Yani değişiyor ki yamalı bohça gibi koalisyon hükümetlerine mahkûm değiliz...
Değişiyor ki eskiden her biri tek başına birkaç hükümet götürecek sabotajlara rağmen hâlâ yönetilemez bir ülkeye dönmedi Türkiye...
Değişiyor ki ipler bürokrat ve teknokratların eline geçmedi-, siyaset güçten, takatten düşmedi, yine işleri çekip çevirmeye muktedir...
Değişiyor ki içeriden gelen bütün saldınlara iııat ekonomimiz batmıyor...
Değişiyor ki italyan demokrasisine benzemekten gittikçe uzaklaşıyoruz...
Yaııi değişiyor değişmesine de. çok da yanlış istikamette değişiyormuş ama bizim bu rejim.

Bakın, sandık güçlü iktidarlar çıkaramıyor İtalya'da, şahane değil mi? Hiç olmazsa koalisyon kültürleri gelişiyor, olgunlaşa olguıılaşa demokratik nirvanaya ulaşacaklar...
Siyaset, yönetme becerisini kaybetmiş. Partiler paramparça, un ufak...
Eskiden senede birdi, şimdi birden fazla hükümet kurulup yıkılıyor, harika değil mi?
iktidarlar cılız, cumhurbaşkanının eline bakıyorlar, bundan iyisi Şam'da kayısı...
Bilhassa direksiyon, teknik ve bürokratik kadrolara teslim ki enfes ötesi...
Gerçi aynı paketin içinde şöyle hafiften acımtırak bir şurup da geliyor.
İşgücünün neredeyse yansı ya işsiz ya da işini her an kaybetme tehlikesiyle yüz yüze...
Dünyanın en ağır vergi rejimlerinden birinin altında inim iııim inliyor iş âlemi...
Kaçış başlamış; girişimcilerin gözü civar ülkelerde, sermaye bavulunu toplamış çalacak kapı arıyor...
Yetişmiş beyinler, beyaz yakalılar hep göç kuyruğunda...
Yargı deseniz, racon mafyasından daha az güvenilir...
Cumhurbaşkanı, boşluktan istifade aşırı müdahaleci bir role zorlanıyor...
Bu müdahaleciliğin, şimdiden parlamenter rejimi bozacak raddeye vardığı bile söyleniyor...
İtalya, müreffeh bir sanayi ülkesiyken yılda onbinlerce işletmenin kepenk kapattığı bir enkaz yığınına, bir atıl makine çöplüğüne dönmüş...
Toplumun orta direği çökük, demokratik rejim çatır çatır çatırdıyor...
Siyaset kaos bataklığında, ekonomi müflis, toplum azaptan azaba sürükleniyor...
Önünü görebilen de yok, gelecek umudu verebilen de...
İyi kötü bir istikrara kavuşmak için.
seçim barajını yüzde 10'a çıkarmaya dahi dünden razılar...
Yolunu kaybetmiş bir ülke İtalya, elde pusulasız cehennemlerden cehennemlere savruluyor. İlahi Komedya değil düpedüz tragedya...
Aydınlan, 'Üçüncü dünyalaşma' diyor buna. Siz 'Eski Türkiyeleşme' deyin...
Yaııi bizim fevkalade eski rejimimize doğnı dört nala evriliyorlar, işlemeyen nefis bir demokrasiye doğru...

Özal sonrası yıllar-, Demircili, lııönu lü, Çiller'li. Yılmaz'lı, Sezer'li, Ecevit'li yıllar için ben diyeyim kayıp yıllar, karanlık yıllar...
Siz kısaca 90'lar deyin yahut koalisyon yılları...
Gecelik faizler, enflasyon canavarının azgınlıklan, batık banka skandallan. 6 sıfırlı liralar, parayı eriten devalüasyonlar, kur çıpalan. ortaklar arası günlük koalisyon krizleri. Köşk le hükümet arasında patlak veren haftalık sansasyonlar...
Yaşı yetişenler bilir ne hayırla yâd edilesi bir dönem olduğunu, yetişmeyenler de yetişenlere sorsun o düzendeki mııhteşemliği...

Yazının tamamı için tıklayınız