Cumhuriyetin ilk yıllarında “ülkenin nüfusunu artırmak” için yoğun çaba gösteriliyordu.

“On yılda on beş milyon genç yaratmak”la övünülüyordu.

Türkiye’de 1965 yılına kadar “çoğalma politikası” izlendi.

Sonra birden dönemin muktedirlerinin kafasına bir taş düştü ve bu politikadan geri adım atıldı.

10 Nisan 1965 tarihinde, gebeliği önleyici yöntemlerin kullanımını ve eğitimini serbest bırakan “557 sayılı Nüfus Planlaması Hakkında Kanun” çıkarıldı.

Bu kanun ile “doğum kontrolü” resmen devlet politikası haline geldi.

Bu kanunun özü Türkiye’de annelerin istedikleri zaman ve istedikleri sayıda çocuk sahibi olabilmeleri için devletin, bir teşkilat kanalıyla isteyenlere yardım etmesini içeriyordu.

Her yıl doğurganlık yaşındaki kadınların yüzde beşinin doğum kontrolü yöntemleriyle engellenmesi halinde nüfus artış hızının yüzde 2’ye düşeceği hesaplanmıştı.

O yıllarda radyo ve gazetelerde “Çok çocuğa paydos!” başlıklı haberlerle bunun reklâmı yapılıyor, Türk solu da Haçlı destekli bu planı sahiplenerek, “hayvanlar gibi doğurmayalım” şeklindeki çirkin benzetmelerle, doğum karşıtı kampanyalar düzenliyordu.

Devletin ilgili-ilgisiz tüm kurumları, yerel yönetimler, STK’lar, iş dünyası da bu yönde eğitilip,  özendiriliyordu.

“Yapabileceğiniz kadar değil, bakabileceğiniz kadar çocuk yapın” mottosuyla devreye sokulan bu kirli kampanya ile “fakirlik korkusu” ve “doğacak çocuk için çizilen karanlık gelecek senaryolarıyla” aileler ikna edilmeye çalışılıyordu.

Gezici sağlık ekipleri de kadınları ikna için mahalle mahalle dolaşıyordu.

TSK’da görevli kadın subaylar bile köylere giderek, sözde doğum kontrolünün önemini ve çok çocuk dünyaya getirmenin zararlarını anlatıyorlardı.

Takvimler 1983 yılını gösterdiğinde bu kez daha radikal tedbirler devreye sokuldu.

27 Mayıs 1983'te yürürlüğe giren 2827 sayılı Nüfus Planlaması Hakkında Kanun ile “kürtaj” yasal hale geldi ve 10. haftasına kadar isteğe bağlı olarak gebeliğin sonlandırılmasının önü açıldı.

“Nüfus planlaması” adı altında “Koruyucu hap ve kondom” gibi doğum kontrol araçlarının ücretsiz dağıtımı da bu dönemde yaygınlaştırıldı.

Ayrıca!..

“Koruyucu iğne, spiral, kadın yumurta kanallarının bağlanması” ve erkeği tamamen kısırlaştıran “Vazektomi” gibi uygulamaların önü açıldı.

Dönemin Sağlık Bakanları, “Öyle pırt pırt çocuk doğurmak olmaz. Bu anaya da topluma da zararlıdır” derken…

Yine 90’lı yıllarda Millî Eğitim Bakanlığı yapan Avni Akyol, “Doğurmayın, okul yetiştiremiyoruz” şeklindeki demeçlerle doğumlara karşı çıkarken…

“Nüfus artışının tüm sorunların temelinde yatan en önemli etken olduğunu” düşünen bu çarpık anlayış, “doğumu azaltmayı” amaçlayan bu kirli kampanya sayesinde amacına adım adım ulaşıyordu.

Başta Doğu ve Güneydoğu olmak üzere tüm Türkiye’de kadınlar yumurta kanallarını bağlatırken, garip bir şekilde aynı oranda erkeler arasında “vazektomi” patlaması yaşanıyordu.

Bir dönem “günah” ve “ayıp” olarak kabul edildiği için “vazektomi”ye şiddetle karşı çıkan erkekler, yürütülen bu kara kampanyaya boyun eğerek “sperm kanallarını” kapattırarak, kendilerini kısırlaştırıyordu.

Örneğin 2004 yılında, sadece İzmir’de “binden fazla erkeğin” hastanelere giderek kendini kısırlaştırdığı haberlere yansımıştı.

Üstelik “Vazektomi” yöntemini tercih edenler sanıldığı gibi yüksek eğitimliler değil, çoğu ilkokula bile gitmemiş erkeklerdi.

2005 yılında ise Türkiye'de doğurganlık hızı bakımından ilk sırada yer alan Şanlıurfa'da, çeşitli sivil toplum örgütlerinin katkıları ile yürütülen doğum hızının düşürülmesi çalışmaları kapsamında tam 23 toprak ağası vazektomi yaptırılarak kısırlaştırıldı.

Kendini kısırlaştıran 23 toprak ağasının isimleri sır gibi saklanırken, ağaların tamamının çok eşli olması ve en az 9 çocuklarının bulunması o dönem çokça konuşuldu.

60'lı yıllarda Hindistan'da vazektomi yaptıranlara pilli el radyosu hediye eden…

Meksika’da vazektomi yaptırmamaları halinde yerlileri yardım programlarından dışlamayla tehdit eden emperyalistler…

İçimizdeki aparatlarıyla bu tür kalıcı kısırlaştırma ameliyatlarını Türk erkeklerine bila bedel ve üstelik bile-isteye dayatmayı başarmıştı.

Doğum kontrolü, kürtaj, sezaryen, geç evlenmeyi teşvik, sapkın ilişkiler ve kısırlaştırma işlemleriyle İslam coğrafyasını sistematik bir şekilde nüfus kırımına uğratanlar, Türkiye’de de amaçlarına ulaşmış ve bir zamanlar 5.4 olan doğum hızı, 2006-2007 yıllarına gelindiğinde “2.1’e” kadar inmiş ve 1965’te atılan bu kirli adım semeresini vermişti.

O dönem ismi SSK olan Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) dâhil devletin ilgili kurumları da bu politikaya hizmet etmişlerdi.

Türkiye’de doğurganlık hızının düştüğünü ve nüfusun yaşlanma eğilimine girdiğini gören Recep Tayyip Erdoğan, 2008 yılında, Uşak'ta düzenlenen 8 Mart Kadınlar Günü konulu bir toplantıda yaptığı konuşmada;

“Bunlar sizin kökünüzü kurutmak istiyor. Böyle giderse 2030 yılında yaşlı bir ülke olacağız” diyerek, ilk kez kadınlardan en az 3 çocuk doğurmalarını istedi.

Kendi ailesinden de örnek veren Erdoğan, “Çocuk berekettir. Benim 4 tane çocuğum vardı. Keşke daha fazla olsaydı” demeyi de ihmal etmedi.

Bu sözleri duyan “istemezükçü” zihniyet anında “nüfus planlaması spazmları” geçirerek; “Önce nasıl iş, aş vereceğini açıklasın” dediler ve Erdoğan’ın “en az üç çocuk” önerisine karşı çıktı.

Evli olduğu halde Deniz Baykal ile uygunsuz görüntüleri çıkan CHP Ankara Milletvekili Nesrin Baytok, “Başbakan giderek Erbakanlaşıyor” derken…

İkna odalarının mucidi Nur Serter, “AKP ve yandaşı görüşlerin kadına bakışı bu. Çok çocuk sahibi olan kadın eve hapsolur” dedi.

İlk kadın Adalet Baklanı Prof. Dr. Aysel Çelikel ise “Aile Planlaması Kanunu varken bunu benimsememiş, özümsememiş, ideolojik olarak içine sindirmemiş bir başbakan ancak bunu söyleyebilirdi” diyerek, 1965’te dayatılan nüfusu kurutma projesine sahip çıktı.

Buna rağmen Başkan Erdoğan, üç çocuk ısrarından vazgeçmedi.

“Bu ülkede yıllarca doğum kontrolü ihaneti yaptılar ve neslimizi kurutma yoluna gittiler” diyerek “Aile planlaması” dayatmasına son verdi.

Sağlık Bakanlığı da bu yönde adımlar atarak, Başbakan Erdoğan’ın ‘En az 3 çocuk yapın’ önerisinin önü açıldı.

Tabii alınan bu tedbirler çare olmadı.

Bir toplumun varlığını sağlıklı sürdürebilmesi için 2.1 doğurganlık oranına sahip olması gerekirken…

1965’te Türkiye’de 5.4 seviyelerinde olan doğurganlık oranı, 2026’da 1.42’ye kadar düştü…

Önceki gün…

TBMM Plan ve Bütçe Komisyonu’nda, Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı’nın 2027 yılı bütçesi görüşmesinin ardından milletvekillerinin sorularını yanıtlayan Bakan Mahinur Özdemir Göktaş, Türkiye’de doğurganlık oranlarının düşmesine ve nüfusun yaşlanmasına değindi.

Göktaş, 1990’lı yıllardaki kısırlaştırma uygulamalarından söz ederek;

“Erkekler SGK eliyle kısırlaştırıldı bu ülkede. Normal mi? 90’lı yıllarda. Size manşetlerden gösterebilirim. Bu bir gerçek. Utanç duymamız gereken bir durum. SGK destekli yapıldı bunlar” ifadelerini kullandı.

Bugün hala “aile planlaması” saçmalığını sahiplenen, “Benim bedenim benim kararım” diyen feminist oluşumlara destek veren muhalefet milletvekilleri ise sanki olan-bitenden haberleri yokmuş ve millete bu zulmü kendi ağababaları yapmamış gibi,

“Ne yani, bu ülkede sistematik kısırlaştırma operasyonu mu oldu?” diye çıkıştı.

Ülkenin nüfusunu kurutanlar, belli ki kendi geçmişlerini unutmuştu…

Şaka gibi değil mi?