Cengiz Dağcı, Türkiye’yi hiç görmediği halde bütün eserlerini ‘annemin dili’ dediği Türkiye Türkçesi ile yazmıştır.

Bir toplumda bir tarafın yası, diğer tarafın bayramına dönüşüyorsa orada durum ciddi demektir. Etnik fitnenin yarattığı toplumsal ayrıştırma tehlikesinin çanları çalmaya başlamıştır.