Aradan 50 gün geçmesine rağmen Gülyazı ve Ortasu köylerinde acılar taptaze, ailelerle görüşen Kanal7 ekibinin kamerasına gözyaşı hüzün ve barış çağrıları yansıdı.
Şırnak'ın Uludere İlçesi'ne bağlı Gülyazı ve Ortasu köylerinden hâlâ ağıtlar yükseliyor.
Köylülerin hayatını altüst eden olay, 28 Aralık 2011'de yaşandı. Sınır ticaretiyle geçinen 37 köylü, her zamanki gibi katırlarını alıp sınırın öteki tarafına geçti. Dönüş yolunda, F-16'lar tarafından bombardımana tutuldular.37 kişiden sadece 3 kişi sağ kurtuldu. Hacı Encü, Servet Encü ve Hasan Ürek.
Hasan Ürek, 17 yaşında. Saldırıda yaralandı, gözlerini 11 gün sonra hastanede açtı.
Hacı Encü, ikinci grubun en arkasındaydı. Geride kalmak, hayatını kurtardı.
Servet Encü, bombardımandan yara almadan kurtulmayı başardı. "Bu kaçakçılık değil, zorunluluk" diye konuşan Encü başka işinin olmadığını vurguladı.
Olayın üzerinden geçen bir buçuk ay, acıyı hafifletmeye yetmedi.
Köylüler, taziyeleri kabul etmeye devam ediyor. Gelen her ziyaretçiyle ölüm acısı bir daha, bir daha yaşanıyor.
17 yaşındaki Vedat Encü'nün annesi Mercan Encü, 15 gündür ağlamıyor. Hâlâ, gördüğü rüyanın etkisinde. Ağlamıyor, çocuklarının Mekke'ye ulaşması için dua ediyor.
Celal Encü, 15 yaşındaydı. Olay yerinden parçalanmış bedeni geldi.  Anne Emine Encü'nün elinde, Celal'in tek bir fotoğrafı kaldı.
Selam Encü, Tatvan'da üniversite okuyordu. İnşaat mühendisi olmasına tek bir sınav kalmıştı.
KPSS kitaplarını alabilmek için çıktığı yoldan cansız bedeni döndü.  Aslan Encü, daha önce mayına basan kardeşine protez bacak taktırmak için para biriktiriyordu. Kazandığı ilk 10 lira ve fotoğrafları aynı çerçevede.
Hazal Encü, lise son sınıf öğrencisi oğlu Cemal'i kaybetti olayda.  Teselliyli, oğlunun defterinde arıyor.
Erkan Encü, evin tek erkek çocuğuydu.  Annesi karnesini beklerken, acı haberini aldı.
Fehime Encü, 17 yaşındaki oğlu Selahattin'i kaybetti.  Tek isteği, olayın sorumlularının bulunması.
Şivan Encü, 5 kişilik ailesine bakıyordu.  Hediye Encü, oğlunun yokluğuna alışamadı.
Gülyazı Köyü mezarlığında görüntü yürek yakıyor. Köylü kadınlar, ellerinde kayıplarının fotoğraflarıyla her gün karlı yolu aşarak mezarlığa gidiyor.  Kur'an-ı kerim sesi ağıtlara karışıyor mezarlıkta...
Acı, beyaz karların arasında plastik çiçekler ve örtülerle süslenmiş mezarlardan rengarenk yansıyor objektife..
Köylüler, "kaçakçı" olarak anılmaktan rahatsız. Mayınlar nedeniyle tarım ve hayvancılık yapamadıklarını anlatıyorlar.
Ve ekliyorlar. Sınır bizim ekmek kapımız. Köylüler, taziyeye gelen herkesi buruk bir sevinçle karşılıyor.
Paylaşmak, acılarını hafifletiyor.
Köyün son ziyaretçileri, İstanbul'dan gelen Buluşan Kadınlar grubuydu.
Grup üyesi ve yazar Yıldız Ramazanoğlu, "amacımız annelerin acısını paylaşmak" dedi.
Köylülerin tek isteği, huzurlu bir hayat.
Ve bundan sonra benzer acıların yaşanmaması. haber7.com