan onu da, “değerlerim” cihetinden ifade edeyim. Birilerinin, samimi inanışlara ve yaşam biçimlerine “Acaba ne kadar samimi?” diyerek, daha fazla şüpheyle bakmasına sebep oldun. Bu da senin açından “Ne kadar vebaldir? onu bilemem.

Yeni yazdığın kitap “din değiştiren bir insanın hikâyesi” üzerineymiş ya umarım, seçtiğin bu savunma yöntemiyle rahatlarsın. Ama ben,  senin hala ruhunda yeterli barışı sağlayamadığın için, geldiğin noktanın izahına ihtiyaç hissettiğin için böyle bir konuyu seçtiğine inanıyorum.    

Rabia Kardeşim! Kazancın ya da kaybın seni bağlar. Hesabı da sana aittir. Yine de sana bir Mevlana hatırlatması “Ya olduğun gibi görün ya da göründüğün gibi ol.”

“Mahalle baskısı” olarak değerlendirilebilecek bu satırlar sadece, “hala var olduğuna inandığım” bir inanç kardeşliği duyarlılığından ibarettir.   

İsmail Öz - Haber 7
sosyologioz@hotmail.com
www.ismailoz.org