Pazar sabahı kahveler köpürmüş, gazeteler açılmışken kimsenin içini daraltmaya niyetimiz yok. O yüzden bugün memleketin en köklü, en bitmek bilmeyen ve en çok “Gora” filmi setini andıran o meşhur müessesesini masaya yatıralım: Muhalefet etme sanatı ve onun amiral gemisi.

Şöyle arkamıza yaslanıp baktığımızda, Türkiye’de muhalefet yapmanın aslında politik bir duruştan ziyade bir “performans sanatı” olduğunu görmek hiç de zor değil. Hatta o kadar ki, bazen kendi içinde öyle absürt döngülere giriyor ki insan “Acaba bunu kuantum fizikçileri bile açıklayabilir mi?” diye düşünmeden edemiyor.

***
Gelin, pazar neşenizi yerine getirecek küçük bir “Muhalefet Sözlüğü ve Davranış Kodu” kurcalayalım:
1. Schrödinger’in kurultayı: Dünya üzerinde kendi kendini bu kadar düzenli aralıklarla “yenilemeye” çalışırken, aslında her şeyin aynı kaldığı başka bir organizma var mıdır, emin değilim. Muhalefet partilerinde kurultay süreci kuantum fiziğine tabidir: Bir kurultay hem yapılmaktadır hem yapılmamaktadır; lider hem değişmiştir hem de aslında arka odada kahve içmektedir. Değişim sloganıyla yola çıkıp, tüzük kurultayının üçüncü maddesinin B fıkrasının parantez içi hükmünü tartışırken sabahın dördünde uyuya kalan bir kitle düşünün. İşte gerçek adanmışlık budur!

***
2. “Bildiri” ile dünyayı kurtarma sevdası: Bir şeyler ters mi gitti? Hemen sert bir bildiri yayımlanır. Bildirinin dili o kadar ağdalı, o kadar “kurumsal” ve o kadar uzundur ki, muhtemelen yazanlar bile ikinci paragrafa geldiğinde ilk paragrafta neyi kınadıklarını unuturlar. Sosyal medyada “Açıklamamızı birazdan yapacağız” diye atılan bir tweetin ardından gelen o üç sayfalık PDF dosyası, muhalefetin en büyük kitle imha silahıdır. Karşı tarafı sıkıntıdan bayıltarak saf dışı bırakma stratejisi!
3. “Kendi kalesine gol" bir yaşam biçimidir: Tam rüzgârı arkalarına almışlar, iktidar herhangi bir konuda sıkışmış, kamuoyu muhalefetin ne diyeceğine kilitlenmişken... Güm! İçeriden biri çıkar ve öyle bir açıklama yapar ki, bütün gündem bir anda altüst olur. “Biz aslında onu demek istemedik, o arkadaşın şahsî fikri, zaten kendisi de disipline sevk edildi” döngüsü başlar. Muhalefetimiz, rakip kaleye hücum ederken aniden topu kapıp kendi kalecisine sert bir röveşata çeken o forvet oyuncusu gibidir; izlemesi her zaman heyecanlı ve öngörülemezdir.
***

4. "Bu pazar seçim olsa" sendromu: Anket şirketleri muhalefetin en sevgili hem de en nefret ettiği akrabası gibidir. Anketlerde oylar azıcık yükseldiğinde “Halkımız gerçeği görüyor” konseptli pazar yürüyüşleri başlar; oylar düştüğünde ise “Anket şirketi zaten karşı tarafın manipülasyon aracı” denerek kahve falına dönülür. Oysa asıl ironi, her anket sonucundan sonra partide mini bir iç savaşın çıkmasıdır.
Günün en absürt tezi ise şudur: Eğer bir gün uzaylılar dünyayı istila edecek olursa, Türkiye’deki muhalefet anlayışı muhtemelen önce uzaylıların tüzüğe uygun gelip gelmediğini tartışacak, ardından “Uzay İstilasına Karşı Koordinasyon Kurulu” kuracak ve ilk seçimde uzaylıların oylarını nasıl böleceklerini hesaplamaya başlayacaktır.

***
Sonuç olarak…

Muhalefetimiz bu ülkenin neşesidir, pazar günlerinin vazgeçilmez bulmacasıdır. Onlar olmasa televizyondaki tartışma programlarında kim, kimin aslında ne demek istediğini üç saat boyunca açıklayabilir ki?
Kahvenizden bir yudum daha alın ve tadını çıkarın; ne de olsa bu memlekette hiçbir pazar günü siyasi bir absürtlükten mahrum kalmayacağımızın garantisi bizzat muhalefetimizin tüzüğünde yazılıdır.