Filistin’deki İslami Direniş Hareketi kısa adıyla Hamas, 1987’de resmi olarak kuruluşunu ilan etti. Ancak o zaman bu teşkilat bir emrivaki ile ya da bazı kişilerin aralarında ittifak kurmasıyla oluşmuş değildi. Bir geçmişe, basite alınamayacak birikime ve toplumsal alt yapıya sahipti. Örgütsel temelleri ise Müslüman Kardeşler’in, 1948’de siyonist işgal devletinin kuruluşunu ilan etmesiyle başlayan halk direnişine destek vermek amacıyla gönderdiği mücahitler ve davetçiler tarafından atılmıştı.

Arap dünyasındaki siyasi ve ideolojik akımların etkisiyle Filistin’de de muhtelif örgütsel yapılanmalar oluştu. Bu süreç içinde İslamî düşünce ve yönelişe göre çizgisini belirleyen ve Müslüman Kardeşler teşkilatıyla ilişkisini sürdüren örgütsel yapı da temellerini oturtmak ve üstüne güçlü bir yapı inşa etmek amacıyla çalışmalarını sürdürdü.

Bu yapı 1987’nin sonlarına doğru patlak veren Birinci İntifada’da öncü rolünde oldu. Bu toplumsal başkaldırıyla birlikte, artık kitlesel mücadeleye de öncülük eden bir yapı olmayı ve yeni bir süreç başlatmayı hedefleyerek İslami Direniş Hareketi adını verdiği teşkilatın kuruluşunu ilan etti. Yani bu teşkilatın kurulması bir başlangıç değil bir atlama faaliyetidir.

Kurulan teşkilat, ana bünyenin İslamî kimlikle ilgili prensiplerine bağlı kalmakla birlikte çalışma, aktif mücadele ve toplumsal ilişkiler konusunda tamamen Filistin’in içinde bulunduğu durumu ve bu toprakları işgalden kurtarma mücadelesinin zorunlu kıldığı hususları önceleyecekti. O yüzden çalışma sisteminde ve resmi ilişkiler konusunda ana bünyeden tamamen bağımsız hareket edecekti. Ama bu, ana bünyeden kopma değil mücadele alanının şartlarına göre kendine özel bir sistem belirleme ve ilişki ağı oluşturma anlamına geliyordu.

Kurulan teşkilatın Birinci İntifadada oldukça etkili ve güçlü bir varlık göstermesi kısa sürede geniş bir kitlesel taban kazanmasına vesile oldu. Bu durum siyonist işgalcileri ciddi şekilde rahatsız etti. O yüzden bu hareketi zayıf düşürmek ve etkisizleştirmek için bütün yollara başvurdular.

Bir ara Hamas’ın ve İslami Cihad Hareketi’nin öncülerinden 400’den fazla şahsı gece yarısı evlerinden toplayıp Lübnan’ın Mercu’z-Zuhr bölgesine sürgün ettiler. Avrupa ülkelerinin birçoğu onları davet ettiği halde ve işgal rejiminin tehdidi altında olacaklarını bilmelerine rağmen onlar kendi vatanlarına dönmek dışında hiçbir seçeneği kabul etmedi.

İşgal rejiminin bu konuda en sık denediği yöntem ise hareketin lider kadrosunu, fikir ve hareket öncülerini ortadan kaldırmak olmuştur. Bu yüzden bütün vücudunun felçli olmasına rağmen Şeyh Ahmed Yasin’i korkunç bir füze saldırısıyla şehit etti. Onun yerine geçecek kişiyi de öldüreceği konusunda tehditte bulundu. Buna rağmen Prof. Abdülaziz Rantisi, hareketin liderliği görevini üstlenmekten çekinmedi. Gazetecilerin, İsrail tehditlerine rağmen nasıl bu görevi kabul etme cesareti gösterebildiği sorusuna; “Hasta bir şekilde yatağımda ölmeye füzelere hedef olarak şehit edilmeyi tercih ederim!” diye cevap vermişti. Nitekim öyle oldu ve o da işgalci katillerin, arabasını hedef alan füze saldırısında şehit edildi.

İşgal rejimi daha sonra da Hamas liderlerini tek tek ortadan kaldırmak için nokta atışları gerçekleştirdi. Bu saldırılara karşı Hamas mücahitlerinin de intikam saldırıları gerçekleştirmeleri üzerine vazgeçti.

Şimdi Hamas’ın siyasi liderliğine Halil El-Hayye seçildi. Bu harekette liderliğe soyunmak ateşten gömleği giymeye girişmek anlamına gelir. Ama sahip oldukları direniş ve kararlılık bilinci bu cesareti veriyor.

Hamas’ın şimdi yeni siyasi liderini ilan etmesi aynı zamanda işgalci siyonistlere, hareketlerinin ve mücadelelerinin bitmediğini, büyük zorluklara rağmen devam ettiğini ve işgal var olduğu sürece mücadelenin son bulmasının söz konusu olamayacağını bir kez daha ilan etmesi anlamına gelmektedir.

Halil El-Hayye, dört oğlunu önceden şehit göndermiş azimli bir mücahittir. Yüce Allah’tan kendisine muvaffakiyet diliyoruz. 

Ahmet Varol / Yeni Akit Gazetesi