Fon rezaletinde “mağdur vatandaş” kısmı işin en önemsiz tarafı.

Birincisi, anaparaların ödenmesi o kadar zor bir iş değil. Vurguncuların malları doğru düzgün müsadere edilirse tüm mağdurlara yeter de artar bile. Naçizane fikrim, derhal yapılsın ve bu konu kapansın.

İkinci, -kimse kusura bakmasın- mağdur dediklerimiz bir koyup on almanın, yüz almanın iştahı ile bile isteye kumar benzeri bir işe girişmiş bir kitle. İşler arzu ettikleri gibi gitseydi bir kenarda milyonlarını sayacak adamlar, “1 gün geç kaldıkları için” şimdi “mağdur” durumundalar.

Dikkat ederseniz “1 gün gecikmemiş olanların” hiç sesi çıkmıyor. Ne olduğu belirsiz şirketlerden 50 kat para kazanan vatandaşların hepsi hallerinden memnun. Serbest piyasanın nimetlerinden faydalanan “süper zekalı yatırımcılar” olarak biz fakirlere acımakla meşguller!

Bu işler hep böyledir, hayali işlerle servet kazanılırken “yaşasın serbest piyasa”, kamyon devrilince “yetiş devlet baba”…

Her neyse, sonuçta bir cahillik edip bu işlere giren, hevesine yenilen üç beş gariban varsa, onların masumiyetinin hatırına bile olsa zararların ödenmesi gerekir.

Ancak dediğim gibi bu, işin nispeten önemsiz tarafı…

Asıl önemli olan kısım, toplumun genelindeki adalet duygusu ile ilgili.

Devletin en üst kademelerinde görev yapan insanların, siyasetçilerin, bürokratların bu işlere bulaşmış olması toplumda huzursuzluk ve endişe oluşturuyor.

Sokaktaki adam, “ben maaşımla zar zor ay sonunu getiriyorum, ülkenin birliği dirliği bozulmasın diye ses etmiyorum, sabrediyorum, siyasetin seçkinleri ise milyar milyar haram para kazanıyor” diye sitem ediyor.

Emeklinin ve sabit gelirlinin böylesine zor şartlarda yaşadığı, barınma ve beslenme giderlerinin bile el yaktığı bir dönemde, haksız zenginleşmeler her zamankinden daha çok tepki çekiyor.

İşte asıl tehlike de halkın bu duyguları ile ilgili.

Şayet, tüm şebekenin üstüne şiddetle gidilmezse, sorumlular bir bir hak ettikleri cezaları almazsa, halk bütün olarak çok daha tehlikeli bir ruh haline sürüklenebilir. Zor zamanlarda birliği - dirliği düşünemeyecek bir hale gelebilir.

Ne demek zor zamanlar?

Kimseler söz etmiyor ama, Türkiye’nin en çok birlik olması gereken bir döneme giriyoruz. Büyük bir dünya savaşı kapıda, bölgesel savaşlar ise biteceğine daha da kızışıyor. Türkiye çok kısa vade içinde çok büyük meydan okumalarla karşılaşacak.

Daha geçen hafta, Yunan gazeteleri Türkiye’ye yönelik dört aşamalı saldırı planını yazdılar. Yunan Genel Kurmayı, açık açık  “Türkiye’ye karşı savunma konseptinden önleyici saldırı konseptine geçtik” diyor.

Yunanlar böyle bir şeye cesaret eder veya edemez, ama onların bile sıkletlerine bakmadan Türkiye’ye saldırmayı açık açık konuşabildiği bir dünyada ülkemizin güvende olmadığını kabul etmemiz gerekir.

Ya da Avrupa’dan patlama ihtimali olan bir dünya savaşında Türkiye’nin güvenliğini kendisinden başka kim garanti edebilir?

İşte bunun için fon olayının en büyük tehlikesi adalet duygusunu zedeleyerek toplumun birliğine zarar verme ihtimali…

Bana kalırsa Cumhurbaşkanı Erdoğan da en çok bu kısmı ciddiye alıyor.

Dünkü konuşmasında “Biz bu yola kimsesizlerin kimsesi olmak için çıktık. Biz burada fakir fukaranın, garip gurebanın hakkını korumak için varız. Bu amaçla siyaset yapıyoruz.” deyip  “kim olursa olsun, makamına mevkiine bakmadan hesabını sorarız” mesajı vermesinin sebebi de bu.

Hatta Cumhurbaşkanı, söz konusu tehlikenin öylesine farkında ki çok daha kritik bir cümle kuruyor : “Türkiye bu meseleden temizlenerek çıkacak”

Anladığımız, temizlenme siyaset kurumu ve bürokrasi ile sınırlı kalmayacak, vurguncuların önünü açan, namuslu vatandaşa kendini “gariban” hissettiren ekonomik sistemin sorgulanmasının da kapılarını aralayacak.