Yezid, bütün tarih alakalarından soyutlanmış, bir "kan ve vahşet sembolü" haline gelmiştir. 
Hüseyin, Hüseyin, Hüseyin... 
"Hüseyin" deyince, içinde sevgi tomurcuklanmayan bir tek Sünni gösteremezsiniz. 
Ve "Hüseyin" deyince, içinde acılar tırmanmayan bir tek Sünni gösteremezsiniz. 
Hüseyin hep çocuk kaldı yüreklerde, sorun, bakın yüreğinize... 
Mescid'de, secdedeki dedesinin sırtına binen çocuk... Dedesinin o ininceye kadar başını secdeden kaldırmadığı çocuk... 
Kerbela'da, 55 yaşında olduğunu düşünen kaç kişi vardır? 
Sanki hep çocuk kalmıştır Hüseyin de, Kerbela'da onun çocuk başı alınmıştır, vahşet öylesine dayanılmazdır. 

Fatıma yakana yapışırsa... 

Ah Yezid! Kanlı Yezid! 
Nasıl yaptın bu işi? 
Nasıl kıydın Muhammed'in koklamaya kıyamadığı can paresine? 
Fatıma'nın dedesine en çok benzettiği yavrucuğuna? 
Ali'nin evladına? 
Hasan'ın kardeşine? 
Nasıl, nasıl, nasıl? 

Köşe yazısının tamanını okumak için bu linki kullanabilirsiniz 

Ahmet Taşgetiren - Bugün