Amerika’da 2026 ara seçimleri, Donald Trump ve Cumhuriyetçi Parti için siyasi bir depremden öte, tam anlamıyla bir hezimet ve yıkım oldu.

Kongre’nin her iki kanadında da elinde tuttuğu çoğunluğu ağır bir yenilgiyle kaybeden Trump yönetimi, yükselen mavi dalganın derinliklerine gömüldü.

Temsilciler Meclisinde şimdilik 253-157 gibi yüksek bir üye sayısına ulaşan Demokratların, henüz sonuçlanmayan 25 sandalyeden de kazanacaklarıyla ezici bir gücü eline geçireceği görülüyor.

Senatoda dengeler şu anda 54’e 44 şeklinde Demokratlar lehine şekillenirken Mississippi ve Alaska’daki sonuçlar henüz açıklanmış değil.

Demokratların birçok tarihi ilke imza atarak Teksas, Kansas ve Güney Carolina gibi Cumhuriyetçilerin kalelerinde kazandıkları zaferler, Washington’da tüm dengeleri değiştirdi.

Bu ağır faturanın en büyük sebebinin, Trump’ın soykırımcı Netanyahu’nun tahrikleriyle girdiği İran savaşının Amerikan seçmenine çıkardığı ekonomik maliyetler olduğu konusunda ortak görüş vurgulanıyor.

İran savaşının tetiklediği hayat pahalılığının yanı sıra enflasyon, gümrük tarifeleri, göçmen avı ve yönetimdeki yolsuzluk iddiaları kadar birçok sebep de seçmenin tepkisini sandığa taşıdı.

Trump’ın dış politikada güç gösterisi üzerine kurduğu saldırgan ve öngörülemez hamleler, Amerikan seçmeninin ekonomik ve siyasi tepkisiyle karşılaştı.

Üstelik Trump’ın hezimetini ne sınırsız destek verdiği soykırımcı İsrail’in Amerika’daki güçlü lobileri ne de milyonlarca dolar bağış yapan tekno oligarkların destekleri engelleyebildi.

Cumhuriyetçileri bataklığa çeken İsrail politikasının arkasındaki en etkili taban olan Evanjelist lobilerin desteği de Trump’ın “sokak ordusu” olarak görülen MAGA’nın çabaları da bu ağır tabloyu değiştirmeye yetmedi.

Pragmatik kişiliğiyle tanınan Trump ise bu tarihi yenilgiyi kendi isminin pusulada olmamasına ve Cumhuriyetçi adayların başarısız performansına bağlayarak faturayı başkalarına çıkardı.

Demokratların Kongre’yi “süpürmesiyle” birlikte, başkanlığının son iki yılında Trump için zorlu ve çekişmeli bir dönemin kapıları açılmış oldu.

MAVİ DALGAYLA ŞEKİLLENEN KONGRENİN YENİ YÜZLERİ

Demokratların seçimlerde yükselen mavi dalgasının bir diğer çarpıcı sonucu, Amerikan siyasetinde tarihî temsil eşiklerinin aşılması oldu. Müslüman, siyah ve Latin kökenli siyasetçiler ile yerli Amerikalı kadınlar önemli görevlere seçilerek Kongre’nin ve eyalet yönetimlerinin çehresini değiştirdi.

Michigan’da Abdul El-Sayed’in Senatoya seçilen ilk Müslüman Amerikalı olması, New Jersey’de Gazze’de gönüllü doktorluk yapan Adam Hamawy’nin Kongre’ye giren ilk Müslüman siyasetçi olarak tarihe geçmesi dikkat çekti. Kongre’deki Müslüman temsilinin en az yedi sandalyeye ulaşması da bu değişimin boyutunu ortaya koydu.

Minnesota’da Peggy Flanagan, New Mexico’da Deb Haaland ve Georgia’da Keisha Lance Bottoms, Amerikan siyasetinde yeni temsil eşiklerini aşan isimler oldu. Teksas’ta Gina Hinojosa’nın zaferi de Latin kökenli kadınların yükselişini simgeledi.

Bu tablo, Trump’ın göçmen karşıtı ve dışlayıcı siyasetinin karşısında toplumsal çeşitliliğin ve temsil talebinin güç kazandığını gösteriyor.

Özellikle Gazze’de görev yapmış bir doktorun Kongre’ye, Müslüman bir siyasetçinin Senatoya girmesi, İsrail politikalarına yönelik toplumsal itirazın Washington’daki siyasi temsile yansıması bakımından da dikkat çekici.

KONGRE’DE DENETİM VE AZİL FIRTINASI

Temsilciler Meclisi ve Senato’da ipleri ele alan Demokratlar, ellerindeki yasama ve denetim yetkisini bir siyasi giyotine dönüştürmeye hazırlanıyor.

Temsilciler Meclisi’nin bütçe üzerindeki yetkisi, komisyonların soruşturma kapasitesi ve Senato’nun üst düzey atamalardaki onay gücü, Trump’ın hareket alanını ciddi biçimde daraltabilir.

Trump’ı sadece bir "topal ördek" yapmakla kalmayacak bu süreç, ardı arkası kesilmeyecek alt komite soruşturmaları ve potansiyel azil (impeachment) girişimleriyle Beyaz Saray’ın mesaisini tamamen kilitleyebilir.

Trump’a yönelik azil süreçlerinin tekrar gündeme gelmesi, ailesine ve kabinesine yönelik başta çıkar çatışması iddiaları olmak üzere Kongre’de ciddi denetim ve soruşturma süreçlerinin başlamasına kesin gözüyle bakılıyor.

Nitekim Temsilciler Meclisi Gözetim Komitesi’nin başkanlığını üstlenmesi beklenen Demokrat Kaliforniya Milletvekili Robert Garcia’nın Trump yönetimine yönelik yaptığı “Avukat tutun” açıklaması, önümüzdeki dönemin sertleşeceğinin en açık göstergesidir.

Garcia, “Trump suç ailesi, soruşturma önceliklerimizin en başında yer alıyor” sözleriyle değişen dengeleri vurguladı.

Seçim gecesi alınan ağır yara, Trump’ın etrafındaki kabine ve ekip içinde de parmakların birbirini suçlamasına neden oluyor.

"Sandıkta ben olsaydım kazanırdık" savunması yapan Trump’ın aksine, parti tabanı ve Cumhuriyetçi çevreler uygulanan ekonomik ve askeri politikaların kurbanı olduklarında hemfikir.

Ara seçim hezimeti; Trump’ın siyasi dokunulmazlık zırhını delerken kendi atadığı isimlerin ve kabinenin de bu enkazın altında kalmasına zemin hazırladı.

Demokratların ilk hedef olarak belirlediği Savunma Bakanı Pete Hegseth'in görevden alınması çağrılarına ise İran savaş kararını savunarak cevap veren Trump, "Onu görevde tutma niyetim var" yanıtını verdi.

Washington'da şimdi herkes aynı soruyu soruyor: Kongre’nin ezici denetim baskısı altındaki bir Beyaz Saray, denetim baskısı ve koltuk kavgalarıyla 2028’e kadar nasıl ayakta kalacak?

Kongre’deki yeni dengeler ve parti içi güç savaşları ışığında, önümüzdeki süreçte Cumhuriyetçi Parti'nin stratejisinde ne tür değişimler olacağını zaman gösterecek.

VANCE TAHT MÜCADELESİNİN FİTİLİNİ ATEŞLEDİ

Sandıktaki bu büyük fatura, sadece yasama organındaki dengeleri altüst etmekle kalmadı; aynı zamanda Cumhuriyetçi Parti içerisindeki iktidar savaşlarını ve 2028 haleflik yarışını da başlattı.

Parti içindeki derin çatlaklar iyice gün ışığına çıkarken bu yarışın bir tarafında ABD Başkan Yardımcısı JD Vance varken diğer tarafında Dışişleri Bakanı Marco Rubio’nun ismi öne çıkıyor.

Kasım 2026 itibarıyla yayımlanan ulusal anket ortalamaları, Cumhuriyetçi Parti’de başkanlık adaylık yarışının iki isim etrafında şekillendiğini gösteriyor. PollCheck’in 3 Kasım tarihli araştırmasında Vance yüzde 37,4 ile ilk sırada; Rubio yüzde 25 ile ikinci. Donald Trump Jr. yüzde 10, Ron DeSantis yüzde 7,9 seviyesinde kaldı.

Trump’ın politikalarının ve son askeri maceralarının faturasının seçim hezimetine sebep olduğunu açıkça dile getiren Başkan Yardımcısı JD Vance, partideki taht kavgasının fitilini ateşleyen isim oldu.

Vance’in, özellikle dış politika ve soykırımcı İsrail’in saldırgan politikalarına destek konusunda Trump’ın çizgisine kıyasla koyduğu ton farklılıkları, 2028 hesaplarını biraz daha erkene çekmişe benziyor.

Seçim yenilgisinin nedenlerini dört başlıkta toplayan Vance; İran savaşının sona erdirilmesi, hayat pahalılığı ile enflasyonla mücadele, Amerika’nın çıkarlarının öncelenmesi ve ABD’nin İsrail ile ilişkisinin yeniden değerlendirilmesi taleplerini dile getiriyor.

Seçim yenilgisinin ardından pragmatik şekilde kendisini Trump'ın politikalarından ayrıştırmaya çalışan Vance'in, özellikle son başlığı gündeme taşıması dikkat çekiciydi.

Çünkü bu açıklama, Trump yönetiminin İsrail politikasıyla arasına mesafe koyma arayışının daha görünür hale geldiğini yansıtıyor.

İsrail politikası Cumhuriyetçilerin yeni fay hattı olurken Washington'da artık şu soru daha yüksek sesle soruluyor: Amerika'nın dış politikası ulusal çıkarlara mı, İsrail’in bölgesel hesaplarına mı öncelik verecek?

Yani karanlık siyasetiyle kendi ülkesinde siyasi gücünü kaybeden soykırımcı Netanyahu'nun kurduğu kirli İran tuzağı, Trump’a yalnızca askeri ve insani değil, ciddi bir siyasi maliyete neden oldu.

Trump’ın kendisiyle bazı konularda ayrışmaya başlayan Vance’in olası adaylığına ilişkin ihtiyatlı açıklamaları, kulislerdeki gerilimin ve halef mücadelesinin sertleşebileceğini gösteriyor.

Trump'ın halefi tartışmasında Vance'in karşısındaki en önemli isim olarak Marco Rubio öne çıkıyor.

Küba’dan göç eden bir ailenin çocuğu olan Rubio, 2016’da Trump’a karşı yarıştı ve o dönem onu ağır sözlerle eleştirdi.

Küba’daki rejime karşı sözde “özgürlük mücadelesini” aile geçmişinin merkezine koyan Rubio, iki yüzlü siyaset anlayışının yansıması olarak Gazze’deki soykırım karşısında İsrail’e desteğini sürdürüyor.

İran savaşında şahin bir tutum takınan Rubio, Amerikan diplomasisini saldırıları meşrulaştıran bir çizgide konumlandırıyor.

Avrupalı müttefiklerini İran’a karşı ABD’nin saldırılarına destek vermemekle eleştiren Rubio, Trump yönetiminin savaş politikalarının uluslararası alanda desteklenmesini isteyen isimlerin başında geldi.

Rubio, bir zamanlar kendisine hakarete varan söylemler kullanmış olan Trump’ın yalnızca dışişleri bakanı değil; İsrail’le kurulan stratejik ittifakın ve İran’la savaş politikasının da en görünür savunucularından biri.

Son olarak İngiliz gazetesi The Independent'ın Rubio hakkında ABD'li ve İngiliz kaynaklara dayandırdığı haberinde, 2028'de yapılacak ABD başkanlık seçimlerinde aday olabilmek amacıyla görevinden istifa etmeye hazırlandığı ileri sürüldü.

Rubio'nun kendisini İran savaşıyla ilgili tartışmalardan uzak tutmak ve savaşın sorumluluğunu "Trump'ın omuzlarına yüklemek" için böyle bir karar aldığı savunuldu.

Beyaz Saray ve Dışişleri Bakanlığı "komplo" olarak tanımladığı iddialara tepki gösterdi. Ancak Vance ve Rubio etrafında kulislere yansıyan bu gelişmeler, parti içindeki başkanlık yarışının hızlandığının göstergeleri olarak yorumlanıyor.

TRUMP’IN MİRASI MI? YENİ KİMLİK ARAYIŞI MI?

Trump’ın seçim yenilgisi, yalnızca bugünün iktidar kaybı değil, yarının liderlik mücadelesinin de başlangıcı oldu.

Amerikan tarihinin en sarsıcı sonuçlarından birine sahne olan ara seçimler, Trump'ın iktidarına yönelik bir uyarıdan öte, Cumhuriyetçi Parti'nin kimlik ve liderlik tartışmasını tetikledi.

Vance, Trump'ın siyasi mirasını devralmak isteyen isim olarak öne çıkarken, seçim yenilgisinin ardından bu mirasın tartışmalı başlıklarından uzaklaşma ihtiyacını da ortaya koyuyor.

Kendi köklerine yabancılaşmanın ilginç bir örneği olan Rubio ise yönetimin merkezindeki görevleri ve geleneksel Cumhuriyetçi dış politika tecrübesiyle farklı bir seçenek olarak kendini yeni döneme hazırlıyor.

İki isim arasındaki rekabetin nasıl şekilleneceği, Trump'ın desteği kadar Cumhuriyetçi seçmenin dış politika, ekonomi ve liderlik konusundaki beklentilerine de bağlı olacak.

Trump'ın önünde şimdi iki seçenekli bir siyasi sınav var: Ya seçim sonuçlarından gerekli dersleri çıkararak politikalarını değiştirecek ya da “deli adam” stratejisi olarak tanımlanan öngörülemez adımlarına devam edecek.

Bir dönem Trump'ın arkasında birleşen Cumhuriyetçiler ise şimdi onun politikalarının hangilerini sürdürecekleri konusunda ayrışmaya başlıyor.

Görünen o ki; Cumhuriyetçi Parti'nin önündeki asıl mücadele, Trump'ın devamı olmakla onun güç odaklı siyasetini ve ulusalcı motivasyonlardan beslenen kimlik anlayışını yeniden şekillendirmek arasındaki tercih olacak.

Ertuğrul Cingil / Haber7