Anne  LeClaire ilginç bir yazar. Hani yazarların acaip ve garaip bazı halleri, saplantıları, itiyatları falan vardır ya; Listening Below the Noise yazarının da tuhaf  bir huyu varmış:  

Yazarımız, 1992’denberi her ayın birinci ve üçüncü pazartesi günleri, kesinlikle konuşmuyormuş, hiç kimseyle…Sükunetle geçen pazartesi ihsaslarını,  deneyimlerini de bir kitapta anlatmış. 

Doğrusu imrendim Anne  LeClarire’e. Sabrını, istikrarını da kutlamalıyım. Gerçek benliğiyle başbaşa kalabildiği, ruh ikliminde keşif seyahatlerine çıkabildiği için, ruhunu sessizliğin sağaltıcı iksiriyle besleyebildiği, sükuneti bir şifa gibi yudumlayabildiği için...

Kopardığı  “Sükunet çığlıkları”nı bohçalayıp elimize bir kitap olarak tutuşturduğu için de ayrıca tebrikler... 

Bizim kültürümüzde de, Afat-ı Lisan dedikleri bir kavram vardır. Dilin afetleri, belaları; yerli yersiz konuşup durmanın zararları...  

Yirmi yıl dünya kelamı etmeyenler, yatsı namazlarından sonra aile efradıyla dahi konuşmayanlar, gıybetten, yalandan, övünmeden, fuzuliyattan, malayaniyattan,  dünya menfeatı için kemküm edip durmaktan, nefsi temize çıkarma sevdasından  “susarak”  içtinap etme yoluna süluk edenler;  meramlarını,  halleri ahvalleri ile anlatan o eski zaman sükutileri... 

Hz. Peygamber’in “ Susan kurtulmuştur”, “ Ya hayr konuş, ya da sus”  düsturlarını şiar edinmişlerdi; az yeme, az uyuma ve az konuşma ikliminde, asudane bir hayat sürmüşlerdi… 

Evrende, her dem sakit bir infial var; artık ayak uydurmakta zorlandığımız bir devr-i daim… Yağmurda, rüzgarda, börtü böcekteki İlahi senfoniye kulak kesileceğimize, bir kakafoni içinde yuvarlanıp gidiyoruz işte. 

Dışımızdaki  curcuna, içimizdeki teşevvüş  evrendeki ahenkli sessizliği boğuyor. Bu keşmekeşte eriyip giden gerçek benliğimizle bir türlü başbaşa kalamıyoruz, kendimizle yüzleşmeye zaman bulamıyoruz.  Sadece ve sadece sükunette tebellür edecek benliğimizle; sessiz kaldıkça, daha da sübut bulacak benliğimizle halvet olamıyoruz. 

 Kabul, sürat çağındayız…İşimiz koşuşturmayı, konuşup durmayı gerektirebilir…

Kabul, enaniyet asrındayız. Zihinlerimiz benben diye zonkluyor, kalplerimiz ene ene ritmiyle atıyor.  İlla ki bir killet-i kelam dervişliğinden söz etmiyorum burada. Dediğim, keşke kendimizi zaman zaman bir kenara çekebilsek, sükunete bürünmeyi becerebilsek, benliğimizi sükunetin, sakinliğin koylarına  salabilsek! Söz sırası geldiğinde kendimizi gemleyip, bu kez susmayı yeğleyebilsek! Susarak ifade etsek kendimizi; hayır hayır kendimizi ifade etmesek bu kez!

Ben konuşmasam, taşı gediğine koymasam olmaz demesek...Araya girmesem, şahane, dahiyane fikirlerimi serdetmesem, bir farklılık ortaya koysam davası gütmesek.

Bugün de devasa planlardan, projelerden söz etmesek, iri iri konuşmasak. Kimi zaman ağır bürokrat pozlarında, kimi zaman tevazu kisvesinde sarfettiğimiz o kişiliksiz sözleri sağa sola saçmasak. Her lafa maydonaz olmasak, malumatfürüşluk, faziletfürüşluk, hodfüruşluk gayyalarına yuvarlanmasak. Bunu da dile getirmesem olmaz, falanca hakkındaki kanaatlerimi sıralamadan olmaz işgüzarlığına girmesek...

O an sussak, o saat, o gün sussak. Ertesi gün sorsak kendimize, ne kaybettik susarak, neyimiz eksildi diye.  Aksine kazançlı çıktığımızı göreceğiz.

Biliyorum, bunları yazması kolay! Ama şu aralar kulağıma gelen en latif kelam, sessizlik. Hani Hindu düşünür Sai Baba der ya: “Tanrının ayak seslerini, ancak sessizlikte duyabilirsin” diye.  Ben de, sükunet hallerimde O’na daha yakınlaştığımı, kelimeleri susturdukça, kalbimin  konuşmaya başladığını; daha derin duyduğumu, duyumsadığımı  hissediyorum.

Şu ölümlü dünyada, yerinde ve zamanında edilmiş bir hayır kelamı kadar kıymetli çok az meta vardır. Ama manidar bir sükunet, en hikemi kelamdan daha ağırdır. Evet sükunet altındır. Bu değeri bize, yılda bir kez de olsa ihtar edecek bir Dünya Sükunet Günü ihdas edileydi! Kimbilir, böylece  kendi ruhumuzun sesiyle birlikte, köhne dünyamızın da çıkardığı sesi duyabilirdik

Engin SEZEN / Kanada / Haber 7
engin.sezen@ocdsb.ca