Ünlü Longine binicilik şampiyonası için Katar’da bulunan 147 yarış atı, savaştan etkilenmemeleri için acilen tahliye edilmiş. Atlar, ülkenin hava sahası kapalı olduğu için önce kamyonlarla Suudi Arabistan’ın Riyad kentine götürülmüşler. Oradan da Katar Havayollarına ait iki adet Boeing 777 kargo uçağı ile Belçika’nın Liége kentine uçmuşlar. 

Operasyonu yapan firmanın çektiği video izlenmeye değer. Atlar, özel konteynerler içinde yüksek bir ihtimamla taşınıyor. Hepsi salimen indikten sonra ekiptekiler duygu dolu anlar yaşıyor, birbirlerine sarılıyor…

Biz de ise muzırca espriler yapılıyor…

Mersin Belediyesi Aşevindeki “at eti” skandalı daha yeni patladığından,  “Aman Türkiye’ye getirmesinler malum bizde işler karışık” diyenler var.

Haksız sayılmazlar. Mersin’den önce İstanbul’da daha büyük bir skandal yaşanmıştı. Adalar’da fayton kaldırılınca ortada kalan 978 at, İBB emanetine alınmış sonra da kaybolmuştu.

Kamuoyu tepkisi büyüyünce Belediye, 224 atın bakımsızlıktan öldüğünü (Türkçesi bakmayıp öldürdüklerini) kabul etmiş, geri kalanını da “sahiplendirdik” demişti. Ancak, tüm baskılara rağmen atların nereye, kime sahiplendirildiğini açıklamamıştı. Açık bir delil bulunamasa da yüzlerce atın sırra kadem basması, kafalara bir zamanların ünlü sucuk markasını getirmişti….

Hangisi diye sorduğunuzu duyar gibiyim…

Eskinin mizah dergilerinde sıkça adı geçen Nallı Kuzu’dan söz ediyorum. 70’li 80’li yılların klasiklerinden biri, Sur Dibinde at keserken yakalanan tiplerdi. Şehirde at arabası yaygın. Her yıl yüzlerce at emekliye ayrılıyor, karnını zor doyuran ahalinin atı beslemeye hiç niyeti yok, zavallı hayvanı bu sefer eti ile paraya çeviriyor.

Markalama işini ilk kim yaptı bilmiyoruz ama başarılı olduğu kesin. Nallı Kuzu, menşei belli olmayan, şüpheli gıdalar için kullanılan hayli yaygın bir marka haline gelmişti. Yalnız bu “yerli markamızın” geçmişte kaldığını düşünmeyin sakın; Ticaret Bakanlığının “taklit ve tağşiş yapılan gıdalar raporunu” takip ederseniz, Nallı Kuzu’nun hala yaşadığını görebilirsiniz.

AT SEVGİSİ Mİ BAŞKA BİR ŞEY Mİ?

Malumunuz at eti bizde haramdır. Ama misal Sırplar, Macarlar yerler. Orta Asya’da da Müslüman olmayan halklar tarafından hala yenilirmiş. Ancak kesilip yenilen atlar, herhalde Katar’dan tahliye edilenler gibi değil.

Katar’dan Belçika’ya özel uçuşla getirilen atların her biri milyonlar değerinde özel yarış atları. Engelli koşularda gördüğümüz o yakışıklı devler. Her biri sahiplerinin gözdesi, kimse bunlardan sucuk yapmayı düşünmez, çünkü en önce maliyeti kurtarmaz. Ancak emekli olunca, artık para kazanmaz hale gelince garibanların başına ne gelir bilinmez.

Dolayısı ile “insanları kurtarmıyorlar atları kurtarıyorlar” diyenler  bir kez daha düşünmeli. Olay, adamların atları daha çok sevmesi değil. Atların parasal olarak daha kıymetli olması. Yani esasen bir canlıyı değil, mallarını kurtarıyorlar. Zaten bu zavallı atlara da canlı gibi falan davranmıyorlar. Hayvanlar, engellerden atlayabilsinler diye ayakları kırılıncaya dek işkence görüyor, korkutuluyor, hormonlarla dengeleri alt üst ediliyor. 

Öte yandan insan ise gözlerinde değersiz, çünkü parasal karşılığı yok, alınır satılır bir şey değil. Pardon, insan dedim ama tam olmadı, bunu “onurlu insan” diye düzeltiyorum. Evet, onurlu insanın gözlerinde değeri yok. Alınıp satılabilen soysuzlaşmış insan da yarış atı gibi “seviliyor”, yangında, savaşta, felakette ilk o kurtarılıyor. Onuru ile yaşamakta ısrar eden insanların payına ise -Filistin gibi, Lübnan gibi, İran gibi- bombalar ve katliam düşüyor.

**

Tüm okuyucularımın Ramazan Bayramını kutlarım. Allah onurumuz ile yaşamayı ve zulmün mağlup olduğu güzel bayramlara kavuşmayı nasip etsin. 

Gaffar Yakınca / Haber7