Tarihe dönük olarak, “şu olmasaydı bu olmazdı!” türünden tespitler bazı kesimler tarafından fantezi ve reel karşılığı olmayan bir temenni olarak değerlendirilse de, ileriye dönük stratejilerin belirlenmesinde geçmişten ibret almak amacıyla hadiseleri yerli yerine oturtma açısından anlamlıdır.

5 Haziran 1967 tarihinde başlatılan ve sadece 6 gün sürdüğü için “6 Gün Savaşı” olarak da isimlendirilen büyük savaş, Filistinliler tarafından “İkinci Nekbe” yani “İkinci Büyük Felaket” olarak nitelendirilmektedir.

Bu savaşta siyonist işgal rejimi, kendisini kuşatan üç Arap ülkesine karşı zafer elde etmiştir. Bu zaferler neticesinde, bugün olduğu gibi o zaman da Arap dünyasının en güçlü ordusuna sahip olan ve o zaman Gazze’yi kontrol altında tutan Mısır’dan Gazze Şeridi ile Sina Yarımadası’nı alarak Süveyş Kanalı’na kadar ilerledi.

O zaman Mısır’ın Sovyetler Birliği’nden yüklü borçlarla almış olduğu, ülkenin batısındaki yani Libya tarafındaki askeri havaalanlarına yerleştirilen savaş uçaklarını, siyonist işgalciler ABD’nin Akdeniz’deki 6. filosunu kullanarak daha yerdeyken imha etmişlerdi. Ama Mısır ülke savunmasında hiçbir işe yaramayan bu uçaklardan dolayı yüklendiği borçları Sovyetler’e yıllarca ödedi.

Siyonistlerin Mısır’a saldırdığı sırada diğer Arap ülkeleri işgal ordusuna müdahale etseydi, işgal ordusunun iki cephede birden savaşması çok zor olacaktı. Ama gelişmeler savaşın bir bakıma sonucu önceden belirlenmiş bir plan olduğunu belli ediyordu.

Nitekim işgalci katiller, Mısır’dan sonra Ürdün tarafına yöneldi ve ondan da Kudüs ile Batı Şeria (Batı Yaka) bölgesini ele geçirdiler. Bu bölgelerde de herhangi bir direnişle karşılaşmadıklarından buraları ele geçirmeleri de fazla zaman almadı.

Sonra da Suriye’den Golan Tepeleri’ni ele geçirdiler. O zaman bu ülkede Savunma Bakanı ve Hava Kuvvetleri Komutanı makamlarını işgal eden Hafız Esed’in ülkenin yönetimine göz diktiği için ABD ile önceden anlaşarak işgalci siyonistlerin önünü açtığı muhtelif kaynaklarda dile getirilmiştir.

İşgal ordusu bu olaydan sadece bir yıl sonra yani 1968 yılında Ürdün’ün Kerame şehrine saldırdı. Ürdün ordusu burada da işgalciler karşısında ciddi bir şey yapmadı. Ama FKÖ militanlarının direnişi sürdürmesi sebebiyle işgal askerleri saldırılara son vermek zorunda kaldı. Ne var ki Ürdün hükümeti işgal ordusunun bu yenilgisini kendi ordusunun zaferi olarak lanse etti ve FKÖ milislerinin kazandığı zaferle, bir yıl önce işgal ordusu karşısında ağır bir yenilgiye maruz kalan ordusunun imajını düzeltmeye çalıştı.

Kerame Savaşı aynı zamanda işgal ordusunun 1967 Haziran Savaşı’nda bu kadar geniş bir alanı işgal etmesinin kendi askeri gücü değil karşısındakilerin ihanetleri sayesinde mümkün olabildiğini ispat etmiştir.

1967 Haziran Savaşı’nda altı gün içinde üç Arap ülkesinin ordularına karşı büyük zaferler elde ederek geniş alanları işgal eden siyonist işgal ordusu, 2023’te ABD’nin de bilfiil dahil olmasına, bütün askeri teçhizatları temin etmesine ve savaşın maddi külfetinin neredeyse tamamını yüklenmesine rağmen Hamas’ın birkaç bin kişiden oluşan İzzettin Kassam Tugayları’na karşı iki yıl savaşmak ve sonunda yine istediklerini elde edemeden ateşkes masasına oturup esir takasını kabul etmek zorunda kalmıştır. Kassam Tugayları’nın ateşkes masasına oturması ise yenilgiyi kabul etmesi sebebiyle değil işgalci siyonistlerin ve ABD’nin savunmasız sivil halka yönelik çok katı bir soykırım politikası uygulaması sebebiyledir.

Bütün bu tarihi gerçekler gösteriyor ki bugün İslam coğrafyasının merkezinde bir siyonist işgalin varlığını sürdürmesi kendi gücü değil bizim içimizden çıkan hainlerin ihanetleri sayesinde mümkün olmaktadır. İşte o yüzden diyoruz ki, 1967 ihaneti olmasaydı, 2023’te Gazze’de böylesine korkunç bir soykırım olmayacaktı. Bu sebeple olacak ki Yüce Allah Kur’an-ı Kerim’de; “Münafıklar cehennemin en alt tabakasındadırlar.” (Nisa, 4/145) diye buyurmaktadır. Çünkü münafıklar aynı zamanda haindirler. 

Ahmet Varol / Yeni Akit Gazetesi