Şunun şurasında bizden başka birkaç 10 milyon insanla aynı ülkede yaşıyoruz.
Kopardığımız gürültüye, çıkardığımız tantanaya kıyasla küçük bir dünya bizimki.
Yine de geçinemiyoruz.
Bir de yeryüzünde aynı kaderi paylaştıklarımıza bakın...
Kader dediysem, lafın gelişi değil.
Yaşadığımız serüvenler bize mahsus, her birinin üzerinde kendi isimlerimiz yazıyor.
İmzalarımızdaki yazı karakteri, ellerimizdeki titreşimler farklı.
Ama aramızda müşterek bir ‘insani öz’ yok mu?
İşte kaderlerimizi birbirine bağlayan odur.
İster istemez, o hayatları merak ediyoruz.
Bir şekilde kendilerine çekiyor, bizi.
Kayıtsız, umarsız kalamıyoruz.
Bırakın aynı çatıyı, aynı gökkubbenin altına birlikte sığamadığımız o hayatlarda, neler olup bitiyor?

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz