-Meclis'e gönderilmiş 36 temsilci.

-Yani sisteme katılma iradesi. Bu, ayrılma değil bütünlük politikası. Bütünlük içinde bir statü arayışı. Bu iradenin netleşmesi önemli.

-Ben, BDP'nin ayrılma hesabından vazgeçişinin, bir de bunun imkânsızlığını görmesinden kaynaklandığını düşünüyorum. BDP'nin, Türkiye'deki toplumsal entegrasyon ve kaynaşmanın, büyük facialar yaşamadan bir etnik ayrışmayı imkânsız kılacak ölçüde derinleşmiş olduğunu düşündüğünü gözlüyorum.

-Ancak BDP temsili, mesela bir AK Parti veya CHP temsili gibi de değil.

-Dağda silahlı örgütle bir şekilde temas. Bu, BDP'ye "Biz sonuç alamazsak silah devreye girer" gibi bir açık-gizli tehdit imkânı (?) veriyor. Bu bir noktada Meclis'e yönelik tehdit gibi algılanabilir.

-KCK yapılanması ve onunla bağlantılı ateşli sokak eylemciliği. Bu da BDP'ye, "Biz Meclis'te sonuç alamazsak ülke cehenneme çevrilir" gibi bir tehdit imkânı (?) veriyor.

-KCK yapılanması, aynı zamanda, Kürt yoğunluğu bulunan alanlarda, bağımsız adayları seçtirebilecek bir örgütlülüğü sağlıyor.

-Dağdaki silahlı kadro, BDP tarafından bir tehdit unsuru gibi sunuluyor olsa da, artık miadı her bakımdan (dış konjonktür dahil) dolmuş bulunan bu yapının, ovaya indirilmesi yine BDP için en önemli sorunlardan birisi. BDP istiyor ki, bu yapı hem dağdan insin hem de bir şekilde aşağılanmasın, onurları korunsun ve bir işe yarayarak rehabilite edilsinler. (Öz savunma gücü hesabı muhtemelen böyle bir rehabilitasyon düşüncesine dayanıyor.) Bu, Türkiye geneli açısından kabulü en önemli psikolojik sorunlardan birisi.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

(Ahmet Taşgetiren - BUGÜN)