Olanları atlamayalım.

Varsayımlarla değil, gelin, somut bilgilerle bu savaş bittiğinde bizi nelerin beklediğini görelim.

Önce şu bilgiyle yola çıkalım:

Biz bir NATO ülkesiyiz ve savaşın bir tarafı olan Amerika da bizimle birlikte bir NATO ülkesidir.

Buradan devam edelim.

Diyelim ki Amerika ve İsrail bu savaşı kazandı, İran kaybetti.

Pekala bu mümkün mü?

Rusya ve Çin İran’ın savaşı kaybetmesini kabullenirler mi?

Kabullenemezler.

Sebebi gayet basit; Rusya ve Çin, her ikisi de Asya’daki bütün iddialarını kaybederler.

Çünkü, bu iki devlet de İran sayesinde Asya’da söz sahibidirler.

Ayrıca bir buçuk milyarlık dev bir ülke olan Çin’in enerjisinin %80’ini İran’dan karşıladığını not edelim.

Diğer taraftan bir çoğumuz İran’ın, savaşın ilk günlerinde Körfezdeki ABD çıkarlarını füzelerle vurmasını eleştirmiştik ama Çin eski Başbakanlarından Çu Enlay’ın yıllar önceki şu sözlerini hatırlayalım. Çu, özellikle Ortadoğu ve Körfez ülkelerine yönelik olarak demişti ki: “22 Arap ülkeleri olarak birleşseniz, çok güçlüsünüz. Bunca yıldan beri Siyonist akıl, ABD eliyle sizden sağladığı trilyonlarca dolar sayesinde, yani Körfez ülkelerinin parası ile ayakta duruyor.”

Ayrıca Rusya, İran ile Tacikistan üzerinden önemli teknoloji transferleri yapıyor ve Rusya İran’ın Buşehr Nükleer Santrali gibi nükleer enerji projelerinde söz sahibi bir ülkedir.

Ve hatırlayalım: Savaş başlamadan kısa bir süre önce İran, Çin ve Rusya, Hürmüz Boğazı'nda ortak deniz tatbikatı yaptılar.

Yapılan bu tatbikat sırasında sessiz sedasız bütün teknolojiyi Çin verdi ve tatbikatın koordinasyonunu yaptı.

Şunu da unutmayalım, İran Amerika’nın GPS sistemini kullanmıyor.

Peki kendimize şu soruyu soralım: Bugün artık kırkıncı gününü dolduran bu savaşta beklenenden daha fazlasını yaparak, ABD ve İsrail’i darmadağın eden, dünyanın en büyük savaş gemisi, nükleer enerji ile donatılmış olan USS Gerald Ford’u yaralayıp savaş dışı bırakan İran bunu nasıl yapıyor?

Bu soruya şunu da ekleyelim: Ortadoğu’daki ABD dostu zengin Arap ülkelerindeki üretim tesislerini, veri merkezlerini, ABD üslerini hangi bilgilerle vuruyor?

Cevap: Bütün bu önemli “merkezler” İran’a sağlanan Çin ve Rusya uyduları sayesinde vuruldu, vuruluyor.

Fakat bunların bilinmesi, daha doğrusu Amerika biliyor da bu durumun açık edilmesi hem kendi içinde ciddi bir risk barındırır ve hem de dünya kamuoyunda dile getirilmesi, üçüncü dünya savaşının da fitilini ateşleyebilir.

Dolayısıyla bu savaşın sonunda İran’ın kaybetmesinin Çin ve Rusya tarafından sineye çekilebileceğini düşünmek oldukça zor.

PEKALA BU SAVAŞIN SONUNDA İRAN KAZANIRSA BİZİM İÇİN NE DEĞİŞİR?

Hiçbir yanlış anlamaya müsade etmeden şu kanaatimi net olarak ifade edeyim: Biz bu savaşın sonucunda İran’ın amasız, fakatsız zaferle çıkmasını isteriz.

Bu arzumuzun son derece haklı sebeplere dayandığını, en başta İran’ın zulme uğradığını, adaletin çiğnendiğini ifade edelim.

Diğer taraftan, bu savaştan İran’ın zaferle çıkmasının, geçmiş örnekleri hatırlayarak bizi nasıl etkileyeceğini anlamaya ve sorumuzu cevaplamaya çalışalım.

2009 öncesi ABD Demokrat Parti Dönemi de var ama biz, 2009 Barack Obama’nın üst üste iki dönem başkan olduğu 2017’ye kadar yani sekiz yıllık dönemde Irak’da, Suriye’de ve bizi çok yakından ilgilendiren bölgede komşumuz İran ile aramızda dolaylı, dolaysız neler yaşandığına bakalım:

Bu dönemde ABD Irak’tan çekildi.

Ve böylece İran’ın önü tamamen açılınca Irak’ta olabildiğince örgütlenmelerle ve Haşti-Şabi benzeri faaliyetlerle kendini gösterdi.

Türkiye ise Irak’ta, İran ve vekillerinin bu uygulamalarına “bir mezhep savaşına meydan vermemek” için sürekli sabır ve metanetle davrandı.

Türkiye tarafından esas sabır ve metanet ise Suriye cihetinde gösterildi.

Çünkü, DEAŞ bahanesiyle Irak’tan kısmen çekildikten sonra bütün gücü ile ABD Suriye’ye odaklandı ve Suriye’de YPG/SDG gruplarını silah,

araç-gereç ve hava desteği vererek bölge politikasını şekillendirdi.

Aynı zamanda daha da ilginç olanı ABD, Irak Kürt Bölgesel Yönetimi (IKBY) ve benzerleriyle ilişkileri geliştirdi ve bu paralelde zalim oğul Esed ile samimi bağları olan İran ve onun vekil güçleri Suriye’de tarihin tanık olduğu en büyük acıların yaşanmasına, Sünnilere hayat hakkı tanınmamasına sebep oldu.

Böylece, Demokrat Partili ABD yönetimleri döneminde Türkiye olarak etrafımız; Suriye ile 911 km., İran ile 560 km. ve Irak ile 384 km. olan, toplamda 1.855 km.‘lik kara sınırımız tamamen mezhepsel bir yay ile çevrilmiş oldu.

Dolayısıyla sekiz yıllık ABD Demokrat Partili Obama dönemi, daha sonra yine Demokrat Partili Joe Biden dönemi olmak üzere 12 yıllık dönemde bölgede ne yazık ki, yukarıdaki süreç devam etmiştir.

Obama’nın ardından gelen dört yıllık Cumhuriyet Partili Trump’ın ilk dönemi ise ABD’nin kendi iç sorunlarından dolayı, bu açıdan ve birçok bakımdan oldukça sönük ve etkisiz geçmiş, özellikle ABD dış politikasında Biden ve Obama uygulamalarına dokunulmamıştır.

Tekrar edelim biz, İran’nın kazançlı çıkmasını şiddetle arzu ediyoruz.

Komşumuz İran kadim bir medeniyet, büyük bir ülke ve yüzyıllardır birlikte yaşıyoruz.

Savaştan İran’ın zaferle çıkması halinde biz de psikolojik, kültürel,

sosyo-ekonomik olarak olumlu etkileneceğiz.

Diğer durumda bölgede bir yıkım süreci başlamış olacaktır.

Bu yıkım için Amerika Başkanı Trump NATO’yu, dolayısıyla Türkiye’yi de savaşa dahil ederek, türlü yollara başvurmasına rağmen başaramadı.

Son söz olarak, yukarıda da ifade edildiği gibi;

İran sayesinde, Asya bölgesinde hakim olan Çin ve Rusya büyük bir ihtimalle İran’ın yenilmesine izin vermeyeceklerdir.

Öte yandan gerek Çin ve Rusya’nın bu tutumunu, gerekse ABD’de giderek ağırlaşan iç sorunları sebebiyle Trump da bir çıkar yol bulmaya çalışıyor.

İnşallah, Trump’ın bu çırpınışları Amerikan Emperyalizminin de sonu olur.

Görelim Mevla neyler…..

Dünya, Gazze’den sonra eskisi gibi olmayacak.

Ferman Karaçam / Haber 7

fermankaracam@gmail.com

www.fermankaracam.com