Gör başına neler gelir!

Rabbimiz buyurur:
“Ben cinleri ve insanları ancak Bana kulluk etsinler diye yarattım.”
Gaye budur.
Makam, şöhret, servet imtihandır.

Nimetler birer araçtır.

Araçlar amaç olunca gönül daralır.
Göz dünya ile dolar.
Ahret uzaklaşır.

İmkân çoğalır, vicdan küçülür.

Amaçtan sapılırsa çoğalanlar ağırlık yapar.

Kalbe yük olur.
İhtiras ihlâsı öldürür.

Araçlar amaç haline gelince…

Servet gelir.

Şöhret gelir.

Makam gelir.
El dolar.
Kalp boşalır.
İnsan mala sahip olduğunu sanır.
Oysa mal insana sahip olur.
Vesvese büyür.

Huzur küçülür.

Uykular kaçar.
Huzur azalır.
Sayı artar.
Şükür azalır.
Kul hakkı artar, hesap artar.
Servet, ihtiyaç gidermek içindir.
Hayr kapılarını açmak içindir.
Yetimi doyurmak içindir.
Yükü hafifletmek içindir.

İhtiras arttıkça yük de artar.

İnsan kalbini rahatlatmaya, kendini aldatmaya çalışır.

Yaptığı işlerin aslında “hayra” hizmet ettiğini söyler durur.

Günahlarına gerekçeler uydurur.

İnsan kendisini aldatmakta mahirdir.

Servet, şöhret, makam birer put olursa kul eğilir.
Baş döner.
Ayak yerden kesilir.
Kul, kendisini unutur.

Yola çıkış gayesini unutur.

Kendisini unutur.

Şeytana bile pabucunu ters giydiren bir afet olur.

Sözü çoğalır.
Hikmeti azalır.
Malı, parası, şöhreti, makamı büyük olanın dost görüneni çok olur.

Dalkavuğu çok olur.

Güç gösteriş için değil, hakkı ayakta tutmak içindir.
Mazlumu korumak içindir.
Zulme direnmek içindir.

Bunlar unutulunca isim dolaşır.

Şöhret büyür.

Yüz tanınır.
Gafletteki insan alkışı rızâ sanır.
Övgüyü dua zanneder.
Kalabalık artar.

Şöhret, hayrı yaymak içindir.
Hakikati hatırlatmak içindir.
Şöhret ayna olursa nefis bakakalır.
Nefis bakınca ihlâs kaçar.
Niyet bozulursa amel de bozulur.

İbadetler haz vermez olur.

Şekle bürünür, ritüel olur.

İhlâs giderse rükû ağırlaşır.
Görünüş artar.
Öz azalır.
Alın yere değer.
Kalp eğilmez.
Dil tesbih çeker.
Gönül başka hesaba bakar.

İlim, hakkı göstermek içindir.
İlim övünce dönerse perde olur.
Zikir, kalbi uyandırmak içindir.
Zikir dille kalırsa nur olmaz, ses olur.
Merhum Yunus’un dediği gibi,

“Hakikat bir denizdir.
Şeriat onda gemi.”
Gemiye sarılan, sahili göremez.
Sahili unutan, dalgada kaybolur.
Araç yerini bilir ve amaç yerini korursa…
Kulluk merkeze konur.
Dünya onun çevresinde döner.

O zaman servet yük olmaz.
Makam tuzak olmaz.
Şöhret afet olmaz.

Dünyalıkların hepsi gelir ve geçer.
Rızâ, araçların ötesindedir.
Rızâ, sözün bittiği yerdedir.
Rızâ, kalbin secde ettiği andadır.

Kim vesileyi gaye edinirse felâkete gider.

Kim gayeyi unutmazsa,
vesileler ona hizmet eder.

Az tamah, çok ziyan getirir.

Dünya malı dünyada kalır.

Kanaat gibi devlet olmaz.

Gözü doymazın gönlü doymaz.

Çok mal haramsız, çok söz yalansız olmaz.

*

Ne mutlu araçları amaç edinmeyenlere…

Ne mutlu nefsinin atına binip karanlıklara gitmeyenlere!..

Serdar Arseven / Haber7