Adeta bitmeyen bir senfoni şu bizim Kıbrıs Meselesi.  Ta Osmanlı’dan günümüze kadar devrede gelen ve bazen kabuk bağlayan, bazen kanayan, bazen de açık bir yara gibi sızlayan ve sızlatan bir mesele.

Bir türlü bitmedi/bitirilmedi ve zannediyorum ki bitirilmemek üzere yol almaya da devam ediyor. Ecevit’te 1974’te harekât sonrası “Kıbrıs meselesi bitmiştir” dedi. Ama geçen kırk yıla ve son dönemlerde gösterilen açık ve yüksek iradeye rağmen hala devam etmektedir.

Önümüzde duran Kıbrıs Meselesinin çözümüyle ilgili “Umut var!” düşünceler hala belli oranda korunsa da kısa ve orta vadeli yol üzerinde duran ciddi engeller var. Bu sorunları KKTC Cumhur Başkanı Sayın Dr. Derviş Eroğlu’nun ağzından aktaracağım; katıldığım bir toplantıda ifade ettiği o engeller.

Birinci sebep, G. Kıbrıs’ta yaklaşan seçimler: Rum Lider Hristofyas Yaklaşan seçimlerde, ittifak arayışında olacağı aşırı milliyetçileri kızdırmamak adına, müzakerelerde tavizkar görüntü vermemeyi seçmektedir. Meselenin daha önceki örneklerine bakıldığında bu çekingenliğin sebepleri anlaşılabilmektedir.

Mesela, 11 Temmuz 2011'de Zigi'deki Rum Milli Muhafız Ordusu'nun Evangelos Florakis Deniz Üssü'nde meydana gelen bir patlama sonucunda üsse bitişik Vasiliko Elektrik Santrali'nin de devre dışı kalması sonrasında Rum Yönetimi'nin Türk tarafından elektrik satın almaya başlamasının sonuçlarının ne olduğunu gördük. Koalisyon ortaklarından DİKO'nun tepkisini çekti ve hükümet çatırdadı.

İkincisi de doğalgaz ve petrol arama faaliyetleri: Arama faaliyetlerinden umudu olan bir G. Kıbrıs, elde etmeyi planlandığı bu kaynaklara kimseyi ortak etmeyecektir.

Başkaca bir sebep daha var ki oda Hristofyasın AB Temmuz 2012 sonrası altı ay süreyle üstleneceği dönem başkanlığıdır. Liberal bir Avrupa, yıllarca arınmaya çalıştığı “komünizm”i bu vesileyle yeniden Hristofyasın şahsında yaşamak durumunda kalacak. Bu, işin diğer sebepler yanında magazinel kalan yönüdür. Asıl mesele, bu dönem başkanlığında Türkiye’nin ve dolayısıyla da Başbakanın izleyeceği politikadır.

Bu yönüyle de çözümden yana olmayan bir dönem başkanlığına karşı hiçte iyi mesajlar verilmiyor. Bu duruma sadece Türkiye’den değil AB den de eleştirel sesler geliyor. Onlardan biri olan Avrupa Parlamentosu Üyesi,  Franziska Keller, Rum Yönetimine, "Kendi sorununu çözemiyorsun, AB'deki sorunları nasıl çözeceksin" diye soruyor ve ayrıca endişesini de şöyle dile getiriyor: "Kıbrıslı Rumlar sürekli AB'nin bu sorunla ilgisi yok diyor ama çözüm olmadan dönem başkanlığını üstlenirlerse bu AB'nin de sorunu olacak"  

Çifte standardın en gözde örneklerinden biri olan AB üyeliği, Rumların “hayır” dediği referandumdan bir hafta sonra 1 Mayıs 2004’te onaylanmadı mı? Oysa Ada’daki Türklere “evet” leri karşılığında vaad edilen ambargoların kaldırılması sözü halen yerine getirilmeyi bekliyor.

Çözüm vadedenlerin dahi çözümsüzlüğü körüklercesine attığı adımlarla hangi çözümü konuşacağız? İsrail’in de “Düşmanımın düşmanı en iyi dostumdur.” mantığıyla körüklediği bir Kıbrıs Meselesinin, demokratik yolardan çözümü daha çok zamana ihtiyaç duymaktadır.

“Çözüm Ruhu”nu besleyen AB üyeliğinin, zayıflayan ekonomisiyle eski cazibesini koruyamadığı ortadadır; Yunanistan’ın içinde bulunduğu durumda tabi.

“Tavır” koyabilme gücü Türkiye’nin ve dolayısıyla da KKTC’nin lehinedir. Hala çözümden yana olan tarafta yine Türk tarafıdır. Fakat ne BM ne de AB bu iyi niyetli tavırları hiçbir zaman ödüllendiremedi; hakkını da teslim edemedi. 

Mantık ilkelerini iflas ettiren bu süreç ve bütün bunlar, birilerine şu soruyu sorduruyor; “Kıbrıs meselesi gerçekten çözülmek isteniyor mu?”  

İsmail Öz - Haber 7
sosyologioz@hotmail.com
www.ismailoz.org