Irak'ı yazmak lazım, Suriye'yi yazmak lazım, ABD Başkanlık seçimlerini, Perry'nin saçmalıklarını yazmak lazım, Fransa'yı yazmak lazım, Dink davasını yazmak lazım, Kemal Burkay'ın sözlerini yazmak lazım, Kadir Sağdıç'ı yazmak lazım, vs...
Ama ben yine Uludere'yi yazacağım.

Dindar aileden mektup: Kopuş duyguları

Bir mektup aldım, 10 saatlik yolu göze alıp Uludere'ye, Gülyazı ve Ortasu köylerine giden iki kişiden... Koca Mardinli aile hekimi, eşi Malatyalı ilahiyat mezunu. 5 ve 6 yaşlarında iki çocukları var, onları kayınvalideye bırakıp, taziye için Uludere'ye gidiyorlar. Her cenaze evinde boğazları düğümlenerek Yasin, Fatiha okuyor, köylünün gözyaşlarını paylaşıyorlar. Köylülerin acısı taa köy boşaltmaları ile başlamış meğerse.

Köylü konuşuyor:
"...Yıllar önce köyümüzü güvenlik nedeniyle boşalttılar ve bizi buraya sürdüler. Her aileye yüz torba çimento, iki bin tuğla verdiler ev yapsınlar diye..."
Sonra korucu olmuşlar, "hain, işbirlikçi diye suçlanmak pahasına..."

Mektubun, bombalama sonucu ortaya çıkan faciaya ilişkin satırları tekrarlanır gibi değil.

İki ay önce hacdan dönen genç karı kocanın mektubunda "dindarlar"a yönelik derin sitemler var:
"Yoksa kolu bacağı kopan kardeşlerimiz biz Müslüman Kürtler'in kardeşiz diye inandıkları kardeşlerinden (!) kopuşunu mu, kopması gerektiğini mi gösteriyordu, gerçeği görmek istemeyen ben ve benim gibi saf zavallı Müslüman'la?"

Mektup şöyle bitiyor:

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

Ahmet Taşgetiren - Bugün