Nostalji, şu an yaşayamadığınız şeyleri geçmişten getirmek anlamına geliyor. Güzel zamanları hayatınıza getiriyor ve içinizi serinletiyorsunuz.
Bayram yazısı yazmak için oturdum, düşündüm, bayram gibi bir bayram yaşamak için "Bayram toplumu" olmak lazım. Ramazan bizi bir hayli o toplum kıvamına götürdü, ama yine de hâlâ sarılması zor yaralarımız var. Cezaevleri dolu, dağlardan acı haberler geliyor, yollarda sönen hayatlar bayramı acılara boğuyor, aile ortamlarında yüzler bayram sevincini yansıtmıyor ve kendimizi bir parçası olarak gördüğümüz coğrafya ve ümmet hüzünle iç içe...

Bütün bunları düşünürken, Yahya Kemal'in "Süleymaniye'de Bayram Sabahı" şiirinden mısraları terennüm etmeye başladım. Son teravihlerden birisini bu ulvi mabedin kolları arasında kılmıştım. Süleymaniye'de Bayram Sabahı'nı buldum, okumaya başladım ve Yahya Kemal'in de şimdi benim içimde doğan duygulara benzer duygularla, geçmişin güzelliklerini yeniden yaşama tutkusuyla mısralara gömüldüğünü gördüm. Sanki bayram gibi bir bayram böyle bir toplum hayaliyle kutlanır gibi... Gelin, Süleymaniye'ye yakışır güzellikteki o şiirden bir bölümle -maalesef sütunum bu kadar olduğu için tamamını alamıyorum- bu bayramı yaşayalım. Şiir, bu ulu mabette, "ruh orduları"nın içtima ettiği bir hayal ortamını anlattıktan sonra şöyle devam ediyor.

 Köşe yazısının devamını özgün kaynağından okumak için tıklayınız