TRT 24 saat Kürtçe yayın yapıyor... Özel bir kanal da Kürtçe yayında. Devlet üniversitesi Kürtçe öğretiyor, geleceğin Kürtçe öğretmenlerini de devlet yetiştiriyor...

PKK “silahtan başka haklarımızı savunabileceğimiz hiçbir aracımız yok” da diyemez... BDP’li Kürtçü, hatta PKK’cı milletvekilleri Meclis’te ağızlarına ne gelirse konuşuyorlar. PKK’nın Kandil’de söyleyemediklerini bağıra çağıra söylüyorlar. Her gün televizyon ekranlarındalar, gazetelerde boy boy görüşlerini açıklıyorlar... Kürtçe eğitim talepleri bile artık dikkate alınıyor.

Elbette bazı sorunlar hala var. Ancak bu sorunların hiçbiri silahlı örgüt kurmayı, oyun yaşındaki Kürt çocuklarını kırdırmayı, uyuşturucu tarlaları kurup insan kaçakçılığı yapmayı meşrulaştıramıyor...

***

Kısacası PKK’nın demokrasi namına söyleyecek sözü kalmadı. Demokrasi istemediğiniz zaman veya bir mağduriyetin giderilmesini savunamadığınız zaman söyleyecek sözünüz de kalmıyor. Sözünüz kalmayınca hareketinizi halk hareketine çeviremiyor, her daim terörist kalıyorsunuz.

Bu nedenlerle PKK elinde kalan son iki sermayeye sarılıyor:

1) Türkler ve Kürtler arasında nefret uyandıracak provokatif eylemler yapmak, böylece Kürtçü şovenizmle Türkleri Kürtlere saldırtıp iç savaş çıkartmak ve oradan ayrı bir devlet devşirmek,

2) Türkiye ile sorunu olan ülkelere taşeron hizmetleri verip karşılığında ayrı bir devlet almak.

Bu iki sermaye de silah ve şiddet gerektiriyor. Yani bir yandan Türkiye demokratikleşirken ve Kürt Sorunu’ndaki pek çok tabuyu yerle bir ederken ve aynısını muhataplarından da beklerken PKK elindeki tek alternatife, şiddete yöneliyor. Başka bir deyişle Türkiye giderken Mersin’e, PKK gidiyor tersine.

Yazının devamı için tıklayın >>>>