Biri Ercan diğeri Gülcan... Mahallenin maskotu oldular

"Onlara biberonla süt veriyorum, karınlarını doyuyorum. Haftada bir  gün yıkıyorum. Onları sıcak evde büyütüyorum. Bir süre sonra bana alışıyorlar.  Sesimi tanıyorlar. Ben nereye gidersem gideyim, peşimden ayrılmıyorlar. Bir  kahvehane işletiyorum, oraya geliyorlar. Sobanın yanında onlara bir yer yaptım. Kahvede müşteriler ilgi gösteriyor, seviyor. Uykuları geldiği zaman sobanın  başına gidip yatıyorlar. Ayrıca bankaya, bakkala, arkadaşlarımın yanına nereye  gidersem gideyim peşimdeler. Sokakta gezerken zor olmuyor. Ben durursam  duruyorlar, yürürsem yürüyorlar. Yolun karşısına geçerken bile beni bekliyorlar.  Eğer beni kaybedelerse annelerini kaybetmiş gibi bağırıyorlar. Hiç yanımdan  ayrılmıyorlar."