Kırmızı ışık yeşile dönünce, trafik ilerleyecek diye düşünmüştüm haliyle... Benim şerit bir türlü ilerlemeyince, korna sesleri ile merakım arttı ve ne oluyor diye başımı uzattım camdan.

İçinde iki genç olan araç, o kadar yavaş ilerliyordu ki hatta ilerlemiyordu. Her ikiside hemen yanlarındaki kaldırımda arkası dönük yürüyen bayana sesleniyorlardı. Yüzünü göremediğim o bayanda, dikkatimi çeken tek şey sarı, uzun saçlar oldu haliyle...

Onca ‘hadisene be kardeşim’ bağırışları arasında, inatla arkası dönük kadını takip ediyorlardı.

-Yürüme biz götürelim…

-Hey, sarışın gubarak baksanaaaaa

Bir ara şoför koltuğundaki 20’lik genç, kafasını camdan çıkarıp arkaya doğru küfür bile salladı.

Kadın, merakla kafası çevirip bakınca, olanlar oldu. Ani bir gaza basışla, oracıktan ayrıldılar. Ha bu arada arabanın içinden yükselen ses ‘Bas gaza aşkım bas gaza’ şarkısı idi.

En az 60 yaşında, saçları sapsarı ve upuzun teyzem, olanı biteni anlamış halde söylenip duruyordu. Ah dedim bunlar hep Ajda Pekkan’ın suçu... Hiç yaşlanmadığı için, gençler yaş farkının farkında bile değiller. Bilinçaltı işte...

Tamam, tamam... Görmemişlerdi bile yaşlı teyzenin yüzünü... Tüm albeni saçlardaydı... Yani sarı saçlarından sen suçlusun teyzem.

Türk sinemasında, birçok kötü kadın karakterinin saç rengi olması da ayrı bir detay tabii.

Günümüz popüler dizilerinde ise nedense, ağızlarını yaya yaya konuşan, pembelere bürünmüş aptal ama dişi tiplerin saç rengi oldu sarı.

Soğuk ülkelerin kadınlarının, memleketime göçlerinden de nasibini alıyor olabilir mi aynı zamanda sarı saç?

Öyle olmasa, 20 yaşındaki bir gencin 60 yaşındaki bir teyzeye laf atması başka türlü nasıl açıklanabilir?

Ergen gençlerin bu aç bakışlarını tetikleyen şey nedir?

Koca İstanbul’un en işlek caddesinde, kız tavlama sanatının sergilenmesi hangi rahatlıktan geliyor?

Hele hele, o 20’lik gencin arkasındaki araçlara efelenmesine ne diyeceksiniz? Yani herkez susacak, gencimiz müsameresini sergileyecek öyle mi? Hangi ormandan kaçtılar bilinmez!...

Neyse;

Şehrimin insan manzaralarından, küçük bir yaşanmışlık bu anlattığım.

........

Şehir manzaraları demişken, malum kar kış kıyamet bastırdı. Ara yolların çokça olduğu bir mevkide iş yerimiz. Sabahın erken saatlerinde yola koyuluyorum. Haliyle, şehir uyanırken yaşanan  ne kadar vukuat varsa şahit oluyor insan.

Kar küreği ile yolu açmaya çalışan iş makinası, daracık caddede kaymaya başlayınca, hepimizi bir panik aldı. Aman Allah!...

Çarptı çarpacak derken neyse ki durdu. Yüreğimiz ağzımıza geldi, rengimiz gitti.

Diyorum ki; kar başladı madem... Birkaç saat içinde tuzlama çalışmaları yapılsa, belki bu sürüsüne bereket korkulu anlar yaşanmaz.

Ve belki de, rakımı yüksek yerlerde, buz üstünde kaymasını öğrenen vatandaşlarımız, hayattan kopmadan yaşamlarını sürdürmek için yeni güne uyanabilir.

O bembeyaz örtünün, gün içi çamura bulanmış hali de bir başka manzara tabii...

....

-Abla ne olur...

-Abla, Allah sevdiğine kavuştursun.

-Abla be, ölümü öp bir çorba parası attırıver.

-Abla, çocuğum aç

-Abla... abla... abla...

El açana, elimden geldiğince yardımcı olmaya çalışıyorum. Vicdanım öyle istiyor. Onları düştükleri durumdan kurtarmayacak elbet verdiğim bir iki lira. Ama beni, vicdan azabından kurtaracak. Lakin, geçen akşam verdiğim 2 lirayı beğenmeyen kadının ettiği küfür karşısında, neye uğradığımı şaşırdım.

Bir uygulama başlatılsın istiyorum... Yok yok arzu ediyorum.

Sokaklarda dilenen insanlarımız için, ‘Muhtaçtır, dilenebilir ’ kimliği mesela...

Oturup düşünürsem çok daha ilginç fikirler üretebilirim ama onu da birlikte yapalım diyorum ben. Belki sesimiz duyulur kanısımdayım.

Allah’ım sağ elimizi, sol elimize muhtaç etmesin inşallah.

Saygılar sunarım.

Serdem Coşkun - Haber 7
serdemcoskun@gmail.com